« Zamanı ifade eden tek şey zincirin pası. Zincirden sökülüp alınmış yıllardan çok, yıllarca onun üstünde birbirine kavuşmuş yıllar gibi duruyor pas. Eskimiş değil, güçlenmiş gibi duruyor zincir […] zincir olmayı hak etmiş gibi duruyor, olgun ve ağırbaşlı. »

Mimarlık eğitiminden, yapı yapma iştahına ve değer yargılarımızdan ihtiyaç kavramına uzanan bir çeşitlilikte yaşadığımız dünyayı sorgulatan Hayalet Hikâyeleri: Mimarlığın Çuval Teorisi üzerine düşünceler.

« Vollard, kelimeleriyle çizdiği portrelerin ve manzaralarının sergisini yapmaktadır bu anlatısıyla. »

« Şartlar değişirken fikirler aynı hızda değişmeyebiliyor […] özgür irade doğrultusunda verilen kararlarda yıllar yılı bize söylenenler, öğretilenler ve anlatılanların etkisi çok. »

« Sermaye tipi tekillik, farklılaşma düzeyinde kendi unsurları arasında kişiselleştirilebilir sınırsız ilişkiler içerir. […] Sermaye tekilliğinin tarihsel-diyalektik bir eşdeğeri yoktur. »

« Güvenli ev, kirli halılar, battaniyeler ve yarım devrilmiş çatıyla tek katlı bir binaydı. Binanın kapısı kilitli ve bir Kürt tarafından korunuyordu. Göçmenler yolculuklarının bedelini ödeyene kadar tutsaktı. »

« Başı sapından ayrıldığında, yani artık bir çiviyi çakamaz hâle geldiğinde ustanın çekiçle ilişkisi teorik bir ilişkiye döner. Usta, onu kullanamadığı anda nesnenin varlığını fark eder. »

« Predator artık yalnızca kırmızının tonları arasında, yer yer ise kızılötesi görmeye zorlanır. Bundan böyle av alanının göstergesi avın kendisi değil binaların yanan cepheleridir. Av kodunu çözmüştür o: Arkitektonik formasyon buhar çıkaran popülasyona götürür. »

« [H]em yaşanmışlıkları barındıran
hem de yaşamaya devam eden denim giysiler, ileri dönüşüm ve tasarım gücüyle yeniden hayat buluyor. »

« –IQ [Eksi zekâ], sıradan konformizmle başlayıp fiziksel belirti vermeden hem mufassal ve ajite hâle gelebilen, hem de geldiği gibi giden bazal bir tablo sergileyebilmektedir. »

Fotoğraf, 19. yüzyılın biliminin, pozitivizmin dünyayı nicelikselleştirici ve tikelleştirici temayülünün bir mecra hâlindeki zuhurudur. Hatta bu eğilimin bir aracı, açıkça somut bir kurgusudur.

1896’da hararetli bir İstanbul yazı… Ahmed İhsan, önce bizi kentin sıcağı içerisine sürükler, sonra da Tepebaşı Bahçesi’nde tatlı bir akşam serinliğiyle ferahlatır.

« İlerisi ise alabildiğine ağaçlardı; renk renk, koyusundan açığına, cafcaflı bir yeşil. Şehirde her şey büyüktü; caddeler çok şeritli, binalar ne görkemli, nehir ne kadar geniş, meydanlar engin, anıtlar heykeller ne de etkileyici idi. »

« Hepsi ışık hızıyla yok oldu. Açlık, yorgunluk, buz kesmiş parmakların sızısı, uçsuz bucaksız bir muhayyilenin içinde eriyerek kayboldu. Tarık ve lastik topu, o ayazda, sabahın ilk ışıkları etraflarındaki siluetleri isli binalara dönüştürene dek iç içe geçti. »

« Pencere içine oturan insanlar, pencereden dışarı bakanlar, hatta dışardan görünen pencereler de tablolara yansıyor. […] Tablonun bütününde çoğu zaman kaybolur bu pencereler. Arkas’ın sergisi onların önemini, varlığını [hissettiriyor]. »

Gitgide hızlanan ve kablosuz bir dünyanın, ivmesi kesintisiz ve entegre bir yeryüzünün prototipik müziği.

« ‹ Sayıca bizden üstün ve akıllı, bir noktada, biz insanları modası geçmiş hâle getirecek ve yerimizi alacak zihinler mi geliştirmeliyiz? › »

« Teorik doğruluk başından beri structure-fiction ya da metafiction hâldedir ve bu noktada bir ilk temaya gönderme yapmamız imkânsızdır. Bir ilk-özgün tema falan yoktur, kaldırım taşlarının altında kumsal da yoktur. »

« Mimarlığın hayatiyeti avangardın tekelinde ya da yüksek teknolojinin himayesinde değil. Her yapı kendine has yeğinliklerde canlı. »

“Gezegenin artık daha fazla kahramanlık anlatısına değil, dönüştürenlerin kapsayıcı ve umut veren hikâyelerine ihtiyacı” olduğunu savunan Hayalet Hikâyeleri:
Mimarlığın Çuval Teorisi üzerine.