Gizlenen yüzler, ifadeli eller, yara izleri. Görünmek ve tanınmak üzerine modadan kurama ve edebiyata bir gezinti: “[E]llerinin devinimsiz olduğunu görüyorum. Geriye anısı kalmış bir eylemin bu yakasında, kımıldamazlığa kavuşmuş gibiler.”

« Toplamda on saniye sürüyor masa sakinleriyle etkileşimi. Satış yoksa tabii. Kendi oynadığı kuponlardan birine talip çıkarsa yine sakin duruş ve tonlamayla alışverişi gerçekleştiriyor… »

« [V]ideonun, sinemanın kavramsal bir içerimi ve uygulayımsal bir veçhesi olduğunu söylemek mümkün. Filmden farklı olan ve tam da bu yolla sinemanın farkını, sinemaya has bir farklanmayı ifade eden bir şey video. »

Yaşamın sürdürücüsü bir nesne, bir yer, bir ifşa, bir duygu, anlatıcının iç dünyası, bir çağrışım, edebi bir konstrüksiyon.

Karabuğday, hurma, badem unu, keten tohumu, yulaf… İki çeşit glütensiz atıştırmalık yanında mütevazı bir pasta.

Kitap kapağında fotoğrafik imgenin yerel kullanımı üzerine sorular, zihne kazınmış fotoğraflı bir kapak ve kapak fotoğrafı çekme oyunları. Manifold’da güncellenen bir yazı denemesi. 

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

Büyük Paris teleskobu ile çekilen Ay, taklit olmayan bir şehir numunesi ve numune şehrin reçetesiyle Torino ve Paris dünya sergileri...

Uzay görüntülerinin renk izlenimleri, dijital renk uzayı, sayısal veriler ve optik gözlemler doğrultusunda renklerin biçimlendirilmesi üzerine bir sohbet.

« Bir yapı ya da mimar monografisinin kitap üstünden ‹sureti›, mimarının, editörünün, yazarının, tasarımcısının gördüğü, görmek istediği, kendi gördüğü gibi görülsün istediği bir ‹suret› olmuyor mu? »

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

« Beni bekleyenin ne olduğunu ve ne hissedeceğimi bilmiyordum ama bu karşılaşmanın her koşulda tuhaf olacağı aşikârdı. Belki de çok erken söylemiştim insanın kendi ölümünü deneyimlemesinin imkânsız olduğunu. »

Emek öznesi ve çevresel dönüşüm…

Cumhuriyet sonrasında “hovardalardan sosyeteye doğru” bir hamle yapar mendil. Koleksiyoncuların gözdesi hatıra mendilleri efemera tarihine, süslü mendiller ise moda tarihine dahil olurken sahneye kâğıt mendil çıkar.

« ‹Kültürhane bana benziyor› dedi bizim zeytin ortağımız ‹Hep yeşil ve direngen. Zordu geçen sene biliyorum. Yılın üçte birinden fazlasında dostlarınız gelemez oldu; gördüm.› »

Şehirden ve insanından kopuk festivalin ulusal seçkisi, hikâyelerin “fazlaca erkek” olmasına karşın hayli iyiydi.

« [D]evir yeni icat çıkarmanın değil, büyük aktörlerin daha da büyümesinin devri. […] İyimserseniz bu iyiye delalet; devrime çeyrek var demek. Karamsarsanız, tekno-felaketin bir işareti bu; çöküşe çeyrek var demek. »

« Konuşulanları çok gereksiz buluyor.
Bu söylenenlerin hiçbiri şu anla ilgili değil. Doğru bile değiller, gerçek değiller. Bu uğultuya gerek olmadığını düşünüyor. Bunların hiçbiri hayata gözlerini kapatırken insanın gözünün önünden geçecek karelerden değil. »

« [Paul Scheerbart’ın m]imarlık üzerine yazdığı sayılı eser ve artık yerinde olmayan bir bina, geçen bunca zamana karşın hâlâ zihinleri meşgul eder ve mümkün kılınabilir ütopyalar adına ‹Acaba?› sorusunu sordurur. »

« [L]azer tabancalarla ‹temiz› bir şekilde savaşan bireylerin pazarlanması kafa derisini lime lime etmiş […] cinsiyetsiz bir varlığın insanlara grafik işkenceler uygulayarak gerçek hazza ulaşmalarını sağlamaya çalışmasına göre daha kolay. »

Isaac Asimov’un Foundation üçlemesinden uyarlanan dizi, kaynak kitaplardan farklılaştığı noktalarda tartışmalara yol açtı. En dikkat çeken değişiklik ise üç önemli karakterin erkek yerine kadın olarak canlandırılması.

“Deniz üzerinde bir gemi”ye benzetilen konumu, turist işgali altında bile
temiz sokakları, “kardeşin kardeşi kestiği” geçmişi ve surlarıyla öne çıkan eski adıyla Ragusa, dindar bir şehirmiş izlenimi veriyor.

« Yazlıkçılar, kendileri için kurulan [...] sahneye denizle kucaklaşmaktan bitap düştükleri her günün sonunda çıkar ve ürünlere tek tek, çok beğenecekleri bir şey aniden önlerinde belirebilirmiş gibi bakarak alışveriş ederler. »