« Tek bir işte mutsuz olan kişi mutlu olabileceği bir başka iş bulmak için kafa patlatmaya eğilimliyken, otuz kırk işte mutsuz olan kişinin bambaşka bir alternatif bulması gerekiyor. »

Pandemi sonrası dönemde tekrar yükselen sokakta içme kültürü, bu kültürün alternatif müzikle ilişkisi ve kentsel bir fenomen olan kent merdivenleri üzerine bir bilinç akışı.

Lağımlaranası ya da Beyoğlu’nun izlekleri ile içerdiği “Hiç Yoktan Bir Ölüm Daha” arasındaki ilmekler üzerine.

1896’da hararetli bir İstanbul yazı… Ahmed İhsan, önce bizi kentin sıcağı içerisine sürükler, sonra da Tepebaşı Bahçesi’nde tatlı bir akşam serinliğiyle ferahlatır.

Kentte karşılaşmalar ve “değişe değişe gündelik hayat içerisinde kendisine yer bulan modernite deneyimlerinin yayılması için neredeyse elzem bir pratik olan temaşa eylemi” üzerine.

Zamanın katı sosyal normlarını
altüst eden ritüel üzerine.

Beyoğlu’nda bir yapının iğneyle kuyu kazarak yazılan hikâyesi.

« Beyoğlu, değil Balkanlar’ın, belki Avrupa’nın en namlı eğlence merkezi hâline gelmişti. ‹ Eğlence Kralı › Arditi’nin Perapalas Oteli kapısı bitişiğinde, ahşap olarak yaptırdığı, sivri çatılı ‹ Garden Bar › dünya romanlarına girecek kadar şöhret salmıştı. »

« Resim yapmadığını söyleyen ve görünüşe göre, sahiden de resim yapmamış birinin yapıtları nasıl yorumlanabilir? Bir kitabı anlamak için önce başka bir kitaba ihtiyaç duymak gibiydi bu çaba. »

« Toplamda on saniye sürüyor masa sakinleriyle etkileşimi. Satış yoksa tabii. Kendi oynadığı kuponlardan birine talip çıkarsa yine sakin duruş ve tonlamayla alışverişi gerçekleştiriyor… »

Feminist idealler peşindeki yazarın, karakterlerine yansıttığı ikilemlere dair.

“Yeme içme pratiklerinin ötesinde gündelik hayatın her anında deneyimlenebilecek bir his” olarak lezzet. Zekâi Dede Efendi’den Beyoğlu’nda sahnelenen oyunlara...

Yüzyıl başındaki İstanbul kalabalığına Ahmed İhsan’ın gözünden flanörce bir bakış. İhsan “kalabalığı homojen bir yapı olarak algılamaz, içerisindeki tikel hikâyelerin peşine düşer”.

MAD süreli yayını beyond.istanbul’un Beyoğlu’nun dününe, bugününe ve yarınına bakan üç bölümden oluşan dokuzuncu sayısının içeriği ve hazırlık aşamasında deneyimlenenler üzerine.

“Atlantik Birahane ve Lokantası”,
1940 sonları ile 50’lerin başlarında yaşayanların anılarında dikkat çeken mekânlardan; Tevfik Yener’e göre “Türkiye’nin ilk fast food tıkınma yeri”. Diğer birahanelerden evlere yemek dağıtma servisiyle de ayrışıyor.

Kentin göbeğinde ama kentin bir o kadar da dışında, bir tünel gibi, sürecin tanımladığı bir sokak. Sokağa çıkıntı yapan ve iç mekânı dış mekânın üzerine büken cumbalar. Sağır cepheye yaslanmış ‘görünmez’ bekleşenler.

« Cebo, ‘E abi, ağaçlı kadın dışında yürüyüşü nasıl buldun? Gezi ruhu
devam ediyor desene’ diye sordu. »

Skating Palace’ta tekerlekli paten pisti dışında bir de skandallarıyla meşhur gösteri mekânı bulunuyordu: Winter Palace. Melek Sineması, paten sarayının yerini aldıysa da paten zevki ölmedi.

Kar, çamur, yağmur demeden kışın en soğuk günlerinde bile tertip edilen balolar, 19. yüzyılın sonunda Beyoğlu
ve Ahmed İhsan ile Mahmud Sadık’ın
bir gecede deneyimledikleri üzerine.

Güzel bir orkestranın çaldığı valsler eşliğinde patinaj, hokey maçları, balolar, konserler ve birbirinden değişik gösteriler... “Şehrin bütün kalburüstü halkı buranın gedikli müşterileriydi.”

Cumhuriyet’in ilk dönemindeki fotoğrafçılar ve fotoğraf stüdyoları üzerine. “Birçokları tabiatın kendilerinden esirgediği güzelliklerin yaradılışını, noksanların tashihini hep sanatkârın hünerinden, mucizeler yaratacak objektifinden bekliyorlar!”

« ...Her sabah bir başka dükkân kepenklerini açmıyor. İki gün sonra, sahibinin yoğun bakımda olduğu haberi geliyor […] Sağım solum önüm arkam korona […] Eczacılar dükkânı kapatıyor, maskeleri yüzlerinde, ellerine fısfıslarını sıkıp farklı yönlere dağılıyorlar... »

Müstakil Ressamlar ve Heykeltraşlar Birliği’nin dördüncü sergisi, 1931 yılında İstiklal Caddesi No. 310 adresinde açılıyor. O tarihte bu adreste hangi
yapı var? Yapıya ilişkin neler biliniyor? Sergi nasıl bir mekânda gerçekleşti?

« Beyaz masa örtüsü, keten peçete,
kişi başı birden fazla çatal bıçak olan yerlerde mutluluğu bulamıyorum. Oralarda mutluluğu aradığımı da pek hatırlamıyorum gerçi. »

« …neden ‘Beyoğlu ne zaman öldü’
diye tartışırken buluyoruz kendimizi? »

Ağırlıklı olarak güncel sanatçıların, şairlerin, akademisyenlerin, ilk kez buluşanların ve yalnızların uğrak yeri Urban Cafe’nin mermerdeki logosu ile tabeladaki logosu arasındaki farkların düşündürdükleri üzerine.

Kapanan onlarca dükkânın hayaleti arasında Beyoğlu Sineması’na sığınmak. Sinema seyircisini ailesi olarak gören
ve sinemayı filmden öte yaşayan
yer göstericisi Ali Abi’yi dinlemek.

Aslıhan Pasajı’ndaki sahafları artık sadece Baudelaire’in flanör hayaletleri gezse de, eğer günlerden cumartesiyse, raflara renk gelir ve kitapların tozu
ayrı bir özenle alınır, çünkü meşhur kitap mezadı günüdür.

Belleğin giderek yok olduğu Beyoğlu’nda gerçekleşen iki sergi, değişimin travmatik olduğu zamanlarda, belgeye ne kadar ihtiyaç olduğunu ve belgelemenin bir direniş biçimine dönüşebileceğini gösteriyor.