« Sessiz sedasız yürümek bana iyi geldi. Yazacak bir şey kalmadı, çünkü yazacak çok şey oldu aniden. Yazmakla haşır neşir olan herkesin hareket etmesi bu yüzden lazım herhalde. »

« Cızır cızır cızır müzik dinlerken görüyorum aşkı. Benim en sevdiğim şarkı. Elimi onun dizine koyarken o sırada, yine içimden böyle söylüyorum: Aşk. O zaman sevgi ne? »

« Benim yapmakta zorlandığım iş tam olarak şu: Zamanımın duygu durumunu belgelemek. Nedir bu? Bence sıkışmışlık hissi galip geliyor diğer her şeye. Ama oturup bunu tanımlayamam ki. »

« Yazar […] Ne anlattığı hikâyenin içinde ne de şimdi bizimle. O iki zaman arasındaki boşluğun tam ortasında. Bana sorarsanız kadınca bir yerde
ve özgür. »

« [D]ergilerime özel köşeler, kitaplarıma tematik raflar oluşturmak zamana karşı ve benliğime yönelik somut bir başarı hissi uyandırıyor içimde. Biriktirip duruyorum. »

« [Kocakarılar] hakkında daha önce neler okuduğumu hatırlamaya çalıştım. Elimde başka bir kitap var şimdi, Sür Pulluğunu Ölülerin Kemikleri Üzerinde bizzat o kocakarının anlattığı, benim okuduğum ikinci roman. »

« [H]erhangi bir şeyi hatırlamak istediğimde […] sanal profilime bakıp o şeyi tüm halesiyle ve izleriyle görmek istemem gibi, dilden çok görmeye dayanmış bir bellek gibi. »

Alasdair Gray’in komik, hüzünlü ve serbest bir Frankenstein yorumlaması yaptığı, Yorgos Lanthimos’un da yine aynı isimle beyaz perdeye uyarladığı Zavallılar kitabı üzerine.

Heyecanlı şeyler, sohbet edebilmek,
Jim Haynes, Paperback Bookshop, Meeting Jim, tanışıklıklar ve merhaba diyebilmek üzerine.

« ‹ Yaptıklarına şiirsel diyorlar. Bence doğru. Şairlerin yaptığı da bu değil mi, dili yırtıp, koparıp, türetip ucube bir şey yapmak. Ama yaratmak. Mutlaka dokunmak › diyorum ona. Ahmet kabul etmiyor. »

Giriş, gelişme ve sonuç bölümlerinden oluşan klasikleşmiş yapısal bir şemayı benimsemeyen yani klasik anlatı biçimine sığmayan, evrenini süreklilik ve amaç gözetmeksizin kuran bir film Annette. Kendi hakkında düşünen bir film. Çağdaş bir meta-sinema örneği.

« Artık ben ve öteki arasındaki çatışma değil, içerisi ile dışarısı arasındaki çatışma varlık gösterir. İçeride sırayla konuşan başkaları değil, aynı anda yürüyen çokseslilik vardır: Her şey içeridedir. Dışarısı ortadan kaldırılır. Dışarısı da içeridedir. »

« Resim yapmadığını söyleyen ve görünüşe göre, sahiden de resim yapmamış birinin yapıtları nasıl yorumlanabilir? Bir kitabı anlamak için önce başka bir kitaba ihtiyaç duymak gibiydi bu çaba. »

« Hayatı kucaklamak, kendi
kendine oyunlar icat edebilmeyi gerektiriyormuş gibi görünüyor,
tıpkı kedilerin yaptığı gibi. »

Kimse onların müziğini hâlâ kesin olarak tanımlayamıyor. Biri davul, biri iki telli bas gitar, diğeri ise tek seferde iki saksafon birden çalıyor. Kendilerine Morphine, yaptıkları müziğe
low-rock diyorlar.

Özel hayatıyla paralellik gösteren
rol seçimleri, filmlere kattığı ışık, narin görünümüne zıt hırçınlığı, inatçılığı ve sesi Romy Schneider’i büyük bir istisna kılıyor. O, hem Venüs hem de Afrodit olarak hayal edilebilir.

Düzenden yararlanan ve ‘yüce sanat’a sığınan bir yazar: Deha olarak tanımlanır, şöhreti tadar. Ne var ki, ‘güzel deha’ çoktan ölmüştür. Oysa ‘avare çirkin’ yaşam doludur ve çoktan ölmüş adamın karşısına çıkacaktır.