Curtis Yarvin, “Hobbescu Egemenlik” kavramını Robert Filmer tarzı ölçüsüz gericilikle sentezliyor ve kulağınıza “statükoyu tarihin bir hükmü olarak kabul etmemiz gerektiğini” fısıldıyor; yani herkesin yararına işleyen keyfi bir kural, ilahi bir hükümdar ya da başka bir hayali mutlak gücün garantilediği adalet yerine, ilahi müşteri hizmetlerini geçirmek: Tanrı’nın erken bir evresi olarak NATO (ya da bölünmüş-sınıflandırılmış bir şemsiye olarak Katedral): Güvenliğin ve hürriyetin artırıldığı, hukukun üstünlüğünün tahsis edildiği bir gayrimenkul muhtemelen daha ödüllendiricidir ve daha “pahalı”dır. Güvenliği ve adaleti de kapsayan bu pahalı mülki haklar, bölgesel hissedaralar ya da bir CEO aracılığıyla orduya ya da bölgenin güvenliğinden sorumlu farklı bir lejyona (yerel güce) huzuru tesis etmesi için kısmi olarak devredilebilir ya da böyle bir avrofaşist güç, belli kısıtlamalarla yetkilendirilebilir. Gelecekten gelen bu feodal hükümet sizi Matrix’ten çıkarmaya çalışıyor.¹

Yönetim kurulu başkanı bir derebeyi, “yamalar arası ilişkiler”den sorumlu bir mehdi ve kurumsal iletişimden sorumlu bir misyoner sayesinde, parti gençlik kollarından meclise doğru uzanan, rüşvetçi, riyakâr, çıkarcı, cahil, aptal, özgüvensiz, alıngan demos’u yönetimden lağvedebilirsiniz. Böylece aşkın bir güvenlik sorununa doğrudan bir aracı atamış olursunuz. Kurumsal yamanız, mantığı gereği beleşçi bir felsefeci-krala ihtiyaç duymaz. Şirketin düşüncenizin içinde var olma şekli, devlet tarafından empoze edilen yukarıdan aşağıya doğru bir sistem biçimindeki geleneksel görüşe meydan okur ve sıradan insanların günlük pratiklerinde kök salmış bir taban alternatifi ortaya çıkarır. İnsan uygarlığını siyasi olarak ne kadar fazla parçaya bölerseniz, refah da aynı oranda artar: Sivilizasyon ise bir kalkınma türüne dönüşür. Sisteme tekrar-etki edebildiğiniz kadar ayar çekilmiş bir yaşam standardı, kamu malı müşterekliği yüzünden finansal bir külfetin ortağı olmanızı engeller.

Yenilenemez bir kaynak olarak her eyaletin gayrimenkulü kendi yamasına dönüşür ve her yamanın egemen kurumsal bir sahibi bulunur. Bu egemen-hükümet-şirket² yamanın bölgesini yani mal varlığını temsil eder. Egemenlik tipleri zaman içinde değişebilir, fakat öncelik (bölgelerin kararlı olması adına) her bir yamanın tek bir şirket tarafından temsil edilmesidir; yani her bölge egemen bir ulus-şirket gibi kâr odaklı yönetilir. (Yarvin, bir yamanın asimetrik bir forma bürünme ihtimali olduğunu kabul eder: Dünya egemenliği için savaşan iki yamaya ayrılmış bir insan uygarlığı riski daima askıdadır ve bu odak sayesinde güvenlik-tasarımı-ağı istikrarlı hâle gelebilir.) Burada gericilik, siyasi tasarımları ve deneyimleri geçmişten özgürce ödünç alabileceğiniz anlamına gelir ve bulunduğunuz konumdan belli ölçüde ilerlemeyi ima eder (En kötü senaryoda liberal demokrasiden³ geri dönebileceğiniz bir ilerleme). Patchwork temelde bir düzenleme sisteminden ibarettir ve çoktaraflı anlaşmaların aldatıcı demokratik unsurlar tarafından gasp edilmesini engeller: Bir anonim, hareket kabiliyetinin artması için hareket etmesini gerektirecek temel bir nedene ihtiyaç duyar. Eğer sizin gibi düşünen yeterince müşteriyi piramit şemanıza davet etmeyi başarırsanız, yamanızı en sevdiğiniz yasaları fonlayan emülatörden birine dönüştürebilirsiniz. Yamanız sizin çıkarlarınıza tabi şekilde yönetildiğine göre artık sermayesi de çarçur olmayacaktır.

Kriptografik komuta zinciri sayesinde, yama üstündeki mutlak güç o gayrimenkulün hissedarlarına geçer ve yamanın değeri o gayrimenkulün değeriyle ölçülür. Bu tip bir bölgenin patchwork’ü kendi mal varlığıyla (kısacası servetiyle) tanımlanabilir; yani mülkiyeti sınırlarına dönüşür ve merkez bankası, “dolaşım standardı”na göre paranın değerini ilk defa bağımsız olarak belirlemeye-korumaya başlar. Bir şirket kendi varoluşunun “tekelini” fark ettiği zaman, o dengesiz emek takasının da lağvedilmesi gerekir. Pazarın sınırsız gücü, emeğin ilgasının ardından soyut ve dışsal husumetini şirketin iç çekişmelerine dönüştürür. Son olarak bu iç çekişmeler de tahliye edilir ve girişimin new age çerçevesi belirginleşmeye başlar. Sözüm ona sömürülen emeğin yerine “gönüllülük esasıyla çalışma” geçer, şirket ise temel-saf bilgi (ya da buna şimdilik liyakat da diyebiliriz) hâlini alır ve böylece, yapısal olarak siyasi bir partiden ayırt edilemez hâle gelir. Kısacası şirket saf bir soyutlamaya indirgenir ve kapalı bir ekonomiye dönüşür. Şimdi devlet kaçınılmaz olarak merkez bankasına doğru küçülmeye başlayacaktır. Artık harici bir muhalefet gibi görünen şey (örneğin somut veya soyut emek) içkin bir çelişkiye indirgenmiştir.

Kapitalizmi aşmak için kapitali radikalleştirmeye çalışırsanız, muhtemelen tam tersi sonuçlar (yani daha çok ve radikal kapitalizm) elde edersiniz. Demokrasiyi ilga edip kapitalizmi en uç noktasına kadar zorlamaya çalışırsanız, marketin içinde cemaatleşme eğilimleri başlatırsınız. Bir şirket hissedarlarından başka kimseye hesap vermez. Devletin anonimleşmesi sayesinde, bölgeler mutlak monarşiye, CEO’lar kurumsal derebeylerine, hissedarlar ise cemaatlere dönüşür ve Hükümet A.Ş. azılı yetenek havuzundan liyakat satın almaya başlar. Seçimler otonom duyusal meridyen tepkiler yaratır ve aynı asılsız çeşitlemeler ve soyutlamaları kişisel algoritmalara dönüştürür, böylece (aynı komünist ideanın başına gelenler gibi) kapitalist ideanın bir dolguya dönüşmesine neden olur. Parlamento biçimindeki operasyon modeli, bir serveti yok ederken yenilerini yaratmaya ya da sermayeyi sürekli yeniden dağıtmaya vakfedilmiştir. Beyninizin içi demokratik reklamlarla yıkandıysa sermayenin tek bir yönüyle ilgilenirsiniz. Yaşanan bütün krizlerin faturasını ona kesip kapitalizmin içindeki şeytanı çıkarmaya çalışırsanız, onu daha fazla azmettirirsiniz.⁴

Devleti kamulaştıramıyorsanız satın almayı deneyin: Paleo-muhafazakâr kolektif ligi, yönetici sınıfları tanımlayamadığınız ütopyalar ve hâlâ Avrupa’nın üzerinde gezdiği varsayılan hayaletler yüzünden rejim şeklinin riske atılamayacağını fark etti. Sosyal demokrasi bu yüzden başarısızlığa mahkûm, bu yüzden statükocu ve bu yüzden terk edilmeli.⁵ Eski rejimlerden otorite ödünç alıp, kurumsal olarak bölünüp çoğalabilen bir vizyonla hayali olarak mücadele ederken, bazı hakların temsil kapasitelerinin akademik ranta dayalı ödeneklerle⁶ aşırı derecede zorlanması, eşitlik, özgürlük gibi kavramların tekelleşmesine neden olur ve size kamusal istikrar vaat eder. Bu istikrardan sizin payınıza düşen şey, donanımın bütün sorumluluğunu üstlenecek şekilde tüketimdir. Liyakat sizin alışveriş etkinliğinizin anlamının (tıpkı diyanet gibi) kendine referanslı hâle gelmesini sağlar. Sermaye tipi tekillik, farklılaşma düzeyinde kendi unsurları arasında kişiselleştirilebilir sınırsız ilişkiler içerir. Eşmerkezli ve kişiye özel eğitilmiş çoklu sektörler (yani Guattarici anlamda “bir dış hakem yerine içeriden kontrol”) onun nedensel konumunu ele geçirdiği için, o her yerde ve her zaman tele-market bir merkeze indirgenebilir olarak tekilliktir (Socius bu yüzden “kişileri değil kodu çözülmüş akımları ilgilendirir”). Bu tekilliğin öngörülemez kaçış çizgileri kodu çözülmüş akışları hiyerarşik şekilde kodlamaya başladığında harici bir dış yüzey ya da çıkış varsayımına dayanmak zorunda kalırsınız ve bu offshore takas alanında hareket etmeye başlarsınız, yani bu çoklu bağlantıları eşzamanlı olarak yaratırsınız. Ufuk çizginizi sermaye öbeklerini yeniden dağıtan iki boyutlu bir yüzeye indirgeyen her bir momentin eşzamanlılığı, bu hiyerarşiyi kronolojik bir hataya dönüştürür. Şimdi bir piramide alttan bakıyorsunuz ve işin harika kısmı da burada başlıyor: Proletaryayı sahte bir tarihsel momente indirgemenin tek yolu böyle bir kronoloji yaratmaktan geçer. Sermaye tekilliğinin tarihsel-diyalektik bir eşdeğeri yoktur. Proletarya ise istatistiksel bir düzensizliktir ve belirli bir görevi yerine getirmek için üretilmemiştir ya da böyle bir bilgiye henüz erişimi yoktur. 

{fold içindeki imge: Serhat Yenisan tarafından Stable Diffusion 2.1 (768) yazılımı aracılığıyla jenere edilen dijital illüstrasyon, işlemsel bir çıktı olarak alınan text girdisi: “The devil is explaining the liberal manifesto”, 2023, kaynak: github} 

1. “Kırmızı hap”ın sorunlu tarafı, onu içtikten sonra gerçeğin sahasına geçmenin imkânsız oluşudur. Onu içerseniz NEO olarak yeniden uyanırsınız.

2. Örneğin bir derebeyi tarafından yönetilen, neo-kameralist bir korporatif-yama olarak KonyaCORP.

3. Mesela Amerika’daki gerçek sorun faşizm değil demokrasinin kendisidir. Benzer bir endişeyi Amerika’nın kurucu babaları da taşıyordu. Zaten bu yüzden mülkiyet merkeze alınmıştı. Demokrasi sizi bir şekilde Michel Houellebecq’in distopyasına çıkarabilir ve mutlaka çıkarır.

4. Bu, pazarın psikoaktif hâle gelmesinden başka bir işe yaramaz. Kapitalizmi yüzeysel, dışsal bir tehdide indirger ve merkezsizleştirir, böylece tam algıyı bozar. Süptilasyon olarak sermaye, fenomenal düzeyde bir boşluğa denk düşmez, özbilinçle arasındaki temel ayrım da budur. Özbilinç deneyimlediği şeyin nesnesi olmaktan muaftır; yani deneyimlediği şey yoluyla aşkınsal hâle gelir: Basit makinelerin termometre benzeri ya da fotoelektiriksel duyu organları vardır ve bunların sağladığı veriler bu duyu organını kapsayamaz. Organsız beden deneyim nesnesi olarak numenaldir ve sadece ampirik düzeyde kendisini inceleyebilir. Böyle bir emülatör mantıksal bir operatörle karşıtlık içindedir. Sembolik kimliğinizin toptan yitimi yani süptilasyon olarak sermaye, sezgilerinize, boş kategorilere –deneyim yoluyla olumlu– içerik sağlayan veriyi darmadağın ediyor. Bu yüzden artık görüşlerinizi ve niyetinizi daha fazla gizlemeye tenezzül etmeyin. Amaçlarınıza ancak şimdiye kadarki her türlü toplum düzeninin zorla devrilmesiyle ulaşılabileceğini açıkça ilan edin. Varsın siber uzay bir açık kaynak korkusuyla titresin. Sizin magnasantic hack’lerinizden başka kaybedecek bir şeyiniz yok. Fakat kazanacağınız bir derebeyliği var.

5. İbrahim Kaypakkaya, siyaseten doğrucu ara-ürün aktivizmlerini talileştirip adam öldürmeyi esas hâle getirmediğiniz sürece sınıf mücadelesinin içinde bulunduğunuz koşulları gerekçelendirmekten başka bir işe yaramadığını söyler. Eğer daha fazla refah, fikir özgürlüğü ve insan hakları istiyorsanız, önce bunlardan neden daha fazla istediğinize karar vermeniz gerekir.

6. Yani hiçbir bokunuza yaramayan şeylere ayrılan kaynaklarla.

Curtis Yarvin, demokrasi, devlet, ekonomi, emülatör, Félix Guattari, ivmecilik (akselerasyonizm), kapitalizm, liberalizm, neoliberalizm, politika, Serhat Yenisan, sermaye, şirket