« Beklemek ve sonra harekete geçmek –ölüm ve yaşam– tamamen asimetrik olarak ilişkili iki deneyimdir. Bu, hayatımızda günden güne yaşanan karmaşık, duygusal ve kaçınılmaz bir meseledir. »

« [K]oca [Titus tüneli] de tek tek çekiç vuruşlarıyla açılmamış mıydı? Gelerek verilen her katkının etkisi büyük. »

Greta Gerwig’in son filmi Barbie, kurgusunun gücünü temelde cinsiyet eşitsizliğini yansıtmasından alan, belirgin şekilde ataerkiyi konu edinen, ışıltılı, simli ve pespembe bir tasvirini sunduğu plastik dünyanın içinden kendince feminizme giriş sunan bir film.

« Kıyametin tek anlamı budur: Verili zaman ufkunun sonuna ulaşmak (“Size ayrılmış olan sürenin sonuna geldik”). Nostradamus bile 3997’den ötesini göremedi. 0rphan Drift görür: 9006. »

Burak Ersöz’le, bootleg figür, sanatçı tasarımı oyuncak ve süper kahraman Korku’nun bedenlenerek bir figüre dönüşme serüveni üzerine.

« Goethe yok, Schiller yok, Gropius yok. Ben her gün kültürel mirasa dönüşmüş bir binanın içine girip çıkıyorum. Bir yandan da anılar müzesi gibi bir evde yaşıyorum, kalkmayı bekleyen bir cenaze gibi. »

« Ben, müteahhidi tarafından yarım bırakılmış sıkıcı bir apartmandım; ne bir hikâyem vardı ne de ayrıcalığım. Ne bir tarihim vardı ne de ziyaretçim. Bir gün birileri önümden geçerken ‹ Aa burası da yıkılmış › deyip devam edecekti… »

İstanbul’un zevk dünyasında hava durumunun önemi, ucuz olduğu için rağbet gören zevksiz maskaralıklar ve çirkin manzaralar eşliğinde dönemin atmosferine açılan kapı kapanıyor…

Enis Batur’un Ulysses’e yazdığı önsöz ve zekâsı geç ödüllendirilmeye mahkûm, birçok kişiden farklı bir azme, yalnızlığa sahip olmayı, genelgeçer rutinlerin birçoğundan uzaklaşmayı gerektiren “romancılık” üzerine.

« Paris’in bile çirkin binaları var inanabiliyor musun? Hiçbiri umurumda değil. Bu şehre en son dokuz sene önce geldim. Bu şehri hiçbir zaman
çok sevmedim. Bu şehirde ne işim
var bilmiyorum. »

Aslan Bacanak filminde görülen, var olmadığı baştan beri aşikâr olan bir canavarın mahalle sakinlerince hikâye edilmesidir. Reel bir iktidar karşısında sembolik bir mücadelenin resmidir.

Elina Brotherus’un Large de Vue başlıklı sergisi, fotoğraf ile videoyu müziğe referansla kurup kurgulayan, sesi imgenin modeli kılan bir çalışmayı temsil ediyor. İmgeyi sonik bir tasarımın nesnesi bilip kendince noetikleştiriyor.

Suya erişim, suyun kullanımı, susuzluğa ithaf edilmiş maniler, kuyu başında çalınan kanunlar… Sızmakta ve bulaşmakta çok marifetli bir fail olan suyun Mardin’deki hâlleri üzerine su gibi akan düşünceler…

İkili eşleşmeler ve “uzak yakınlıklar” üzerine düşünen bir tasarımcıdan tam bir yaz çorbası tarifi.

David Cronenberg’in 2014 yapımı filmi Maps to the Stars, birçok bakımdan Cronenberg sinemasındaki bir diğer kırılmayı temsil ediyor. Cosmopolis’le başlayan kırılmayı, body horror’dan reality horror’a geçişi derinleştiriyor.

« Bu fotoğraflar neden var? İnsanlar hasta ziyaretleri esnasında neden fotoğraf çektiriyor? Bu fotoğraflarla amaçlanan şey nedir? Hangi ihtiyaca karşılık geliyor bu fotoğraflar?
Hangi yaraya merhem oluyor? »

Manifold’un yedinci yaşında pek çok şey değişti. Uzun solukluluğa odaklı ve bunda kararlı, her zamankinden daha çoksesli, çevresi ve kapsam alanı gitgide genişleyen ve katılımında çeşitlilik arz eden bir hâl aldı Manifold.

Modernliğin tarihi bir nevi yalnızlığın, yabancılaşmanın ve yozlaşmanın tarihidir. Michelangelo Antonioni de bu tarihe tanıklık eder sinemasıyla.

Tüm popülerliğine karşın Mark Z. Danielewski’nin House of Leaves’i kolay okunabilen bir kitap değil. Okurun aktif katılımını gerektiren metin, “tecrübeyi okumanın da ötesine taşıyan” bir ergodik edebiyat örneği.

« Sanılanın aksine aynı dili konuştuğumuzda değil, kendi biricik dilimizi bulduğumuzda hiç tanımadıklarımızla bile iletişim kurabiliyoruz. »

« Tabii sadece kapağın ‹ güzel › olması yetmiyor; aldığım kitabın üzerine yazabileceği birkaç cümlelik bir hikâyesi olması gerekiyor. Kitabın metninden söz etmiyorum. Yazılı olmayan bir hikâyesi var mı ona bakıyorum. »