Dijital eşitsizlik, ağ temelli iletişim ve gürültü unsurunun kriz dönemlerinde retoriksel arenayı nasıl biçimlendirdiği ve dönüştürdüğü üzerine düşünceler.

Kriz ile çokyönlü toplumsal iletişimi iç içe okuyan bir teori üstünden zamane iletişim biçimlerine dair bir mülahaza.

« [T]arihi analitik ve detaylı okumak gerekiyor. Bunun için bizi zorlayan da dezenformasyon ve hatta mizenformasyon. Yani bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde internet ve
sosyal mecra zemininde hakikati değiştirmeye çalışmak. »

« Bulutlar gökyüzünden indirildi, ceplere girecek kadar küçüldü ama kontrol ve gözetimin yüküyle bir o kadar ağırlaştı. »

Petra Cortright’ın webcam videoları deneyselliği ciddiyetsizlikte bulan, matrak olan ile deneysel olan arasında mekik dokuyan olağandışı videolar.

Yoshitoshi Abe’nin ikinci milenyumun arifesinde ürettiği kült anime serisi Serial Experiments Lain, gerçeklik ile sanallık arasındaki ayrımı lağveden ve tanrısallık ile dijitalleşmeyi birbiriyle ilişkilendiren deneysel bir yapım.

Detaylı müzik analiz ve yorumları yerini puanlama ve listelemelere bıraktı.

Ortak çalışma, paylaşma, bilginin özgürlüğü, hacker kültürü, sermaye, bilişim teknolojileri ve afetler, veri güvenliği, yalan haberler, bilimkurgu
ve zombiler üzerine.

Gitgide hızlanan ve kablosuz bir dünyanın, ivmesi kesintisiz ve entegre bir yeryüzünün prototipik müziği.

Bir zaman düzeneği olan sinema, ilkin diyakronik zamanı işlemenin aracıydı ki bunu montajla yaptı. Bugün ise sinema, senkronik zamanı işlemenin aracıdır. Art arda dizilen değil üst üste binen zamanı işler yani dosdoğru bindirmelerle çalışır.

Kafanızı K-uzayını kirleten hurafelerle, akıl dışı kanaatlerle, kişiselleştirilmiş söylemlerle ve mantıksal safsatalarla doldurursanız, ödipusu kendi içinizde canlandırmış olmaz mısınız? Gözlerinizi kör eden ekran olabilir mi? Ne dersiniz?

« Canlı yayın izleyicisi bir telepattır. Kendi payına algılamaz, herkesle algıladığını bilir ve duyumsar ki bu, algıyı katmanlı kılıp yoğunlaştırmak demektir. [...] Bir duyu bileşkesi yaratmayan hiçbir canlı yayın yoktur. »

« Sıcak kültürler toplumsal erimeye meyilliler. […] Aynalı gözlük implantasyonları ve kötü bir tavrı olan, Çinli ile Latin kırması, transseksüel, şizofren, stim bağımlısı, HIV+ bir Los Angeles fahişesi olarak Erimenin senin için de bir yeri var. »

Kapitalizmi karakterize eden süreçlerin değişimini yine bu süreçlerin doğrudan yoğunlaştırılmasında bulan ivmeciliğin en radikal ve öne çıkan figürü üzerine multimedyatik bir bilgi havuzu.

İvmecilik, spekülatif realizm, nesne yönelimli ontoloji, posthümanizm, kuir teori, yeni materyalizm, antinatüralizm, medya çalışmaları ve dahasıyla hemhâl olmuş çok yönlü bir feminizm için altlık.

Müzikal anlamda iyi ve kötünün, güzel ve çirkinin, doğru ve yanlışın ötesine geçilmiş olan bir zamanın pop müziği. Hipermodern pop müzik.

« [İ]nternette içeriğin çoğu, çoğumuz için ya ücretsiz ya da sudan ucuz. Hâliyle, yarış zamanımızı çalmak üzerine inşa ediliyor. […] Zaman demek veri demek, veri demek de para demek. Zaman geçirmek demek ise veri biriktirmek, para istiflemek demek. »

« [D]evir yeni icat çıkarmanın değil, büyük aktörlerin daha da büyümesinin devri. […] İyimserseniz bu iyiye delalet; devrime çeyrek var demek. Karamsarsanız, tekno-felaketin bir işareti bu; çöküşe çeyrek var demek. »

Sıfır-toplamlı oyunlar, interneti şekillendiren dev şirketler,
kısa gün kârı peşinden koşanlar ve “rakibi kapitalizm oyununda yenmek” üzerine.

Adı ayak üstü atıştırmak anlamına gelen quick bites ifadesinden evrilen
ve yayın hayatı aynı yıl içinde başlayıp biten çevrimiçi izleme platformu
Quibi deneyimi üzerine.

Platformların amacı hizmet sağlamak değil, kullanıcı çekmek olunca
Twitter gibi bir mikroblog platformu kartelleşebiliyor. Popülist sosyal medyanın ifade özgürlüğü ile ilişkisi ise giderek daha büyük bir mesele
hâline geliyor.

« Siz hatırlıyor musunuz ilk online olduğunuz günü? / Bilgisayar, internet, chat odaları, okey siteleri derken bugünlere gelmedik mi? / Tüm takip sistemleri içinde bugün sistemden
uzak kalmanın bir yöntemi var mı? »

« Kapitalizmin gözde kalesi çekirdek aile konutunu –bu kez hiçbir sektör ayrımı yapmaksızın– her tür ayrıcalıkla donatmanın lojistik altın çağı yaşanıyor pandemi sayesinde. »

Duran setler, evden yayın yapanlar,
iptal olan ya da internete taşınan film festivalleri, yayını ertelenen filmler ve COVID-19’la gelişen çevrimiçi izleme platformları üzerine.

Prens Harry ve Meghan Markle’ın görevlerine ilişkin açıklamaları,
bir magazin konusu olarak görülse de aslında ırk-sınıf-cinsiyet ayrımcılığına ve medyadaki ilişkilere ışık tutuyor.

Sol siyasetin son yıllarda düştüğü tuzak, karmaşık siyaseti basit ve ezber çözümlerle ele almaya itiyor bizi. Teknolojinin ve internetin geldiği noktada, insanlar neden eski doktrinleri revize etmekle yetiniyor? Teknolojiye yaklaşımımız bundan nasıl etkiliyor?

“Dijital Tek Pazarda Telif Hakları Yönetmeliği”nin Avrupa Parlamentosu tarafından onaylanmasıyla tartışmalar büyüdü. Link vergisi ve upload filtresi olarak anılan 11 ve 13. maddeler düzenlemenin öne çıkan maddeleri.

“İnternet devrimi sonrası dijital dünyadaki tartışmasız ilk toplumsal
(ve belki de şaşırtıcı ve talep gören) değişim, pornografinin neredeyse bedava ve herkese açık olmasıydı.”
Öte yandan pornografinin Netflix’i olmaması yine de şaşırtıcı.

« Algoritmaların tavsiye ettiği filmler, eleştirmenlerin yerini aldı. Netflix,
Hulu ya da Amazon Prime gibi ekosistemler de sinemateklerin yerine geçti. İşin teknolojik kısmı dışında, benim buradan çıkardığım ilk ders eğlencenin sanatı yendiği. »

Dijital ortamın çeşitlilik vadettiği araçlar kullanılarak tasarlanmış sergileme teknikleri, fizikselin dijitale aktarıldığı an kaybettiği değerlere rağmen gerek sanat üretimini gerekse arşivi başka bir boyuta taşıyabilir mi?

Facebook ve Cambridge Analytica skandalı seçim mekanizmalarının ne kadar zayıf, manipülasyona açık ve temsil kabiliyetinden yoksun olduğunu gösteriyor. “Oyları manipüle etmek istiyorsanız, epistemik bir bulanıklık perdesi ortaya koyun.”

İnternet tarafsızlığı, internetin şirketlere nasıl adım adım kaptırıldığına dair iyi bir örnek. Karmaşıklaşan bilişim, hayatımıza daha da girdikçe, işi öğrenmeyi değil; işi ‘her şeyi bilen’ şirketlere havale etmeyi tercih ettik.

Sınırların kaldırılmasının giderek
hayali bile kurulamıyor. Peki, en
azından dijital olarak kaldırılmaları mümkün değil mi? Sınırsız sanal dünya ütopyasının önündeki en büyük engel ‘biz güzel insanlar’ olabilir miyiz?
Neden birbirimize destek olmuyoruz?

Müzik bitimsizce akarken müzikseverlere ve müzisyenlere neler oluyor? Müzik üretimini ve tüketimini kökten değiştiren streaming media teknolojileri kapitalizm için yaşamsal bir laboratuvara dönüştü. Laboratuvardan çıkıp çıkmamak ise, bizim elimizde.

Yüzyıllar içinde ortaya çıkan anonim korku hikâyelerinin yerini, çok kısa sürede viral olan hikâyeler aldı.
Sayısal mecralarda üretilen tekinsizliği anlamak için ise biraz daha zamana ihtiyaç var. Slender Man’in acelesi yok.

Kapitalizmin elinde, vegan ve sentetik hayvansal mamullerin geleceği de şekerli tahıl gevreklerinkine benzeyebilir; vegan gıda da abur cubura, bol tuz ve yağ içeren şeylere dönüşebilir, çünkü bu gidişatın öncüsü Silikon Vadisi ve onun kültürü.

Erken internet çocuklarının yeni öğrendikleri teknolojiyle kurdukları ‘melez’ ilişki üzerine: internetin dehlizlerinde yabancılarla sohbet etme dürtüsü, kişisel blogların bütününde kolektif bir günlüğe dönüşmesi, internette bir iz bırakmaya dair istek...

Her gün hayatımızdan akan milyonlarca veri sonunda olacağına vardı. Dijital gürültünün son noktası: sahte haberler. Gerçek kaymasının travmaya yol açtığı bugünlerde problemin kaynağı
bu haberleri yapanlar değil, yayanlar.

« Mesele, burayı terk etmek değil, ama onu sökmek, içeriden yemek ... »

Neden dijital ekonomide geri kalıyor; sistemi adil ve güzel bir dünya yaratmak için kullanamıyoruz? Bir şeyler bizi tutuyor, bir şeyler bizi dibe mi çekiyor? Don lastiği icat edememiş olsak da, hayatı dönüştürecek dijital platformlar oluşturabilir miyiz?