Kültürel değişimin yahut değişim talebinin ivmesine artık yalnızca kitsch yanıt verebilir. Peki kitsch kültürdeki değişimin temel aktörü olacaksa, sanat nostaljik bir kültür üretimi olmaktan kendisini alıkoyabilir mi?

« Ben tam bir yıl sonra bugün yine burada bu hâlde olacağım. Tek hedefim bu. Verdiğim, bazılarını yerine getirip, bazılarını becerememiş olarak tüm sözlerimle ve dünden taşan günün yüküyle yine tam burada olmayı hedefliyorum. »

Fanzini fanzin yapan nedir?
Hangi gerekçelerle fanzinci olunur? Dijital sosyal medya çağında
neler değişti?

Sinema artık gerçeklikten yoksun, illüzyonlarını yitirmiş, hakiki bir imge üretmesi imkânsız bir sanat. Görsel efektlere boğulan, hareketi kusursuz ve dokusu pürüzsüz kılınan film imgesinin ürettiği tek bir şey var: Simülasyon.

« [T]ıpkı benim gibi, ailem gibi göç etmek, evini tekrardan oluşturmak ne yazık ki gerekebilir. Bu bağlamdan tekrar ev kavramına baktığında ev neresidir? Bir mekân mıdır, insanlar mıdır yoksa bir ben kadar mıdır ev? »

Aynı anda küresel ısınmaya, “alternatif” zekâya, uzayda kolonileşme olasılığına ve kadına şiddetin çoğu kez cezasız kalmasına atıfta bulunarak güncel birçok konuya değinen dizi üzerine.

« Bir gün Mesih olduğunuza dair bir rüya görürsünüz ve bunu sabah kahvaltıda heyecanla annenize anlatırsınız. »

Denis Villeneuve’ün 2017 yapımı filmi Blade Runner 2049, ilk filme kıyasla insan ile makineyi birbirinden ayırt edilemez kılan bir anlatı kurmanın yanı sıra sermayeyi de kozmik bir devreye sokuyor: Yıldızlararası kapitalizm.

« İki saat önce uyudum. Son haber programını dinledikten sonra kulaklarımı pamukla tıkayıp uyudum. Öldüğümü bildirmedi. Bu hâlâ hayatta olduğum anlamına geliyor. »

« Defterlerim yıllar içinde oluşan bir orman gibi… Her biri benzersiz bir tür… Kimi nadir, kimi sıradan… Ormana
her yıl yeni ağaçlar, bitkiler eklenir; eskiler iyice kök salar. »

Ali Asgari ve Alireza Khatami’nin Terrestrial Verses’i bürokratik baskıyla ilgili olduğu kadar sesin çift anlamlılığıyla ilgili bir film. İktidarın anonim ve aşkın sesinin karşısına çokluğun kurucu ve içkin sesini koyuyor.

Sarkis’in SONSUZ’u retrospektifi yapılması imkânsız olan zira kendi retrospektifini kendi yapan bir sanatın özfarkındalığa kavuştuğu ve ebedi jest ve göstergesini tanıdığı bir ânı işaretler: Belleğin daimi nesnesi olarak sonsuz.

Sokak fotoğrafçısı kendi İskenderiye’sini arama olanağını giderek kaybediyor. İçinden geçtiğimiz bu dönem, sokak fotoğrafçısının
sonunu mu getirecek?

« Gecenin ya da karanlığın gizlediği, örttüğü kadar açtığından da bahsetmek mümkün değil mi? Gece, gündüzün yarattığı baskıdan kurtulmak
ya da dışlanmadan uzaklaşmak isteyenlere nefes alabilecekleri bir alan açabilir mi? »

Özgürlük ile güç arasındaki ilişkiyi irdeleyip sorgulayan bir oyun BioShock.

« Uyurgezer, uyurkonuşur veya uyurdüşerler deneyimlerini uyku sonrasında hatırlamıyor. Filmlerde de bize böyle sunuluyor. Konu üzerine araştırmalar yaptım. Çünkü bence bunların arasına uyursever tanımı da eklenmeli diye düşünmeye başladım. »

İyi ile kötüyü ayırt edebilen makineler inşa edebilir miyiz? Judea Pearl ve Dana Mackenzie’nin Neden Sorusunun Kitabı - Neden-Sonuç İlişkisinin Yeni Bilimi adlı kitabı ve yapay zekâ sistemlerinde nedensellik üzerine düşünceler...

« ‹ Bu da müzik mi? › veya ‹ Bu da sanat mı? › gibisinden cevap aramayan, yargılayıcı olduğu düşünülebilecek sorular ne nesneye ne de nesneye şekil veren, verdiği düşünülen kişiye bir eleştiridir. Soru içe dönüktür ve yanıtı dışarıda, ötekinde değildir. »

« Parklar benim, attığım yüzlerce adımın birinde gülümseyen benim, evin balkonundan gördüğüm gün batımına hayran hayran bakan da benim. İyi ki dönmüşüm kürkçü dükkânına, bu şehir benim. Çiçekler ne güzelmiş meğer. »

Pablo Picasso ne E.E. Cummings ne de Dante Gabriel Rosetti gibi bir şairliğe sahip. O ne öncelikle bir şair ne de şiirleriyle ressamlığını aşmış biri. Ressamlığıyla şiirlerini aydınlanacak bir karanlığa sürüklemiş bir ressam-şair o.

Emin Altan’ın Çernobil fotoğrafları hâlihazırda fotografik bir mevcudiyete sahip olan, zamanda donmuş bir mekânı fotoğraflıyor: Her yer ve yönden kendini fotoğraflamış gibi duran ama yine de fotoğraflanmayı talep eden bir mekân.

Çalışmalarındaki renk kullanımıyla öne çıkan iki fotoğrafçıyla 212 Photography Istanbul’da gerçekleşen sohbetin kaydı.