« Bu kısa günler şehrin ruh hâlini, ritmini değiştiriyor, kenti gecenin başkentine çeviriyor. Bedenin havayla, zamanla kurduğu ilişkiler değişiyor. »

« [Ü]retmek için kimi zaman
insan durmak istiyor, sakince duvarları izlemek. »

« Geçmişte tekrar geleceğini arayıp oradan devam etmeye çalışma…
Bu yenilik fikriyle hiç uyuşmayan bir şey gibi gözükse de her nostalji çukurundan heyecanlı bir şey çıkabiliyor. »

« Bir dostumu kaybetmişim gibi hissediyorum, o da olsa böyle derdi […] Sadece bana değil, etrafındaki herkese, […] sevgiyle yaklaşan, hoşgörüyle arayan soran, bu göç hikâyesinde bana ait hem ilk hem son dayanak. »

« Berlin belki hayalimizdeki Avrupa değil, ancak bu şehri özel kılan şey sadece binaları değil, aynı zamanda insanlarıdır. »

« Goethe yok, Schiller yok, Gropius yok. Ben her gün kültürel mirasa dönüşmüş bir binanın içine girip çıkıyorum. Bir yandan da anılar müzesi gibi bir evde yaşıyorum, kalkmayı bekleyen bir cenaze gibi. »

« Berlin’de geçirdiğim vakit azalsa da her seferinde şehrin yeni noktalarını keşfediyorum. Bunun buraya özel olup olmadığından emin değilim, çünkü her gün her güneş doğduğunda hep başka bir güne uyanıyoruz aslında. »

« 2022 Unwrapped, dünya genelinde çözümlenmesi gerekirse, güzel hayat illüzyonlarımızın bittiği ve yeni bir geleceği sadece karanlıklarda hayal ettiğimiz bir sene olmadı mı acaba? »

« Bugün İstanbul’da, Barselona’da, Berlin’de, Detroit’te bir gece kulübünden bir diğerine bağlanmak gecenin içinde yürümek gibi. »

« Çocukken poz verdiğim sokaklardan yeniden geçiyor muyum bilmiyorum, fark etsem büyük tesadüf derim. »

Cem Kaya’nın Türkiye’den Almanya’ya göçü müzik üzerinden okuyan belgeseli Aşk, Mark ve Ölüm, Almanya’nın
en az bilinen en büyük müzik sahnesini tanıklıklarla ve arşiv belgeleriyle
ortaya koyuyor.

« İnternet öncesi, haber kupürlerinde inşa edilen gelecek tahayyülleri bugün sosyal medyada dolanıyor, kimi zaman dilden dile kültürden kültüre dolaşarak gerçekliğimizi inşa ediyor. »

« Herkesinki gibi biricik olan göç hikâyesini gurbet romantizmine dalmadan ifade etmek ne kadar mümkünse, o kadar onun peşindeyim. »

Umut Azad Akkel’in Berlin’in en büyük boşluğu Tempelhofer Feld’de yer alan işi “The Path”, İstanbul’dan yola çıkan ve katılımcı oluşuyla da sanatçının tek müellif olma illüzyonunu kıran bir proje.

Hızlı ve ücretsiz COVID-19 test hizmeti veren merkezler şehre yayılırken Admiralbrücke’de “korona partisi” düzenleniyor. Sağlık çalışanlarının dahi aşılanamadığı sayısız ülke varken sorumluluğa ilişkin sorular birikiyor.

« Özünde herkes Berlin’in fakir ama seksi hâlinden keyif almıyor. Oysa bu kente dair beni en çok heyecanlandıran şey insanları eşitlemesi, sosyalleşirken neredeyse sınıfsızlaşması, tabana yayılmış dayanışma kültürü. »

Berlin’in Berlin veya İstanbul’un İstanbul olması “yaşayanlarıyla beraber sahip olduğu hafızalardan, peşine düşülemeyen karmaşık köklerden kaynaklanıyor.”

« [Ö]nümüzdeki sene sevdiklerimize sarıldığımız günlerle dolsun.
Bizi birbirimizi bağlayan kablolar, telefon hatları, mektuplar değil, bedenlerimiz olsun. »

Şehirleşme süreçleri ile dijitalleşme teknokapitalist dönemde birbirine geçmiş durumda. Farklı katmanlarda kendini belli eden bu dönüşüm, kentlinin kendi verisini gönüllü ya da gönülsüz paylaşmasının da önünü açıyor.

« Siz hatırlıyor musunuz ilk online olduğunuz günü? / Bilgisayar, internet, chat odaları, okey siteleri derken bugünlere gelmedik mi? / Tüm takip sistemleri içinde bugün sistemden
uzak kalmanın bir yöntemi var mı? »

« [M]ekân, ekranlarımızdan basitçe deneyimleyebileceğimiz bir gerçeklik değil […] Kendine bakmadığın, başkalarını izlediğin, gözlemlediğin bir deneyim; dokunduğun, tüylerinin diken diken olduğu, bedeninle hissettiğin. »

Kültür kurumları çevrimiçi erişilebilirliklerini artırmanın peşindeyken, kriz anlarında ilk vazgeçilen kesim yine güvencesiz serbest çalışanlar oluyor. Hayatta kalma stratejilerini konuşmak mühim.

Kimi zaman yatay kimi zaman dikey duran, kentin orasına burasına atılmış yataklar görmek mümkün Berlin’de. Herkesin üzerinde en az beş altı saat geçirdiği bu nesne daha ciddi düşünülmeyi hak ediyor.

“Dünden sonraki gün” farklı iş alanlarında çalışma biçimi ve koşulları nasıl değişti? Duvarın yıkılmasından sonra ülkenin yeniden birleşmesinden, sosyal güvenceye alışık ama rekabete alışık olmayanlar nasıl etkilendiler?

Her sene dünyanın dört bir yanından insanın akın akın geldiği, herkese
var olma şansı veren Berlin, iyice Türkiye’nin şehirlerinden biri gibi oldu. Duvarın ikiye böldüğü hayatlar, insanlar, ilişkiler bugün yok, ama bugün yeni duvarları var Berlin’in.

Kent hakkı bireysel bir özgürlük meselesinden öte, ortak bir dert.
Bu ortak dert kimileri için tartışmalı olsa da, kentin yaşayanlara ait olduğu gerçeğini kabullenerek yaşam alanları hakkında müşterek tartışmalar başlatmak ve sürdürmek önemli.

Bir sene önce Noel Baba ile başlayan
bu yazı dizisi, bugün kimi kitaplardan bazı alıntılar ve fotoğraflarla sonlanıyor. “[K]opuşumu kutlamam lazım. İçinde tutsak olduğum giysilerim, eşyalarım artık yok.”

Bir şehrin en önemli politikalarından
biri kültür sanat alanına yapılan yatırım. Bu yatırımın, şehirdeki hayata,
çokluğa, göçmenlere etkisi ve
katılımcı yaklaşımların dönüştürücü gücü üzerine.

Avrupa başkentleri arasında halen
en ucuzlarından biri olması, Berlin’e göçü artırıyor. Getto gözüyle bakılan mahallelerin dönüşüme girmesi de
ev bulmayı zorlaştırıyor. Ev konusunda sürekli uyanık olmak önemli.

Yüksek katlı binaların arasından çıkan doğa, suyun kenarındaki balıkçı yerleşimleri, minibüse atlayıp yirmi dakikada varılan kumsal, üst üste binen sayısız şey. Yaşanan her an
Blade Runner’dan bir sahne gibi.

Müşterek bir eylem olarak unutmamak, hatırlamak, hatırlatmak. Almanya’nın birçok farklı şehrinde aktif olan
Göçmen Kadınlar Birliği’nin
Dişil Perspektiften Dünya! başlıklı projesi ve projenin hiyerarşisi bulanık ekibinde çalışmanın getirdikleri üzerine.

Yer, ev, aidiyet, memleket…
Hiçbiri kendiliğinden var olmuyor. Tersine, yeterince uğraşılınca her yer eve dönüşebiliyor; memleket oluyor. Hayat bitimsiz bir yerleşme ve göçme sürecinden başka bir şey değil galiba.

Bir şehir baştan aşağı yıkıldığında, nerede birikir enkazı?.. Berlin doğu
ve batı olarak ayrıldıktan sonra,
Batı Berlin’in yıkıntılarından oluşan
ve bugün Berlin’in en yüksek noktası olan, Türkçeye Şeytan Tepesi olarak çevrilebilecek Teufelsberg üzerine.

Neredeki börek en börek, neredeki
pizza en pizzadır? “Dost bildiklerimiz vurduysa bizi”, nerede bu dostlar? Dijital ağların, hiç gidilmemiş yerlerin nostaljisi yerine, başka bir toplumsallığın mekânını, başka bir hayatı mümkün kılmasına hayli yol var.

Mekânsal, fiziksel üretimlerin hepsini mimarlık üzerinden okumak mümkün mü? İnsanın yaratma gücü ile kendine kurduğu yaşam alanının içerdiği yapma bilgisi mimarlığa dair midir? Yoksa mimarlık onun etrafında üretilen
fikirler mi? H. Cenk Dereli’ye mektup.

Unutmamak, unutturmamak üzerine kurulu şehir Berlin ve üzerine sürekli güzel hayaller kurulan nostaljik şehir İstanbul... Geçmiş daima bugünden daha iyi mi gerçekten; yoksa hafızanın inkârı, bir yandan da değişime karşı
bir direnç mi?

Erken internet çocuklarının yeni öğrendikleri teknolojiyle kurdukları ‘melez’ ilişki üzerine: internetin dehlizlerinde yabancılarla sohbet etme dürtüsü, kişisel blogların bütününde kolektif bir günlüğe dönüşmesi, internette bir iz bırakmaya dair istek...

Ne zaman yılın sonu gelse, Noel Baba her yerde karşımıza çıkmaya başlıyor. Bir gün elinde kredi kartıyla alışveriş yaparken, bir gün elinde içeceği ile görüyoruz. Bize yiyin için, alışveriş yapın, keyfinize bakın diyor. Ama bize anlatmak istediği biraz kafa karıştırıcı.