Fotoğraf ve videonun imgesini yağmuru model alarak yeniden tasarlayan, zamanı döngüsel kılan bir sergi üstüne.

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Sarkis’in SONSUZ’u retrospektifi yapılması imkânsız olan zira kendi retrospektifini kendi yapan bir sanatın özfarkındalığa kavuştuğu ve ebedi jest ve göstergesini tanıdığı bir ânı işaretler: Belleğin daimi nesnesi olarak sonsuz.

« Söz maviden ve gökyüzünden açılmışken, yeryüzünün hâli de malum. Şöyle bir silkelenip üstündeki tüm yüklerden bir kurtulsa rahatlayacak. »

« Geçmişe bakarak –şimdiden ve buradan konuşan– yeni bir anlatı kurmayı deneyebiliriz. »

« Bugün geriye dönüp bakıldığında Onur’un yazılarının odağını oluşturmuş olan, dert edindiği kimi konuların, üretimlerine de alttan alta şekil vermiş olduğu ‹ dikkatli gözler için › açıktır. »

Elina Brotherus’un Large de Vue başlıklı sergisi, fotoğraf ile videoyu müziğe referansla kurup kurgulayan, sesi imgenin modeli kılan bir çalışmayı temsil ediyor. İmgeyi sonik bir tasarımın nesnesi bilip kendince noetikleştiriyor.

Bill Fontana’nın Sessiz Yankılar: Notre-Dame’ı bileşik bir nesnedir. Deneyimi, deneyimin kendisini koşullayan bir eserdir. Kuvve hâlindeki sesselliğin kuvveti, bu eserden duyumsanan şeydir.

Bill Fontana’nın sanatı sesi maddenin pasif bir veçhesi olarak değil maddenin veçhelerini kuran aktif bir bileşen olarak görmeyi sağlar. İo’nun Yeni Sesi ise su ile sesi, iki akışkan maddeyi bir arada, iç içe düşünmeyi mümkün kılar.

Sermet Tolan ve Funda Hurşit’le
kurum, tasarımcı ve matbaanın yapabilirliklerinden oluşan üçlü sacayağının dengeli yönetilmesi ve Arter kitaplarının yapım süreci üzerine.

Füsun Onur’un Galata Köprüsü anısına İstanbul’un maviliklerinde süzülen Pembe Bot’u ve Arter’in OyunBu, Aynadan İçeri sergileri üzerine.

Yönetilemeyen krizler, kent suçları, tesir iddiası, aktivizm-sanat kesişmesi, küçük tetikleyiciler, yaratıcı yaşam alanları... Tersane İstanbul, Arter, Salt, Postane ve Müze Gazhane üzerine.

Çamur, dil, hudutlar, hesaplaşma...

Füsun Onur’un 2014 yılında Arter’de düzenlenen “Aynadan İçeri” başlıklı sergisi çerçevesinde hazırlanan kitap üzerine, kitabın editörü ve tasarımcısı arasında gerçekleşen söyleşi.

CANAN’ın Arter’deki 2017-18 tarihli, başlığını Arap ve Fars kozmolojisinin efsanevi Kaf Dağı’ndan alan sergisine eşlik eden kitap üzerine.

Murat Akagündüz’ün Arter’deki 2016 tarihli sergisine eşlik eden ve öncelikle sanatçının dağ zirvelerinin Google Earth görüntülerini tuvale aktardığı
Kaf serisini içeren kitap üzerine.

Türkiye çağdaş sanatının öncülerinden Altan Gürman’ın üretimi için bugüne kadar gerçekleştirilmiş en kapsamlı sergiye paralel, Arter tarafından yayımlanan monografi üzerine.

Şener Özmen’in Arter’deki 2016 tarihli sergisine eşlik eden ve okura sergide yer alan üç ‘taht’ı gezdirmeyi hedefleyen kitap üzerine.

Bahar Yürükoğlu’nun Arter’deki 2016 tarihli sergisine eşlik eden ve sanatçının renk, malzeme ve ışıkla olan ilişkisini vurgulayan kapsamlı kitap üzerine.

Ali Mahmut Demirel’in Arter’deki 2018 tarihli sergisine eşlik eden ve kitap ile okuru arasıdaki ilişkinin ‘özel’liğini görünür kılan yayın üzerine.

« CANAN’ın işlerine yaklaşmanın
hep ‘ya/ya da’lı yolları var. Ya ‘masal’ın dinginliği ya aklın huzursuzluğu; ya mitolojiyi kadından yana çevirmenin renkliliği ya erkeklerin ele geçirdiği mitolojilerin karanlığı, ya… »

Jake ve Dinos Chapman’ın Arter’deki Anlamsızlık Âleminde başlıklı sergileri
üç kata yayılan bir retrospektif.
Sergi yapısı, bütünlüklü bir söylem ya da karşısöylem araçları oluşturabiliyor mu? Sergi adıyla yarattığı beklentiye nasıl bir karşılık veriyor?

Bilge Friedlaender’ın Arter’de açılan “Sözcükler, Sayılar, Çizgiler” adlı sergisindeki işlerde formlar temsil etme yetilerinden sıyrılıp somutlaşıyor;
uzam kâğıtta ve kitapta plastikleşirken noktalar, çizgiler ve geometrik formlar, hacim kazanıp zarifçe dans ediyorlar.