Posta, postacı, pul, adres sistemi,
posta kutusu ve “sevildiği için değil, kendini sevdirdiği için” özel bir adresi olanlar üzerine.

Alasdair Gray’in komik, hüzünlü ve serbest bir Frankenstein yorumlaması yaptığı, Yorgos Lanthimos’un da yine aynı isimle beyaz perdeye uyarladığı Zavallılar kitabı üzerine.

« Bambaşka hayallerim vardı. Başka bir yolda yürüdüğümü sanıyordum.
Yolları, yürürken, birbirinden ayırt etmesi zordur. Hep doğru gibi gelirler.
Oldukça düzdürler. Görebildiğin yere kadar giderler. Yoldan çıkmak pek aklına gelmez insanın. »

« İnsanlık nereden geldiğimize ve nerede olduğumuza dair bir toplantı masasıdır. Ve bir diğer ivedilikle cevap bekleyen soru şu gibi görünüyor: Kozmosun içindeki Kaosta yani hayatta bilinç var mı? »

« Onun zihni zamanla mürekkebi uçan bir kitap gibi, önce harfler sonra kelimeler silikleşiyor. Sayfaların yüzeyi pürüzsüzleştikçe okunaksızlaşıyor. Zihninin günün birinde çizgisiz bir deftere dönüşmesinden korkuyorum. »

Swift’in Amerikan futbolu serüveni, gitgide artan değerler kutuplaşmasını temsil eder nitelikte.

2000’lerden sonra müzik eleştirisi giderek tanıtım ve tüketim odaklı bir pratiğe dönüştü. Müziğin eleştirisi müziğin reklamına evrildi. Peki, müzik eleştirisinden bugün ne anlıyoruz?

« [A]rtık yazar/çizerin tek kişi olma sürecinin bitmesi gerektiğini ve insanların ikili şekilde çalışması gerektiğine inanıyorum ki sektörümüz yeterince gelişsin. »

« Öğleden sonra saatleri. Buhardan oluşan küller ve küllerden oluşan buhar. Metal zamanın efendisidir ve farklı bir tarih yazan başka bir metal dışında hiçbir şey bir metali kesemez. »

« ‹ Neresi bizim sokak bulamıyorum, bina yok › dedi. Bağırdı: ‹ Bina yok! › Aklımı kaybetmekten korktum. Kardeşimin bulunduğu yeri düşününce, onun aklını kaybetmesinden
daha çok korktum. »

Her şeyden evvel zamanın doğrusal olmayan doğasıyla ilgili bir oyun Assassin’s Creed. Oyundaki Animus ise genlerde gizli zamanı okuyup işleyen, geçmişi değiştirmek suretiyle geleceği dönüştüren bir zaman makinesi. Zamanın kiplerini kateden bir oyun.

Nguyen Van Lem’in vuruluş anını belgeleyen ve savaş karşıtlığı dalgasının özellikle ABD’de yükselmesine yol açan iki üç fotoğraftan biri olarak tarihe geçen fotoğrafın aktörleri ile düşündürdükleri üzerine.

Yavaş yavaş küçük şeyler
yapmak üzerine.

Heyecanlı şeyler, sohbet edebilmek,
Jim Haynes, Paperback Bookshop, Meeting Jim, tanışıklıklar ve merhaba diyebilmek üzerine.

Tutku ile takıntının birliği üzerine.

Dünden bugüne ısınan dünya, imge ekolojisinde de yansımalarını buldu: Bir tarafta Éric Rohmer’den Koleksiyoncu Kadın, diğer tarafta Christian Petzold’dan Kızıl Gökyüzü. Sinemasal izdüşümleri üzerinden imge ekolojisi.

« Dışarıdaki uğultu ile içerideki uğultunun üçüncü bir ses hacmi ürettiği obrukta yer alan, dibine inmediğiniz sürece tam olarak duyulamayacak ama kenarına vardığınızda fısıldayan bir uğultuydu. Hezeyanın, çöküşün, bir an yokken bir an var olmanın getirdiği … »

Mary Harron’ın 2000 yapımı kült filmi American Psycho, yazar Bret Easton Ellis’in aynı adlı romanından uyarlanan, romanın komedisini yüzeye çıkaran bir iş. Milenyumun arifesinde beyaz yakalı olmanın kişiliksizleştirici gücüne dair.

« Rüyadakini artık yaşamışızdır ve geriye döndüremeyiz, rüyadaki deneyim uyanıkken de bizimle birliktedir. » Sonja Danowski’nin resimlediği ve kaleme aldığı Çocukların Rüyaları kitabı üzerine.

« Bir filmin güzel olması onu muhakkak iyi yapmaz, ama bu ikisi yan yana geldiği zaman muazzam olur; zira tanrısal esin muazzamlık yaratır. Güzel bir film bilerek ya da (nadiren de olsa) bilmeyerek kötü olabilir. »

« [A]kıllı telefonumu evde bir kutuya koyup onun yerine sadece telefon etme özelliğine sahip bir telefon almış ve ne kadar dayanabildiğimi test etmiştim. İki hafta sonunda pes ettim. » Johann Hari’nin Çalınan Dikkat - Neden Odaklanamıyoruz? kitabı üzerine.

Sessizliğin üzerinde değil de sesin üzerinde bestelenen, es ile sesin daha en baştan takas edildiği bir müzik; Bernd Alois Zimmermann’ın Stille und Umkehr isimli eseri üzerine.

Valie Export’un Tap and Touch Cinema’sı optik değil haptik bir sinema örneği. Kendi payına ise alışılagelmedik bir haptikliğe sahip: Görmeden dokunmaya değil, dokunmadan görmeye varmak.

« Çünkü veda, insanın her ne kadar kafasında yüzlerce kez canlandırsa da önceden provasını yapabileceği bir şey değildi. Bir hüznü zamanlara bölmeye çalışmanın boşa bir çaba olduğunu çok geç olmadan anlamıştı. »