« Ben, müteahhidi tarafından yarım bırakılmış sıkıcı bir apartmandım; ne bir hikâyem vardı ne de ayrıcalığım. Ne bir tarihim vardı ne de ziyaretçim. Bir gün birileri önümden geçerken ‹ Aa burası da yıkılmış › deyip devam edecekti… »

İstanbul’un zevk dünyasında hava durumunun önemi, ucuz olduğu için rağbet gören zevksiz maskaralıklar ve çirkin manzaralar eşliğinde dönemin atmosferine açılan kapı kapanıyor…

Enis Batur’un Ulysses’e yazdığı önsöz ve zekâsı geç ödüllendirilmeye mahkûm, birçok kişiden farklı bir azme, yalnızlığa sahip olmayı, genelgeçer rutinlerin birçoğundan uzaklaşmayı gerektiren “romancılık” üzerine.

« Paris’in bile çirkin binaları var inanabiliyor musun? Hiçbiri umurumda değil. Bu şehre en son dokuz sene önce geldim. Bu şehri hiçbir zaman
çok sevmedim. Bu şehirde ne işim
var bilmiyorum. »

Aslan Bacanak filminde görülen, var olmadığı baştan beri aşikâr olan bir canavarın mahalle sakinlerince hikâye edilmesidir. Reel bir iktidar karşısında sembolik bir mücadelenin resmidir.

Elina Brotherus’un Large de Vue başlıklı sergisi, fotoğraf ile videoyu müziğe referansla kurup kurgulayan, sesi imgenin modeli kılan bir çalışmayı temsil ediyor. İmgeyi sonik bir tasarımın nesnesi bilip kendince noetikleştiriyor.

Suya erişim, suyun kullanımı, susuzluğa ithaf edilmiş maniler, kuyu başında çalınan kanunlar… Sızmakta ve bulaşmakta çok marifetli bir fail olan suyun Mardin’deki hâlleri üzerine su gibi akan düşünceler…

İkili eşleşmeler ve “uzak yakınlıklar” üzerine düşünen bir tasarımcıdan tam bir yaz çorbası tarifi.

David Cronenberg’in 2014 yapımı filmi Maps to the Stars, birçok bakımdan Cronenberg sinemasındaki bir diğer kırılmayı temsil ediyor. Cosmopolis’le başlayan kırılmayı, body horror’dan reality horror’a geçişi derinleştiriyor.

« Bu fotoğraflar neden var? İnsanlar hasta ziyaretleri esnasında neden fotoğraf çektiriyor? Bu fotoğraflarla amaçlanan şey nedir? Hangi ihtiyaca karşılık geliyor bu fotoğraflar?
Hangi yaraya merhem oluyor? »

Manifold’un yedinci yaşında pek çok şey değişti. Uzun solukluluğa odaklı ve bunda kararlı, her zamankinden daha çoksesli, çevresi ve kapsam alanı gitgide genişleyen ve katılımında çeşitlilik arz eden bir hâl aldı Manifold.

Modernliğin tarihi bir nevi yalnızlığın, yabancılaşmanın ve yozlaşmanın tarihidir. Michelangelo Antonioni de bu tarihe tanıklık eder sinemasıyla.

Tüm popülerliğine karşın Mark Z. Danielewski’nin House of Leaves’i kolay okunabilen bir kitap değil. Okurun aktif katılımını gerektiren metin, “tecrübeyi okumanın da ötesine taşıyan” bir ergodik edebiyat örneği.

« Sanılanın aksine aynı dili konuştuğumuzda değil, kendi biricik dilimizi bulduğumuzda hiç tanımadıklarımızla bile iletişim kurabiliyoruz. »

« Tabii sadece kapağın ‹ güzel › olması yetmiyor; aldığım kitabın üzerine yazabileceği birkaç cümlelik bir hikâyesi olması gerekiyor. Kitabın metninden söz etmiyorum. Yazılı olmayan bir hikâyesi var mı ona bakıyorum. »

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

« N’apacağını bilmiyor kimse. Türk Dil Kurumu’nun imlasını mı kabul edecekler, eski Türk Dil Kurumu’ndakilerinkini mi, Dil Derneği mi, Necmiye Alpay mı?
Yüz kere, bin kere konuşuldu bunlar.
Bir şey olmadı. »

Fluxus filmleri, filmin maddi ve birbiriyle ilişkili veçhelerinin tümünü, hareketi, imgeyi, zamanı, mekânı ve ışığı kat eder; filmin çokboyutlu modus operandi’sini türlü filmsel işlemle açığa çıkarır: Filmi kuran nitelikleri filmin nesnesi kılmak.

« [K]uramsal ağırlıklı bir kitap olmasına rağmen […] edebi bir niteliği de var. Farklı kentlerdeki farklı bakış açıları işin içine dahil ediliyor ve bunlar giderek bir öyküye, bir gezi notuna ya da bir denemeye doğru eğilim gösterebiliyor. »

Bir öğrenci oluşumunun derneğe evrilmesi fikrini benimsemek ve “herkes” kavramını sorgulamak üzerine.