Yollara adanmış bir filmografiye dair.

Bir buçuk yıl boyunca yapılan yürüyüşlerden beslenerek Haletiruhiye Semt Sakinleri sanatçıları tarafından Tarihi Bıçakçı Han’da gerçekleştirilen Belki de Geçenler İçin adlı sergi üzerine.

« Hiçbir açısı olmayan bir yerden bakmak istiyor. Zaman, mekân ve isimlerin olmadığı bir yere gitmek istiyor. Çıkıyor ve istasyona yürüyor. Tarifeye bakıyor. Uygun bir yol arıyor. Acelesi yok, fakat gitmek istiyor, harekete geçmek istiyor. »

« Hayat bir yolculuk değil genç bayan, hayat bir bavul sadece. Size şimdi kolay taşıyabildiğiniz bir bavul gibi gelmekle beraber, yakında sığamayacaksınız içine. Kızmayın. Hayat dediğiniz yolculuğu, içine sığabildiğiniz bir bavul kadar yapın. »

« Güvenli ev, kirli halılar, battaniyeler ve yarım devrilmiş çatıyla tek katlı bir binaydı. Binanın kapısı kilitli ve bir Kürt tarafından korunuyordu. Göçmenler yolculuklarının bedelini ödeyene kadar tutsaktı. »

« ‹ Bir gece geç saatlerde Faiz şiirler okurken Beyrut’un pis bir restoranında oturduk. Bir süre sonra Faiz ve İkbal benim için şiir dizeleri çevirmeye başladılar ama gece ilerledikçe bunun pek bir önemi olmadı. › »

« Ortalık görülebilecek kadar aydınlandığında tek sıra hâlinde [...] düzleştirilmiş sigara paketleriyle kaplı yol boyunca kaçakçıları yokuş yukarı takip ettiler. »

Emre Erkmen’in fotoğraf sergisi A Secret About A Secret, fotoğrafı dünyanın yalnızca bir parçasını yansıtan bir mecra olarak değil, dünyanın imgesini parçalı hâlde oluşturan bir mecra olarak kavrar. Bu serginin soyutladığı mekân, küresel dünyadır.

« Gitme(k) zamanıydı. Anneme döndüm ve yüzündeki yalnızlığını gördüm. Birbirimize sarıldık, içimi bir çaresizlik ve pişmanlık seli kapladı. [...] Derin bir nefes aldım, son kez elimi salladım. »

Personelin nezaketi, ikramlar, “değme lüks evde bulunmayan” koltuklar, havayolu şirketleri arasındaki rekabet, hız, cikletler, çantalar ve uçuş tedirginliği ile 1950’li yılların uçak yolculukları üzerine.

« Uçak, tren, araba, türlü vasıta ile seyahat ettiğim bugünlerde, geçmişimin yayıldığı coğrafyalarda, bu yaşımda ve bu başımda, belki de yeniden başladığını düşündüğüm ikinci hayatımda yeni bir tur atar ve kendimi yeniden arar gibiyim. »

« [V]arılan nokta kimileri için geri dönülen bir yer, kimileri için ev,
kimileri için ev değil. Yolculuk boyunca hep birlikte bir yöne doğru gidildiği düşünülüyor, fakat aslında tam olarak öyle değil; kimileri uzaklaşırken,
kimileri yaklaşıyor. »

« titreyerek gördüm. ikimiz de ölümleri almışız yedeğimize, ikimiz de sözcükleri sevmişiz. ikimiz de kahve sigara imparatorluğunda bir oda edinmişiz kendimize. ikimiz de küçük kâğıtlar biriktirmişiz, küçük ağıtlar. ikimiz de denizi bilmişiz işte. »

İpeksi saçlı kız. Geçmişini hatırlamayan Ali. Her şeyin hesaplanabilir olduğuna inanan eksper. Yorgun polis. Oğlunu arayan bunak kadın. Geçmişini unutamayan kadın. İstediği Osmanlı tablosunu alamayan punk yıldızı.

« Çantasını dışarı çıkartıyor,
kapıyı kapatıp, kilitliyor.
Ev, normal sabahlarından birini yaşarken, o günlere has güzel bir ışık dolmuş hâliyle, birden bomboş
ve onun ardında kalıyor. »

İnşaatı yeni bitmiş Haydarpaşa– Eskişehir demiryolu hattında “gözleri önünden geçen sahnelere merakla bakan ama o sahneye müdahale etmeyen” Ahmed İhsan’la bir cevelan.

Eksilmekten ziyade zamanla çoğalmış Venedik’te, gün geceye yenilirken
sular zalimleşiyor kentliye. Yüzebildiklerine emin binalar yavaş yavaş bırakıyor suya kendilerini.

Hukuk sisteminin adaleti sağlamak yerine, muhalifleri korkutma, susturma, sindirme amaçlı kullanıldığı, içinde çokça ‘bugün ve biz’ olan bir hikâye
ve kaç saat sürdüğü tartışmalı Bozcaada yolu üzerine.

Mevcut sınırlarıyla küçücük bir yaşam alanı olan bir salonun, beklenmedik tanışıklık sayesinde gerçekleşen seyahat sonucunda “nasıl kocaman bir dünyaya dönüştüğü” üzerine.

« Evdeyken ‘trafik vardır o yolda’ diye değiştireceğin rotalar, bu yabancı yerde yoktur. Yolların hepsi senin gitmek istediğin yere çıkar, er ya da geç.
Hangi sokağında, hangi gün pazar kurulduğunu bilmediğin bir yer, boşluklar yaratır sana. »

İklim krizinden nasibini epeydir alan
ve batmakta olan Venedik: Bir yanda turistler ve kalabalık meydanlar, diğer yanda kaybolunabilen ıssız sokaklar
ve gözden uzak mahalle lokantaları.

İki güzergâh: Biri renkten ve yumuşak bir geometriden çizilmiş gerçeküstü
bir yatak gibi, diğeri içinde bulunan
her şeyin başkalığına olanak veren
bir tür büyülü evren.

Kurt Heilbronn’un daveti, Botanik Bahçesi’nin öyküsünün yeni parçalarıyla karşılaşma umudu ve küçük bir bütçe ile Almanya’ya Bulgaristan üzerinden yapılan seyahat üzerine.

Dünyanın yüzölçümü bakımından en büyük on dördüncü ülkesi Meksika’da otobüs yolculuğu nasıl olur?
Hem rahat hem güvenli, hem de uygun fiyatlı seçenekler hangileridir?
Yolda neler öğrenilir?

Havaalanı macerası: Uçakta başka bir kedi daha var. Soğuk Mutluköy’ü kaplar. Şehrin ekmekle imtihanı. En derin zaafımız: Ayrı ayrı ve yapayalnızız.
Haz: Ya ayıp ya lüks! Mizahını, şarkısını kaybedenler savaşa mı gider acaba?

Yazdan kalma günler bunlar. Mevsimlik komşular. Sinir bozucu bir su deposu ve hidrofor. Ve Defne elini kaptırır. Bazen bırakabilmek gerek. Beyrut: Man’oushe, za’atar, bir dolu ağaç, olağanüstü evler ve ima ettikleri yaşam biçimleri.
Gitmeli herkes, bir ufuk bulmaya...

Herkes birbirini süzüyor. Taksi hırsızları ve bir tür performans. Herkesin birbirinde aradığı bir cevap var. Öldürmeyen arızalar, farklı usuller
ve farklı tecrübeler. Hakkaniyet,
onur ve iyi bir ekmek: Daha haysiyetli bir medeniyet inşa etmenin başlangıcı.

Çimen kokan yakıcı bir yağ: Sıvı altın! Bahçede ortaçağ kaleleri gibi hendekler. Yığınla odun. Gece gelmeyen yağmur, gece yarısından sonra yağar; toprak mutlu. Mutlu ve Mesut ve topal bir başka arkadaşlarıyla yürüyüş. Soba,
ilk kez yanar. Sahiden, bu ev kimin?

Hiçbir şey tek yerde, tek biçimde cereyan etmiyor; bu iki ileri bir geri hayatta. Ağaç dikmek ve büyüdüğünü görürken ondan öğrenmek. Değeri biçilmemiş hiçbir şeyin var olamadığı bu düzende mutluluk. En kötü zamanda bile bir bebek tazeliyor insanın ruhunu.

« Yolculuk yazının bizatihi kendisi gibi… Her ikisi de, niyetiyle birlikte
başlatır sorgulamayı.
Yazdıkça ve yol aldıkça konuşulan ‘dil’
ya savrulur ya da yerine oturur.
Her yolculuğun yerinden oynattığı
ilk kavram ‘ihtiyaç’tır. »

« Bir ölüm, bir nikâh, bolca yaş günü, manolyalar altında biten bir
Taksim seyahati, yanan, yana yana
yok olan bir orman, golf oynayanlar ve bir denizatı… haftanın özeti bu sanki. »

Uyanılır, koşulur, keyif çatılır, çalışılır. Sis güneşlenir, Mesut ve Mutlu uyur. Sonbahar yavaş yavaş gelir.
Güzel bir gün, bahçe duvarına kadar. Duvarın ötesi akıl şaşırtır, kargaları güldürür. Hiçbir şeyin tek gecede tazelenmediğini bilmek, kalan aklı korur.

Taşınan ekmekler. Kapatılabilen bavullar. Şivesi güzel iyi bir baba. DokuFest. Bol bol film. Prizren’in Emek’i Lumbardhi’nin açılışı. Travis Wilkerson ve yanaklardan akan yaşlar. İlk uçuşunu bagaj olarak yapan Sis. Gazpacho.

On gün yolculuk: İstanbul, Berlin, Prizren. Kediler yolculuklara pek bayılmaz, ama Sis bu kez kedi olmaktan vazgeçti. Alarmlar çalar. Dünyayı veganlar mı kurtaracak? Neden zor insanın kendisine hâkim olması?

Ayvalık’ın denizi. Bir kız çocuğu ile kumdan kale yapmak. Nostalji’nin etnografya müzesi. Kapari toplamanın keyfi. En hakiki ve demokratik lüks patlıcan kızartma. Defne ve domates. Şehir obez bir sistemin merkez üssü!

Kent, insanların kendilerini buldukları koşullar altında ortaya çıkan kolektif bir imalat; etkisi her zaman tekinsiz.
Bu etkinin Kafkaesk bir yabancılaşmaya dönüşmesiyse bugüne ilişkin bir durum.

İster marul ister zeytin bayramı; bayramlar yayılan zenginliğin şamatalı, şen şakrak kutlamaları, mutlu bir toplumun ritüelleri olsun. Yağmaz denilen yağmur, yağıyor. Bostan kontrolden çıkıyor. Ve hasat: Lavanta!

Hava serin ve yağmurlu; zambaklar açıyor. Sis’in keyfi yerinde. Hepimiz
İbni Haldun ve hepimiz Comte’uz. Lezzet için çalışmak gerek. Sonsuza bakmak, seyretmek, yakından bakmak; bakmayı öğrenmek gerek. Ve vasat…

Neredeki börek en börek, neredeki
pizza en pizzadır? “Dost bildiklerimiz vurduysa bizi”, nerede bu dostlar? Dijital ağların, hiç gidilmemiş yerlerin nostaljisi yerine, başka bir toplumsallığın mekânını, başka bir hayatı mümkün kılmasına hayli yol var.

İstanbul’a yolculuk. Deniz otobüsünde her şey poşette. Şehirde simitçiden taksi şoförüne herkesin çenesi açılmış. Referandum gerçekleşiyor. Sis doktora gidiyor. Bir arşiv rüya görüyor. Yağmur ana kapıdan içeri girmiş. Bahar…

İstanbul–Bodrum otobüs yolculuğu.
Bir bahar sabahı, güneş yeni doğmuş. Şoför çok şen, radyoya laf yetiştiriyor, muavine iş buyurup espriler yağdırıyor. İstanbul’a dalgıç okulundaki basınç odası için gitmiş süngercilerle şoför arasında derin bir muhabbet başlıyor.