Tüketici davranışlarının politik niteliği ve boykot ile buycott pratikleri üzerine.

Geleceğin usulca yittiği bir gerçekliği maddi hâle getirir vaporwave: Var olmayan bir geleceği metalaştırır.

Buluntu ses, video, fotoğraf ve illüstrasyonların toplamından oluşan, siber uzay ile reel mekânı iç içe geçiren milenyal çocukluk deneyimini estetize eden ve geleceğin imgelemini antik yüzyıllarınkiyle kesiştiren bir müzik.

« [H]er ne kadar döngüsel ekonominin bir parçası olsak da, çok da döngüsel olmayan ekonomiyle iç içeydik. »

« Teorik doğruluk başından beri structure-fiction ya da metafiction hâldedir ve bu noktada bir ilk temaya gönderme yapmamız imkânsızdır. Bir ilk-özgün tema falan yoktur, kaldırım taşlarının altında kumsal da yoktur. »

Doğal boyar maddelerden boya üretiminin ekolojik sisteme etkisine…

Andy Warhol’un sineması alelade imgelerin koşulsuz şartsız birikimiyle tanımlanan birikimsel bir sinemadır. Warhol ne para için ne de sanat için biriktirir. O biriktirmek için biriktirir.

Net bir kazanma-kaybetme durumu sağlamayan oyunlardan The Sims,
non-game olarak etiketleniyor.
Oysa bu tür oyunlar, oyuncularına bireysel anlatılarını yaratmakta çok büyük bir özgürlük tanıyor.

Pazarcıdan dinlenen “yarı bilimsel yarı sivil toplumcu şahane bir nutuk” ve ikinci el meyve sebze pazarları üzerine.

Sürdürülebilir moda, üretim konusunda adaleti sağlasa da giyim kuşam seçenekleri içinde hâlâ kalburüstü. Çok az kişi giyinmenin hoşluklarından yararlanabiliyor ve ucuz moda markaları çoğunluğun uğrak noktası oluyor.

« Bugün medyayı niteleyen şey […] Değişkenin çokluğudur. Taşmadır. Bilgiyle kaynamadır. Ekran alanı,
işlem alanıdır. […] Kullanımı tanımlayan şey dikkat değil, dikkatin dağılımıdır.
Odağın birliği değil, çokluğudur. »

Bardak, tabak, ıslatılmış peçete, pet şişe, boş sigara paketi… Kül tablası yerine kullanılan nesnelerin içinde bira şişesinin ayrı bir yeri var ve bu ayrıcalık sadece kolaylıktan kaynaklanmıyor.

Pandemi gibi, tasarım da bağışıklığı ve kaynağı olmayanı, dayanıksızı eliyor. Tasarımın üretilme-tüketilme biçimlerinin sorgulanması ve acil durumları kapsayan, krizlerin önüne geçebilen bir yeni normal gerekiyor.

Tarihi koşulların etkisiyle şekillenerek dünya düzenine uyum sağlayabilen kurgu karakterler ve erk sahiplerinin çizgi filmleri kitleleri yönlendirme amaçlı kullanması üzerine.

Sağduyulu stok anlayışı, israftan kaçınmak ve elde olanı değerlendirmek üzerine. Bir de günlük menü önerisi.

Araf’a düşmüş bir nesne,
“arzu edildiği takdirde bütün hayati fonksiyonlarını yerine getirebilecek durumdadır. Ama onu hayata
—insanların gündelik hayatına—
bağlayan bir hat kesilmiş gibidir.”

« Günümüz tüketim nesnesinin en büyük başarısı kendi üretim sürecine dair bilgiyi tüketiciden esirgemesidir. Herhangi bir nesneyi, tüketim ürünü kimliğine sokan şey endüstriyel üretim sistemine mahsus bir silme işlemidir. »

Marketlerde poşetlerin parayla satılmaya başlanması protesto ve tartışmalara yol açmış olsa da,
poşet, torba ve çantaların işlevlendirilme biçimleri ve naylonun yarattığı ekolojik sorunlara ilişkin düşünülecek hâlâ çok şey var.

Her şey plastikle üretilmeden önce dünyayı naylon fetheder. Sayısız naylon ürün arasında çorap rakip tanımaz. Naylon kelimesinin anlamı ise
giderek zenginleşir.

“Dolmak ya da doymak bilmeyen kocaman bir teknolojik mideyi andıran sepet, kişiyi devamlı içine yeni nesneler atmaya davet eder.” Kim marketten boş bir alışveriş arabasıyla çıkmak ister?

“Hususi bir bağla kullanılan” ve
“kadının sıhhatini ve zarafetini asla” bozmayan Femil’in ilk ilanına 1934 yılında Yedigün dergisinde rastlanır. Femil ilanları tabu konu kadınların
‘âdet dönemi’ne nasıl yaklaşıldığına
dair pek çok ipucu barındırır.

1950’lerde özel günlere mahsus vitrin geleneği sürer. 1960’lı yıllar ise vitrin tarihi açısından hayli bereketlidir, vitrin tasarımı bir iş alanına dönüşür. Vitrinler artık olmazsa olmazlardandır.

Anneler Günü Türkiye’de ilk kez
1955 yılında kutlandı. “Tabii işlerin
Miss Jarvis’in iyi niyetinden hızla sıyrılarak, tüketim toplumunun
‘hediye’ döngüsünün bir parçası hâline gelmesi kaçınılmazdı.”

“Arzu, hırs, öfke, hülya… Vitrine bakan birinin zihninden geçirdiklerini düşününce bazan içime korku düşer…”

Osmanlı çarşı geleneğinde teşhircilik yok. Bir dükkânın kapısının üstünde belki alametifarikası olur. 19. yüzyıl sonunda sermayenin büyük mağazaları İstanbul’a gelir. Ardından ekonomik krizle birlikte vitrin de hayata girer.

Amazon kasiyersiz ilk dükkânını açtı. Nakit yok, kredi kartı yok. Ekmeği, peyniri çantasına koyan çıkabiliyor. Simbiyotik ilişkiler hız kazandı.
Artık tüketim, ele tutuşturulan
bir fişle sonlanmayacak.

Ekolojik ve sosyal yaşam sorunlarının giderek arttığı küresel ekonomi
ve değişen iklimler çağında tasarımcılar, sürdürülebilir bir tüketim-üretim bilinci için sermaye ve türlerini iyi anlamalı
ve değerlendirebilmeli.

Mimarlığın zamandan, müziğin ise mekândan bağımsız olduğu yaygın inancının tersine, Kraftwerk ve
Philip Glass müziklerinin ortaya çıkardığı mekânsallığın kültür endüstrisinin hızlı tüketim eğilimini yavaşlatma ihtimali üzerine.

Evden çevrimiçi alışveriş kontrolsüz genişlemesini sürdürürken mağazada alışveriş ise, iyice ev konforuna sahip olmaya başladı. Fiziksel mekân bir yana, alışveriş deneyiminin maddi doğasını yenilir yutulur kılan kolaylaştırıcıların bolluğu da dikkat çekici.

Kapitalizm, muhalif girişimleri bitimsizce temellük ediyor. Bu kapma makinesinden kaçış mümkün mü?

İlanlar, afişler, mağaza vitrinleri
modern tüketim kültürünün iletişim araçları. Bakerlar, tüketimi gösteriye dönüştüren görselliği İstanbul ticaret hayatında en erken keşfedenlerden.

Hem turizm deneyiminin ihtiyaç duyduğu tarihselliği, hem de gerçeküstü bir lezzet ilavesiyle her yaştan insanın ilişki kurabileceği bir peri masalı yaşatmayı vaat eden taklit yerlere dair.

Bir yarı-tıbbi hap ile temas edilenler, üretilenler ve yeniden-üretilenler:
ideal kadın güzelliği, ataerkillik, toplumsal cinsiyet, beden, egzotizm, oryantalizm, toplumsal sağlık, normallik, Doğu ve Batı.