Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

Didem Erbaş’ın 7 Mart 2025 ile 10 Mayıs 2025 tarihleri arasında Sanatorium’da gerçekleştirilen Toprak Parçasının Koptuğu An isimli sergisi üzerine.

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Farklı imgeselliklerde siyasi olanı
özenle aramak üzerine.

Sarkis’in SONSUZ’u retrospektifi yapılması imkânsız olan zira kendi retrospektifini kendi yapan bir sanatın özfarkındalığa kavuştuğu ve ebedi jest ve göstergesini tanıdığı bir ânı işaretler: Belleğin daimi nesnesi olarak sonsuz.

Sinemanın ikinci modunda zaman, bir sabitten ziyade bir değişken olarak kavranır. Hareketli görüntü mekâna taştığında kronik olmanın ötesine geçer ve arkitektonikleşir. Mimari bir şeydir.

Rezzan Gümgüm’ün sergisi Dağdaki Keçi, Gökteki Ay, Sudaki Balık, Dersim bölgesinde şiddetini giderek artıran eko-kırım ve etno-temizlik faaliyetlerine karşı dosdoğru bir direnç niteliğinde.

Sinemanın doğduğu dünya imge içeren bir kaptı. Böyle bir dünya imgesinden doğmuştu. Ama zamanla bu imgeyi tersine çevirip bir imge olarak dünyayı içerdi. Sinema dünyanın yansımasıydı, bugün ise dünyanın kendisi doğrudan.

« Gizil Bir Empati insanların hayvanlarla kurduğu duygudaşlığı ön plana alarak ilişkilerin iç içeliğine dem vurur. »

Bill Fontana’nın Sessiz Yankılar: Notre-Dame’ı bileşik bir nesnedir. Deneyimi, deneyimin kendisini koşullayan bir eserdir. Kuvve hâlindeki sesselliğin kuvveti, bu eserden duyumsanan şeydir.

Anıt kavramı hakkında insanları hem kültürel hem de tarihsel bağlamda tekrardan düşünmeye sevk eden, ona başka başka tanımlar kazandıran Claes Oldenburg ve bıraktığı dev ayak izleri üzerine.

Bill Fontana’nın sanatı sesi maddenin pasif bir veçhesi olarak değil maddenin veçhelerini kuran aktif bir bileşen olarak görmeyi sağlar. İo’nun Yeni Sesi ise su ile sesi, iki akışkan maddeyi bir arada, iç içe düşünmeyi mümkün kılar.

Nam June Paik’ın Electronic Superhighway’i imaj yaratan bir makine olarak televizyona kendi imgesini bahşeder. Televizüeliteyi zamansal, algısal ve düşünsel boyutlarıyla işler.

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.