Hata ve kayıplarla barışık olmak, sporun bu kabule olan katkısı, hatayı üstlenme refleksi, “Yanlış yaptın, at şunu çöpe,” diyebilmek ve hatalardan öğrenebilmek üzerine.

Hata bir öngörüsüzlük müdür? Özgüven bir tür hata yapma ehliyeti midir?

Şanslı kazalar, tasarımcının mümkün olduğunca az hata yapma disiplini ve hatanın muğlak standartları üzerine.

Bir sivil inisiyatif olan teta&teta’nın girişimiyle üretilip satışa sunulan asimetrik sütyen Lola’nın tasarımı, kullanımı ve norm kavramı üzerine düşünceler… Kadın özgürlüğünü norm meselesinden bağımsız talep etmek ve bundan azade düşünmek mümkün mü?

« Sanılanın aksine aynı dili konuştuğumuzda değil, kendi biricik dilimizi bulduğumuzda hiç tanımadıklarımızla bile iletişim kurabiliyoruz. »

Mimarlık eğitiminden, yapı yapma iştahına ve değer yargılarımızdan ihtiyaç kavramına uzanan bir çeşitlilikte yaşadığımız dünyayı sorgulatan Hayalet Hikâyeleri: Mimarlığın Çuval Teorisi üzerine düşünceler.

« Bizim dışımızda birileri gelip zorla bize kötü şehirler yapmıyor. Siz burada oturun [demiyor]. Bunları biz istiyoruz. »

Hatanın tanımı neye, neden önem verdiğimizle mi ilgili? Bütün sorunlar şantiyede çözülür mü?

« Tuhaf, büyüdükçe farklılaşmayı ne kadar çok istiyorsak, çocukken de o kadar kaçınıyoruz ondan. Belki bir tür güven ve aidiyet hissiyle kaçıyoruz farklılıklardan, bilmiyorum. »

Hatalardan neden korkarız? Tasarım gelecekle, hata geçmişle mi ilgilidir? Tasarım sürecinde hatanın tanımını yapmak mümkün müdür?

Gündelik hayatta ve mimarlık pratiğinde yapılan hatalar ile yapılamayanlar üzerine düşünceler...

« Akşamüzeri olduğunda [...] yerden yaklaşık 80 cm yüksekliğindeki tribünümüze kurulurduk. [...] Taburelerin üzerine oturduğumuz anda minderden çıkan bir puf! ve bizden çıkan birer ah! sesi… »

« Hata anlam kazanmak için sahiplenilmeyi ve görünür olmayı bekler. Ne var ki kimse sahiplenmek ya da üstlenmek istemez onu. Nasıl ki aklımız hep bizimse hata da hep başkasınındır. »

« Beni bekleyenin ne olduğunu ve ne hissedeceğimi bilmiyordum ama bu karşılaşmanın her koşulda tuhaf olacağı aşikârdı. Belki de çok erken söylemiştim insanın kendi ölümünü deneyimlemesinin imkânsız olduğunu. »

15 Ekim Dünya Meme Sağlığı Günü’nde yaptığımız açık çağrıyla başlayan Me Projesi nasıl ilerliyor? Çağrımıza yanıt olarak gelen tasarımlardan üretim için en uygun bulunan hangisi?

Hayaller ve kronik kesinti hâlinde süreli yayınlarla kurulan ilişkiler üzerine.

« Geri mi döneyim sınıra yoksa bu ıssız ara bölgeden er ya da geç birisinin geçmesini mi bekleyeyim? İpsala’dan geçtim ama henüz Kipoi Kapısı’ndan geçmedim. Neredeyim şimdi ben,
kimin toprağındayım, buradan nasıl kurtulacağım… »

Çiço’nun örme sütyen önerisiyle başlayan; mevcut konvansiyonel sütyenleri dönüştürmekle ilerleyen; renklenerek, eğlenerek, deneyerek sürmekte olan asimetrik sütyen
tasarım ve üretim macerası üzerine.

15 Ekim Dünya Meme Sağlığı Günü’nde yaptığımız Me Projesi açık çağrısı, çağrımıza verilen destek, alınan olumlu tepkiler ve çağrımıza yanıt olarak gelen tasarımlar üzerine.

« İzmir’den başlayıp on yedi farklı mekânda duraklayan ve yine İzmir’e varan bir 8 çizdiğim anlaşılıyor.
İşin içine geliş gidişler de katılınca
şekil biraz değişiyor tabii. Elvan haklı belki de; bumerang gibiyim! »

Tek memesi olan kadınların asimetrik bedenlerine ve hayata yeniden sarılmalarına destek olmak için başlattığımız fark etme, kabul etme, birlikte düşünme ve üretme çağrısı.

Bozcaada’dan İzmir’e, Cunda’dan Kaş’a Türkiye’nin pek çok yerinde yenilebilen ancak adından beklenmedik bir şekilde Girit’te bulunmayan bir meze, ‘kimlik inşası’ üzerine ne söylüyor?

« Kanser gibi dipsiz bir meseleyle uğraşırken bile önce yüzeydeki sorunlara takılıyor insan. Ameliyattan sonra nasıl görüneceğim? [...]
İki memeli, tek memeli ya da
dümdüz olmak neyi değiştirir? »

Kemoterapi ünitelerine refakatçi yasağı gelen günlerde bir tür kutlama olarak hazırlanan ve “ilk kez karşılaşanların birbiriyle tanışıp yeni dostluklar kurarak ayrıldığı upuzun güneşli bir gün”e benzeyen playlist üzerine.

« Hayat devam ettikçe ortaya çıkan
her olağanüstü durumdan yeni normaller yaratmaya da devam ediyor insan. Yeni alışkanlıklar edinip,
yeni aidiyetler ve rutinler uyduruyor kendine. […] Pek tabii bu arada
yeni bir kriz çıkmazsa... »

“En leziz Girit balığı keçidir.” / “Hayat, sen pilavlar yaparken başına gelenlerdir.” / Hastalıklar için doğru zamanlama yoktur. / Kollarını açıp, teslim olmak insana bazen iyi gelir.

Resmo eski şehirde çok sayıda bulunan tuhaf bir nesne, bu nesneye sakinlerce yüklenen farklı işlevler, oyuna dönüşen bir fotoğraflama rutini, bu rutinin düşündürdükleri ve komşuluk üzerine.

« [İ]nsan Allodapón’da olması gerekenden azıcık daha uzun vakit geçirdiğinde anlıyor gerçek göçmenliği. […] Göçmenlik, bir anlamda insanın parmak izlerinden yeni bir kimlik yaratma çabası. »

« Tekeli, son kitabıyla, Çebiş Evi’nden başlayıp Hisartepe’ye uzanarak, bize
bir mimarın dünya üzerindeki görünmez evini —mesleğiyle kurduğu mahrem ilişkiyi— anlatıyor. Okuyucuyu da
bu yolculuğa davet ediyor. »

Havuçlusundan zeytinlisine, pekmezlisinden susamlısına, arpa ya da buğday unuyla yapılmış yuvarlak, kare ya da dikdörtgen kesitli farklı büyüklükteki peksimetler… Girit’te sıkça tüketilmeleri bir tesadüf değil.

Herkes elinde avucunda ne varsa, kiralamanın derdinde. Yapıların içerisinde fırtınalar kopuyor.
Airbnb’nin şehirler üzerindeki
etkisini bir tür soylulaştırma olarak
ele almak gerekiyor.

Yuvarlak cam bir masanın etrafında bir ömür geçebilir. Masanın yeri değişir arada, ama kimsenin yeri değişmez. “Mobilyalar bedensel ilişki kurduğumuz nesnelerdir ve başarılı bir ilişkinin en temel kuralı karşı tarafı anlamaktır.”

Bir zamanlar Müslüman mahallesi olduğu daha ilk bakışta anlaşılan sokaklar, gecenin karanlığında dahi seçilebilen üst üste eklemlenmiş melez mekânlar, balıkçıların dışarı taşan masalarıyla liman… bir yürüyüşte içinden geçilen yüzyıllar.

Türkiye’de son elli yılın modernist üretimi kırılgan bir yapıya sahip.
Yıkılan yapıların cepheleri korunup
içi boşaltılırken, ayakta kalmayı başaranların öncelikle cepheleri değiştiriliyor.

Yanya’yı sevdirten ilk karşılaşmadaki yokluklar. Yunanistan’ın kuzeybatısında bulunan Epir bölgesinin en büyük şehri olan Yanya, diğer Yunan şehirlerinin aksine, deniz kıyısında değil.

« Sahip olduğumuzu düşündüğümüz çoğu şey aslında gerçek anlamda bizim değildir. Bazılarıysa ancak aktarıldıkları zaman gerçeklik kazanırlar, bellek gibi. Bellek armağan edilebilir bir şey midir, bilmiyorum. »

18. yüzyıldan bugüne geniş bir aralığı kapsayan içeriğiyle dünyadaki en büyük mimarlık arşivlerinden birisi üzerine.

Herhangi bir şeyi biriktirmek niyetle mi başlar, tesadüfle mi? Dijital koleksiyonlar, yerleşik ol(a)mayanlar için daha mı elverişlidir? Koleksiyonun belleği ile koleksiyoncunun belleği arasında nasıl bir ilişki vardır?

« Yolculuk yazının bizatihi kendisi gibi… Her ikisi de, niyetiyle birlikte
başlatır sorgulamayı.
Yazdıkça ve yol aldıkça konuşulan ‘dil’
ya savrulur ya da yerine oturur.
Her yolculuğun yerinden oynattığı
ilk kavram ‘ihtiyaç’tır. »

Çoğumuzun yediği-içtiği, yazıp-çizdiği ve hissettiği hemen her şey masa başında geçiyor. Kaçımız hayata
bir masadan atılmıştır? Kaçımız için
ev masa demektir? Masalarla ilişkimiz nasıl hikâyeler ortaya çıkarır?

İnsanın neresidir evi? Yerleşememek
bir seçim midir, bir arıza mı? Bir yere ait olmak gerçekten mümkün müdür?

« Herkes kadar dil, herkes kadar sözlük var bu dünyada. Hepsi salınıyor oradan oraya. Birbirlerine değdikçe anlam kazanıyorlar, birbirlerine değdikçe zenginleşiyorlar. Gelen, sözcükleri elinde; giden, sözlüğü hep cebinde. »

Köküyle az da olsa derdi olanların elinde hep bir bavul olur, küçük ya da büyük. Bavulun ağırlığı boyutuyla değil anlamıyla doğru orantılıdır, ne de olsa ‘yük’ insan hayatında, anlamını aşan şeydir. Sınırlar bavulla birlikte aşılır; belki de bavulsuz. Ya sınırlar olmasa?

Çamlıhemşinlilerin, ekonomik zorluklarla başlayan Rusya’ya göç hikâyesi, Anadolu’ya yeni bir kültürün
ve yeni tatların gelmesine, pastane kültürüne aşina İstanbul’da ise
var olanın zenginleşmesine yol açıyor.