Yılmaz Güney’inki devrimci ajitasyondan ziyade gündelik hayatın çelişkilerini gün yüzüne çıkarmaya odaklı, söylemiyle değil imgesiyle politik bir sinema.

« Şu an mevcut tek şey ısıtılıp ısıtılıp önümüze koyulan, enerjisini geçmişi yâd etme ve ona dönmeye harcayan bir solculuk/antikapitalizm (ki bu da özünde bir tür muhafazakâr radikalizmden farksız). »

Taş bazen apaçık bazen de belli belirsiz olan pek çok anıya ev sahipliği yapar. Özelden genele belleği içinde taşır. Taşın hatırası da vardır hafızası da.

Olimpiyatlar disiplinin göstergesi olmaktan çıkıp şovenizmin tekeline girmiş ve bayağılaşmış olabilir mi?

Ötekini suçlama siyasi eylemi imkânsız mı kılıyor? Siyasal paralizin yeni biçimi basbayağı kimlik politikaları olabilir mi?

Geleceğin usulca yittiği bir gerçekliği maddi hâle getirir vaporwave: Var olmayan bir geleceği metalaştırır.

Bir motorcu filmi değil Easy Rider, döneminin karşı kültürünün bir ifadesi.

Zülfü Livaneli’nin basit diyaloglardan oluşan, karikatürize karakterlerle dolu, mantık hatalarıyla bezeli bir senaryoya sahip ve umursamazca çekildiği apaçık gözüken 2010 yapımı filmi Veda üzerine.

Verili sistemi değiştirmeye değil onu sürdürmeye yönelik bir çağrıya dönüştü sanat. Kuraklaştı ve konformistleşti.

Christopher Nolan’ın Kara Şövalye Üçlemesi’nin en zayıf halkası olarak nitelendirilebilecek olan, ideolojik indirgemeler ve önyargılarla bezeli 2012 yapımı The Dark Knight Rises üzerine.

Müzeler ve galeriler devasa şirketlerin ve holdinglerin toplumdan gasp ettiği artı-değeri kendilerine simgesel değer olarak döndürdüğü mekânlara dönüştü. Sanat araçsallaştı ve sömürgeleştirildi.

Ulrich Seidl’ın Paradise üçlemesinin ilk ayağı Paradise: Love, politik bir beden diyalektiği oluşturur. Beyaz bedeni ile siyahi bedeni arasındaki uyumsuzluğun izlerini bireysel bir boyutta tahlil eder.

« Bir gün Mesih olduğunuza dair bir rüya görürsünüz ve bunu sabah kahvaltıda heyecanla annenize anlatırsınız. »

« Yemek yiyip yemediği sorulduğunda ağlamaya başlayan bir kız çocuğunun bir vahşi gerçek olarak var olduğu bir dünyada nasıl mutlu olabilirsiniz? Nasıl bir dünyada yaşadığımızı o göz yaşlarından daha iyi ne anlatabilir? »

Kabalayla, operayla, transestetikle, deontolojiyle, transandantalizmle ve dahasıyla hemhâl bir black metal.

Sermayenin bedeni mevcut ve muhtemel tüm ilişkilerimizi kuran motor, arzularımızı kayda alıp dağıtan, başkalaştıran kapsayıcı bant, zaman-mekân algımızı koşullayan muazzam sistemdir. Onun parazitleri olarak, onun içinden düşünür, hisseder, yaşarız.

Sistemik gürültünün kontrpuanını, baskın perdesini, çoksesli türevini üreten ve nesnesi olarak aldığı şeyi, gürültüyü sistematikleştiren bir müzik.

Asit komünizm Foucaultcu hazzın da Freudcu haz ilkesinin de ötesinde konumlanan bir projedir. Karşı kültürün kayıp potansiyelini ihya etmeye yönelik olduğu kadar ütopyacı solculukla bağını kesmiş neoradikal ve deneysel bir sol politikanın ifadesidir. Arzu komünizmi.

« Sermaye tipi tekillik, farklılaşma düzeyinde kendi unsurları arasında kişiselleştirilebilir sınırsız ilişkiler içerir. […] Sermaye tekilliğinin tarihsel-diyalektik bir eşdeğeri yoktur. »

Gitgide hızlanan ve kablosuz bir dünyanın, ivmesi kesintisiz ve entegre bir yeryüzünün prototipik müziği.

« Teorik doğruluk başından beri structure-fiction ya da metafiction hâldedir ve bu noktada bir ilk temaya gönderme yapmamız imkânsızdır. Bir ilk-özgün tema falan yoktur, kaldırım taşlarının altında kumsal da yoktur. »

« Para hâlâ ufak bir azınlığın elinde toplanır ve parti gençlik kollarından meclise doğru uzanan demos’un iktidarını fonlamaya devam eder. Ama endişelenmeyin, şimdi politik sistem gerçekten parçalanıyor. »

« Ayrımcı 0lmayan bir dil kullanın. […] Fakat 0 bozguncuları sevmez. »

« Zombi kıyameti hakkında düşündüğümüzde, genelde kendimizi hayatta kalanlarla özdeşleştirme eğiliminde oluruz […], ama ya o mutlu hayatta kalanlardan biri değilsek? Ya zaten diğer taraftaysak? »

Yapay zekânın bizi ittiği şey teknofilik bir tekillik değildir. Daha ziyade, Big Tech şirketlerindeki hissedarların kâr payını sağlama almak için geliştirilen sibernetik kontrol mekanizmalarına makinesel tabiyetimizin sağlanmasıdır.

Sermaye bugün kimliğin akışkanlığını baz alarak var oluyor. Sabit kimlikler üzerinden değil kimliğin değişkenliği üzerinden biriktiriliyor. Artık her türlü kimlik alınıp satılır vaziyette. Kimliğin kendisi açıkça kapitalizmin tekelinde.

Geç kapitalizm bağlamında çalışma daha az çalışmayı değil çalışamaz hâle gelmeyi sağlamak için var. Daha az çalışmak isteyen çalışmayı kesmelidir; zira artık yegâne devrimci eylem, sistemik çöküşü atalet içinde izlemektir.

Kapitalizm bağlamında inanç, nesnesi edimselleşebilir olan hiperinançtır. Süptilasyon ise bu inancın nesnelerinin batıl inancın edimselleşmesi imkânsız nesnelerinden ayrılamadığı bir uğraktır. Kapitalizm, işte bu uğrağın adıdır.

« Pandeminin yarattığı kurallar silsilesi özgürlükçü siyasetin tolere edeceği türden değil, zira özgürlükçü siyaset sadece koordinasyon kurallarını kabul eder. Koordinasyon kuralı dediğim de trafik ışığı gibi bir şey. […] tahakküm yaratan bir kural değildir… »

« Sıcak kültürler toplumsal erimeye meyilliler. […] Aynalı gözlük implantasyonları ve kötü bir tavrı olan, Çinli ile Latin kırması, transseksüel, şizofren, stim bağımlısı, HIV+ bir Los Angeles fahişesi olarak Erimenin senin için de bir yeri var. »

Astronomik bir pazar olarak futbolun yarattığı mali balonlara, psödo- ve kripto-politik etiketlere ve benzerlerine yapılan yatırımın promosyonuna verilen sözde ilerici desteğin sadece stratejik nedenleri yok, her şeyden önce politik olarak koşullu ekonomik nedenleri var.

Kapitalizmi karakterize eden süreçlerin değişimini yine bu süreçlerin doğrudan yoğunlaştırılmasında bulan ivmeciliğin en radikal ve öne çıkan figürü üzerine multimedyatik bir bilgi havuzu.

Talep yaratmaktan başka bir amacı olmayan günümüz kapitalizmi kendi varlığına karşıt değerleri dahi soğuran, metalaştıran bir güce sahiptir. Eksik olan ise bu gücün kaynağı ve sınırlılığına dair temelli ve radikal bir eleştiridir.

İvmecilik, spekülatif realizm, nesne yönelimli ontoloji, posthümanizm, kuir teori, yeni materyalizm, antinatüralizm, medya çalışmaları ve dahasıyla hemhâl olmuş çok yönlü bir feminizm için altlık.

Müzikal anlamda iyi ve kötünün, güzel ve çirkinin, doğru ve yanlışın ötesine geçilmiş olan bir zamanın pop müziği. Hipermodern pop müzik.

Çin pazarına açılmaya çalışan Terminator: Dark Fate’in woke imgeleri umutsuzca sağa sola serpiştirmesi şirketler ve hükümetler tarafından benimsenecek popülist basmakalıpların üretilmesine yardım ediyor olabilir mi?

Birbirimize karşı etik olma, içinde var olduğumuz doğayı koruma ve benzeri toplumsal ve yaşamsal sorumlulukların ötesinde, şeylerle ilişkimizi yeniden icat edecek ve yaratacak politik bir alanın varlığı nasıl mümkün olabilir?

“Ezici çoğunluğu kentlerde yaşayan bir toplumun sinemasını taşradan çıkartıp şehre yönelten” ve ortak noktası trajikomedi olan üç yerli film… Onları ayrıştıran ise yönetmenlerin meselelere bakışı ve oluşturdukları politik dil.

« [D]oğru ve yanlışın ötesinde bir üçüncü hâl varsa, siyasette de sol sağ itişmesinin ötesi var demektir. İlginç olan nasıl üçüncü hâlse, siyasette de
bu üçüncü, dördüncü, beşinci yoldur. »

« Eleştiri, şurada burada takınılan
bir tutum, tavır vesaire değildir.
Daha çok, bir hâldir. Hakikaten eleştiri yapıldığında söz konusu olan,
bir şeyi yıkmak değil ama yapmaktır. Yaratmaktır. »

Siyasi film veya siyasi biçimde
çekilmiş film… Jean-Luc Godard’a göre bunlar iki zıt dünya görüşüne dayanır
ve çatışma hâlindedir.

Obrador artık başkan. Dünyanın en büyük şehir meydanlarından Zócalo’da yapılan törene tek başına çıkmadı. Yanında Meksika topraklarında yaşayan yerli halkların temsilcileri de vardı; üstelik hepsi kendi yerel tören kıyafetleriyle katıldı törene.

İstemli olarak aç kalmak ya da bırakılmak son derece politik bir seçim ya da uygulama. Öte yandan tokluk
ya da yemek üretimi de iyimser
ve uzlaşmacı bir politik eylem alanı.

Buzulların erimesi gibi çevresel felaket senaryoları dünyanın sonunu hayal etmeyi kolaylaştırdı. Ne var ki, coğrafi kutuplardan çok daha önce erimeye başlayan başka kutuplar da var.
Bu kutupların erimesiyle, söz konusu son tahayyül dahi edilemez hâle geliyor.

ABD federal hükümeti Paris Anlaşması’ndan çekildi. Dünyanın geri kalanı ise, “durmak yok, yola devam” dedi! Lidersiz hareket olur mu?
Küresel ısınmaya karşı küresel karar almak mümkün mü?

Kahvaltıda yiyeceğiniz peyniri seçmek siyasi bir karar. Geleneksel dünya, siyasetin olmadığı yer. Çünkü,
bir kararı vermek için en azından önünüzde iki seçeneğin olması gerekir.

Vatandaşlar kızgın, yüz binlercesi
“istifa et” diye toplanıyorlar.
Başkan “kendimi affedemiyorum” diye sesleniyor: Ama nafile… “Git, git artık git!” sesleri arttıkça artıyor.
Güney Kore ve başkanı üzerine…

Plajlarda neyle yatılacak, gezinilecek, denize girilecek tartışması Fransa sahillerinden dünyaya yayıldı.
Devlet mekanizmasının, örtünen kişileri toplumun kıyısına iyice hapsetmesi
kime nasıl hizmet eder?