Bertrand Mandico’nun kısa filmi Living Still Life, Salvador Dalí’nin 1956 tarihli aynı adlı tablosundan izler taşıyan, bu tablonun muhtevasını sinematikleştiren bir iş. Hareketi hareketsizlik, yaşamı ölüm, bedeni ruh üstünden düşünen ve düşünmeye iten ilgi çekici bir yapım.

Elizabeth Sankey’in Witches’ı sessizliğin güçsüzlükle eşdeğer görüldüğü, kadın imajının erkek eliyle çizildiği bir ortamda kadınların hikâyelerine ses veren, sözünü sakınmayan cesur bir film. Cüretkâr mı cüretkâr bir cadı külliyatı.

« Bir son ihtimalinin bilinciyle ayrılırken, son gülüşün, son bakışın, son sözün acısında yer bulacaktık kendimize. Ne ilk ne de son olacaktık biz. Bir süreliğine buradaydık sadece. Bizden önce bulunanlar gibi. Gidenler gibi. »

« O dokunuş sürmese bile, hafızadaki yerinin sürdürülüşü. O anın düşünülüşü. Kaybolmasın diye. Hatırlama biçiminde kusurlar olsa dahi hatırlanacak bir şeylerin olması. Sadece bu. »

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin üçüncü ve son ayağı Paradise: Hope, olduğu hâliyle çevresine uyumlanamayan bir bedenin etrafındakilerle paylaşmış olduğu yalnızlığın derinliklerini görünür kılar.

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin ikinci ayağı Paradise: Faith, cinsel arzularını baskı altında tutarak ve hor görerek ruhsal doyuma ulaşmaya çalışan bir bedenin gerçekdışı ve absürt varoluşunu irdeler.

Ulrich Seidl’ın Paradise üçlemesinin ilk ayağı Paradise: Love, politik bir beden diyalektiği oluşturur. Beyaz bedeni ile siyahi bedeni arasındaki uyumsuzluğun izlerini bireysel bir boyutta tahlil eder.

Ali Asgari ve Alireza Khatami’nin Terrestrial Verses’i bürokratik baskıyla ilgili olduğu kadar sesin çift anlamlılığıyla ilgili bir film. İktidarın anonim ve aşkın sesinin karşısına çokluğun kurucu ve içkin sesini koyuyor.

Bedenlenmeye dair olduğu kadar başkalaşmaya dair You Won’t Be Alone. Ötekini anlamak, başkalığa açılmak, içeriden ve dışarıdan dayatılan şiddete, zora son vermek hakkında bir film.

« Kimin hangi savaşı ne uğruna verdiğinin bir önemi yoktu onun için; çünkü yılgın bir kayıtsızdı artık, verecek nefessiz cevapları olduğundan hiçbir soru ona erişemeden boşluğa savruluyordu ister istemez. »

Komşu, bir aile ferdi ile bir yabancı arasında kalan kimsedir. Ne mesafesiz olunacak kadar yakın ne de mesafeli olunacak kadar uzaktır. Herkes bir diğerinin komşusu olduğu için komşu herkestir. Komşu, öteki bendir.

« [David] Cronenberg ‹ Seni sen yapan sen olacaksın › der belki, ancak ‹ Senin kendini ne kadar yıktığındır seni sen yapan › da der hemen arkasından sanki. Onun hâlihazırda yıkıma uğramamış bir benliği ciddiye alacağını, alabileceğini kesinlikle düşünemiyorum. »

Alba, ilk gençlik kaygılarını, rekabet duygusunu, kabul görme arzusunu ve saf kötülük deneyimini işleyen nevi şahsına münhasır bir coming of age anlatısı. Çocukluk deneyiminin kırılganlığını ele alan nadide bir film.

« Dahil olduğumuz, oyunlara başvurarak sürdürdüğümüz bir diyaloğun en yalın hâlini bize sessizlik getirir. ‹ Her şey bir gün kaybolur. Ama geriye kalan her şey yeni dünyada devam edecektir. › »