Quentin Tarantino’nun Once Upon a Time in Hollywood romanı, büyük toplumsal dönüşümleri gündelik hayat üstünden ve içinden okuyan sıradışı bir roman.

Quentin Tarantino’nun Once Upon a Time… in Hollywood’dan uyarladığı Once Upon a Time in Hollywood romanı üstüne.

« Her birimiz adımladığımız kadarız bu dünyayı. Bedenimizi nerelerde dolaştırıyor, rüyalarımızda nerelere gidiyoruz, işte bu kadarız. Hareket ettiğimiz kadar, hareket ettiğimiz yerle kurduğumuz ilişki miktarında. »

« [H]erhangi bir şeyi hatırlamak istediğimde […] sanal profilime bakıp o şeyi tüm halesiyle ve izleriyle görmek istemem gibi, dilden çok görmeye dayanmış bir bellek gibi. »

« Claus ve Lucas […] Belki de savaşı yaşayan herkes gibi, totaliter rejimlerin rüyasını gerçekleştiriyor, bireyselliklerinden, özne konumlarından sıyrılıp birer klon oluyorlar. »

« Edouard Louis, Türkçeye çevrilmiş üç kitabında da tek bir büyüme hikâyesini anlatıyor aslında, kendisininkini. »

« Roman epeyce kalabalık ve Spark, kabul etmek gerekir ki insana pek bayılmıyor. Bir karakterin birden fazla kötücül yanı olabildiğini de eklersek, kitaptaki günahlar geometrik büyüyor. »

« [Y]aratıcı süreç hiçbir aşamasında büyük harflerle işlemek, büyük büyük imgelerle üretmek zorunda değil; bağırmadan da iş görebilirsiniz,
lütfen sakin olalım! »

Suat Derviş’in Ankara Canavarı adlı romanı kadınları edilgen değil etken, iradeli karakterler olarak kurgular.

« [L]üks araçların köy kahvesine yanaşması çoğunlukla iyi karşılanmaz. Gelene, o köyü o anda olduğundan başkaca ve çok farklı bir şeye dönüştürmek üzere irili ufaklı planları olduğu şüphesiyle yaklaşılır. »

Enis Batur’un Ulysses’e yazdığı önsöz ve zekâsı geç ödüllendirilmeye mahkûm, birçok kişiden farklı bir azme, yalnızlığa sahip olmayı, genelgeçer rutinlerin birçoğundan uzaklaşmayı gerektiren “romancılık” üzerine.

Tüm popülerliğine karşın Mark Z. Danielewski’nin House of Leaves’i kolay okunabilen bir kitap değil. Okurun aktif katılımını gerektiren metin, “tecrübeyi okumanın da ötesine taşıyan” bir ergodik edebiyat örneği.

« [K]orkunç bir meseleyi gündelik hayatınızda sövgüde bulunmadan anlatabiliyor musunuz? Gündelik diliniz, [...] anlatı diliniz kadar kılçıklarından temizlenmiş mi, sanmıyorum. »

Edebiyat çevrelerinde kutuplaşmaya
yol açan “roman”ın yazarı kitabı için “çalıntı şeylerden oluşan bir toplam,” ifadesini kullanıyor.

« [Y]aratıcı açlık, bazen kısacık bir değiniyle, bazen hacimli bir romanla vurur başa. Nasıl ki açlığı gidermenin en kolay yolu doymaya yaklaşmaksa, yazıdan uzaklaşıp topluma yaklaşan yazarın geri dönüşü de kaleme, klavyeye dokunmakla olur. »

Kerime Nadir’in kadın vampirinin faaliyetleri üzerine.

« İnsanların zayıf ve güçlü yanları olduğu gibi yazarların da romancı olarak güçlü ve zayıf yanları vardır.
Güçlü yanları onu ele geçirebileceği gibi zayıf yanları da tuzaklar kurabilir. »

Emek öznesi ve çevresel dönüşüm…

« Her ne kadar kıyısında kalmış olsa da, içinde bulunduğu toplumun bir parçası Kolera. Üstelik, siyasi iktidarın toplumu kendi programına göre dönüştürme gücünden ziyade, hâlihazırda değişmekte olan toplumun bu iktidarı belirlemekte olduğunu da gösteriyor. »

Haberlerin sıklıkla kurgu, hatta yalan olabildiği şu günlerde, iki polisiye yazarının bunun tersini başarması ve hayal mahsulü olan hikâye kurgularını, titiz arşiv araştırmalarına ve tarih okumalarına dayandırmaları üzerine.

Mesailer, işsizlik, atomu parçalamak
ve kıymetlileri öldürmek...
Can Erol ve Sarp Sözdinler,
bu bölümde yazmaya kalkıştıkları kitaplar üzerine konuştu.

İnanç-ihanet-iltica gibi her daim geçerli çok derin insani meseleler ve biraz çocuk kalmış hayta erkekler üzerine.

Düzenden yararlanan ve ‘yüce sanat’a sığınan bir yazar: Deha olarak tanımlanır, şöhreti tadar. Ne var ki, ‘güzel deha’ çoktan ölmüştür. Oysa ‘avare çirkin’ yaşam doludur ve çoktan ölmüş adamın karşısına çıkacaktır.

Her şeyin altüst olup dünyanın yeniden şekillendiği tekinsiz ve tehlikeli 1930’lar, belki de uzak bir geçmiş değil.