David Cronenberg’in 2014 yapımı filmi Maps to the Stars, birçok bakımdan Cronenberg sinemasındaki bir diğer kırılmayı temsil ediyor. Cosmopolis’le başlayan kırılmayı, body horror’dan reality horror’a geçişi derinleştiriyor.

« Bu fotoğraflar neden var? İnsanlar hasta ziyaretleri esnasında neden fotoğraf çektiriyor? Bu fotoğraflarla amaçlanan şey nedir? Hangi ihtiyaca karşılık geliyor bu fotoğraflar?
Hangi yaraya merhem oluyor? »

Manifold’un yedinci yaşında pek çok şey değişti. Uzun solukluluğa odaklı ve bunda kararlı, her zamankinden daha çoksesli, çevresi ve kapsam alanı gitgide genişleyen ve katılımında çeşitlilik arz eden bir hâl aldı Manifold.

Modernliğin tarihi bir nevi yalnızlığın, yabancılaşmanın ve yozlaşmanın tarihidir. Michelangelo Antonioni de bu tarihe tanıklık eder sinemasıyla.

Tüm popülerliğine karşın Mark Z. Danielewski’nin House of Leaves’i kolay okunabilen bir kitap değil. Okurun aktif katılımını gerektiren metin, “tecrübeyi okumanın da ötesine taşıyan” bir ergodik edebiyat örneği.

« Sanılanın aksine aynı dili konuştuğumuzda değil, kendi biricik dilimizi bulduğumuzda hiç tanımadıklarımızla bile iletişim kurabiliyoruz. »

« Tabii sadece kapağın ‹ güzel › olması yetmiyor; aldığım kitabın üzerine yazabileceği birkaç cümlelik bir hikâyesi olması gerekiyor. Kitabın metninden söz etmiyorum. Yazılı olmayan bir hikâyesi var mı ona bakıyorum. »

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

« N’apacağını bilmiyor kimse. Türk Dil Kurumu’nun imlasını mı kabul edecekler, eski Türk Dil Kurumu’ndakilerinkini mi, Dil Derneği mi, Necmiye Alpay mı?
Yüz kere, bin kere konuşuldu bunlar.
Bir şey olmadı. »

Fluxus filmleri, filmin maddi ve birbiriyle ilişkili veçhelerinin tümünü, hareketi, imgeyi, zamanı, mekânı ve ışığı kat eder; filmin çokboyutlu modus operandi’sini türlü filmsel işlemle açığa çıkarır: Filmi kuran nitelikleri filmin nesnesi kılmak.

« [K]uramsal ağırlıklı bir kitap olmasına rağmen […] edebi bir niteliği de var. Farklı kentlerdeki farklı bakış açıları işin içine dahil ediliyor ve bunlar giderek bir öyküye, bir gezi notuna ya da bir denemeye doğru eğilim gösterebiliyor. »

Bir öğrenci oluşumunun derneğe evrilmesi fikrini benimsemek ve “herkes” kavramını sorgulamak üzerine.

« [K]orkunç bir meseleyi gündelik hayatınızda sövgüde bulunmadan anlatabiliyor musunuz? Gündelik diliniz, [...] anlatı diliniz kadar kılçıklarından temizlenmiş mi, sanmıyorum. »

Kuşatma, bir çocuğa uygulanan direkt olduğu kadar dolaylı, çokyüzlü şiddet hakkında, zaman geçtikçe daha da ağırlaşan kayıtsızlığın, ihmalkârlığın ve umursamazlığın şiddeti üzerine bir film.

Avrupa’nın önde gelen iletişim tasarımı organizasyonlarından ED-Awards’un Atina’daki jüri değerlendirme süreci ve ED-Festival’ın Lüksemburg edisyonu üzerine.

Sistemik gürültünün kontrpuanını, baskın perdesini, çoksesli türevini üreten ve nesnesi olarak aldığı şeyi, gürültüyü sistematikleştiren bir müzik.

“Yaşadığımız dünyayı bugünkü sınırların ötesinde ele almamızı ve bugün yaptıklarımızın gelecek üzerindeki etkilerine öncelik vermemizi savunan” uzun dönemcilik ve bu görüşe yapılan eleştiriler üzerine…

Asit komünizm Foucaultcu hazzın da Freudcu haz ilkesinin de ötesinde konumlanan bir projedir. Karşı kültürün kayıp potansiyelini ihya etmeye yönelik olduğu kadar ütopyacı solculukla bağını kesmiş neoradikal ve deneysel bir sol politikanın ifadesidir. Arzu komünizmi.

Deleuze’ün Kıvrım’ında mekânsallığa/mimarlığa/mimarlara yapılan göndermeler ve kitabın açtığı yoldan giden çağımız mimarlarının üretiminde Deleuze’ün kavramsallaştırmasının yeri üzerine.