« [T]ıpkı benim gibi, ailem gibi göç etmek, evini tekrardan oluşturmak ne yazık ki gerekebilir. Bu bağlamdan tekrar ev kavramına baktığında ev neresidir? Bir mekân mıdır, insanlar mıdır yoksa bir ben kadar mıdır ev? »

« Planlıyorsun, hazırlanıyorsun, dağlar üzerinden bir yola çıkıyorsun ama aslında çok hassas bir dengedesin. »

« Taşınacağımızı hep biliyorduk; bu ev bizim değil, buraya bir çivi çakmayalım, bu ev bizim değil, bu eve yatırım yapmayalım, çünkü zaten bu evden gideceğiz. »

« Tüm arkadaşlarım yabancılar ve expatlar, burada bir tür kendi ufak gurbetimi kurdum. Mademki gidemiyorum… İlk defa buraya bu kadar ait hissediyorum. »

« Herkesin kendine göre bir gurbeti vardır, gurbetin bir şekli olsaydı şekilsiz olurdu herhalde. »

« Çok fazla ev değiştirdim. [...] Ben neredeysem benim evim orası. »

« İnsanlar bir yerde doğup büyürler; sorsanız çok çok bir iki şehir değiştirirler. Ben uzun süreli ikamet etmediğim için ismimi yaşadığımı düşünüyorum. »

« Herkes bir yerde, bir birleşme, bütünleşme yok. İsmim Sıla. Saz çalmaya başlamam gerekiyormuş gibi. »

« [Ü]stümüzden savaş uçakları geçiyor. ‹ Ya › diyor, ‹ Siz burada nasıl yaşıyorsunuz? › İşte onun yaşayamayacağı, korktuğu yerde, biz oranın hasretliğini çekiyoruz. »

« Sıla’nın dili daha memur şehirli kadın diliyken, Gurbet’in dilinde şive var. Gurbet daha annesinin yaptığı işleri yapar, Sıla da okula gider, daha giyimine kuşamına dikkat eder. »

Yaşadığımız mekân/beden ve isimlerimiz arasında nasıl bir ilişki vardır? “Bir mekân hissi veren isimlerin taşıyıcısı kadınlar, o mekânların sınırlarını yeniden tarif edebilir mi?”