Düşüncelerimiz ve eylemlerimize direnen, bizden bağımsız bir gerçekliği olan bir dünyaya erişim sağlayan bir sanatsallık söz konusu olabilir mi?

İnsanmerkezcilikten arındırılmış, akılcılığa dayalı, yorum ve estetik alımlamadan bağımsız bir sanat mümkün olabilir mi?

« Film görüntüsünün zerresini, hücresini, atomunu, kısacası mümkün en genel anlamda hareketsiz görüntüyü, fotografik imgeyi filmden algılanan yegâne nesne hâline getiren film, fotofilmdir; yani filmin akışında duyulanın durağanlık olduğu film. »

« [K]arşı karşıya olduğumuz görüntü bombardımanı nedeniyle […] büyük olasılıkla alışık olduğumuz, bilincimizde taşıdığımız ‹ şemalara › ve ‹ siyasal/
sınıfsal › paketin gereklerine uygun görüntüleri işlemeyi tercih ediyoruz. »

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

Fluxus filmleri, filmin maddi ve birbiriyle ilişkili veçhelerinin tümünü, hareketi, imgeyi, zamanı, mekânı ve ışığı kat eder; filmin çokboyutlu modus operandi’sini türlü filmsel işlemle açığa çıkarır: Filmi kuran nitelikleri filmin nesnesi kılmak.

« Ham hâliyle de yeterince vurucu, kırıcı, üzücü, insanı çileden, zıvanadan çıkaran şeyler neden montajlanır, kolajlanır? Bu şeyler hakkında düşünülmesin diye. Gişe rekortmeni filmler gibi izlensinler diye. Bir şovdan farksız olsunlar diye. ‹ Eğlenin diye. › »

« Canlı yayın izleyicisi bir telepattır. Kendi payına algılamaz, herkesle algıladığını bilir ve duyumsar ki bu, algıyı katmanlı kılıp yoğunlaştırmak demektir. [...] Bir duyu bileşkesi yaratmayan hiçbir canlı yayın yoktur. »

« [B]ir yapıt gizil olarak, uzun süredir varlığının dahi bilincinde olmadığımız fakat her daim zihnimizde bulunan duyumsallıklarımızı uyararak, kendiliğimizin ebediyen keşfedilebilir bir mefhum olduğunu anımsatır. »

Nam June Paik’ın Electronic Superhighway’i imaj yaratan bir makine olarak televizyona kendi imgesini bahşeder. Televizüeliteyi zamansal, algısal ve düşünsel boyutlarıyla işler.

2001: A Space Odyssey zaman-mekânsallığın oluşumsal doğasıyla ilgili bir film. Kendi içerisinde derleyip işlediği ve evrilttiği dört ayrı zaman-mekânsallık var: makinesel, yaşamsal, yeğinsel ve tanrısal zaman-mekânsallık.

« Dinledikçe kendini vermek. Dinlenene kendini vermek. Bir armağan, belki de bir kurban olarak. Kulağını vermek: Müzikal bir adak. Tanrı’ya müziğini adayan Bach’tı. Müzik her zaman sessizliğe adanır. »

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

« Kökeni arayan ve bulan, yeniden bulan filmdir deneysel olan: Deneysel film, filmi sınırına kadar iten ve onu,
onu limitleyen ne ise ona doğru genişleten filmdir. Kökeni yansıtır,
algıyı kendi üstüne kıvırır. »

« Montaj filmik akışın yönünü tayin
etme faaliyetidir. Yön, çizgiseldir.
Kimi zaman düz, kimi zaman eliptik,
kimi zaman dairesel, kimi zaman zikzaklı, kimi zaman da kırıktır.
Hepsi de başkalaşmış zamandır. »