John McNaughton’ın Wild Things’i anlatıda bir kereliğine kırılma yaratmak için değil anlatısal gerçekliğin altını toptan oymak için kullanıyor plot twist’i.

« [Geçmişi hatırlamanın t]ek bir yolu yok. Yıkılıp yıkılıp yeniden inşa edilebilir. Ya da yıkılmadan da. Üstüne, yanına, kıyısına köşesine de eklemlenebilir, iliştirilebilir. Yolun bir önemi var mı? […] Geçmişi yıkmak bir enerji ister. »

Antakya’daki deprem yalnızca binaları değil kolektif belleği de yerle bir etti. O mekânlar içerisindeki yaşanmışlıklarla birlikte sarsıntıya uğradı, yıkıldı.

Wong Kar-wai’nin 1995 yapımı kült filmi Fallen Angels, kendileri başta olmak üzere sürekli bir şeylerden kaçan, arada kalmış karakterlerle dolu, harekete bir şeye ulaşmak için değil de bir şeyden kaçmak için geçilen, özel bir film.

Yarım asrı geride bırakmak, elli yaşına gelmek, bu yaşa gelene dek öğrenilenler ve öğrenilemeyenler, ellilerin diğer on yıllarla ilişkisi, çocukluk deneyimleri, ailenin hayattaki yeri, aidiyet hissi, gençlik ve yaşlanmak üzerine.

Sanatın nesnesi de sosyal ve tarihselse, sanat da diğer pratikler gibi belli koşullar altında bilgi üretiyorsa, sanat o kadar da biricik olmayabilir mi? Sanatın bağımsızlığı ve özerkliğinden söz etmenin gerçekten bir anlamı var mı?

Peter Bogdanovich’in Targets’ı gündelik hayatı korkunç olanın ta kendisi hâline getiren, öncü ve çığır açıcı bir film.

Bir buçuk yıl boyunca yapılan yürüyüşlerden beslenerek Haletiruhiye Semt Sakinleri sanatçıları tarafından Tarihi Bıçakçı Han’da gerçekleştirilen Belki de Geçenler İçin adlı sergi üzerine.

Alfonso Cuarón’un 2006 yapımı kültleşmiş filmi Children of Men, insan soyunun tükenişe yüz tuttuğu bir dünyada umut etmenin anlamına dair bir tefekkür sunan, karanlık ile aydınlığı iç içe geçiren bir ahir zaman filmi.

Yapay zekâ ilaç geliştirme süreçlerini gerçekten hızlandırıyor mu yoksa bu konuda yapılan çalışmalar bir hype’tan mı ibaret? İlaç geliştirme ve hastalık tedavisinde yapay zekâ kayda değer bir etki ve fark yaratabilecek mi?

İstanbul’da gezip dolaşma, yiyip içme, yürüme, alışveriş yapma, çalışma, okuma, zaman geçirme, kısacası İstanbul’da yaşama deneyimi üzerine Rumeysa Boz’la bir söyleşi.

Hiç kimse mutlak iyi veya kötü değil. Olaylar ilerledikçe dünyalar, geçmişler ve amaçlar birbirine giriyor ve içinden çıkılmaz bir hâle geliyor. Epey punk bir çizgi roman! Her an her şey olabiliyor. Herkes ayrı bir cins. Hayashida’nın çizim üslubu da anlatıya paralel.

« [T]arihi analitik ve detaylı okumak gerekiyor. Bunun için bizi zorlayan da dezenformasyon ve hatta mizenformasyon. Yani bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde internet ve
sosyal mecra zemininde hakikati değiştirmeye çalışmak. »

Yılmaz Güney’inki devrimci ajitasyondan ziyade gündelik hayatın çelişkilerini gün yüzüne çıkarmaya odaklı, söylemiyle değil imgesiyle politik bir sinema.

« Tek bir işte mutsuz olan kişi mutlu olabileceği bir başka iş bulmak için kafa patlatmaya eğilimliyken, otuz kırk işte mutsuz olan kişinin bambaşka bir alternatif bulması gerekiyor. »

« Kovan anılarımı tetikliyor, bir kabuk sunuyor ve beni bir düşe davet ediyordu. O kadar güçlü bir atmosferi vardı ki tüm mahalleye yayılıyordu. »

Wes Craven’ın A Nightmare on Elm Street’i gerçeklik ile rüya arasındaki sınırı ortadan kaldıran, gerçekliği rüyanın tekeline sokan bir film.

« Cinayet her zaman bir suç. Peki, neden öldürmek güçlüler tarafından uygulandığında uygarlık tapınağının sütunlarından biri hâline gelsin? »

“Judith Hermann’ın diğer kitaplarıyla beraber okunması gereken, hatta daha öncekileri tekrar okuma isteği uyandıran” kitabı üzerine.

« Anlıyorum ki sadece kelimeler değil duyguları taşıyan, bizim o kelimeleri ne biçimde, nasıl öğrendiğimiz de duygularımızı, hatta belki kişiliğimizi belirliyor. »

« Zıvanayı parkelerde ahşap çıkıntının girdiği girinti diye biliriz. Parke bu girintiden kurtulunca yerinden oynar, domino etkisiyle diğer parkeleri de yerinden oynatır, bütün döşeme oynak zemin hâline geliverir. »

« [H]er bir taşın üzerine eğildikçe,
yerle gök arasında bir tür
bağ kuruluyordu. »