Kunihiko Yuyama’nın 1998 yapımı kült animasyon filmi Pokémon: The First Movie, Pokémon serisinin ilk filmi olmanın yanı sıra serinin en ikonik filmi.

Gümüşlük Akademisi’ne, Z kuşağına, canlı olarak arşiv izleme deneyimine ve bu yüzyılın sinemasına dair notlar.

Yeni Hollywood’un öncülerinden olan meşhur Beat Kuşağı filmi üzerine notlar.

Didem Erbaş’ın 7 Mart 2025 ile 10 Mayıs 2025 tarihleri arasında Sanatorium’da gerçekleştirilen Toprak Parçasının Koptuğu An isimli sergisi üzerine.

« Bu dünyanın içinde başka dünyalar da var. Zamanı doğrusal düşünmeksizin birleşelim, sızalım, delelim. Gün ışığını ve kaynakları herkese ulaştıralım. Başka dünyaların verileri, sakinleri ve yüzergezegenler sizi bu dünya için işbirliğine çağırıyor! »

Janicza Bravo’nun 2020 yapımı filmi Zola, dijital estetik ile kurgusal film estetiğini iç içe geçiren, bir Twitter flood’ından uyarlama, sinematografisi, oyunculuğu ya da senaryosuyla değil, vibe’yla ayrıksılaşan bir film.

İstanbul’un içecek kültürü üzerine.

« [H]er defasında biraz daha küçülerek geçiyoruz kentlerden, dairelerden. Ama dünyanın daha önce hiç gitmediği bir köşesinde de geride bıraktığı bir parçasına rastlayabiliyor insan, kurumuş bir yılan derisi gibi duran, atıl ve ağırlıksız, sözcüklerin üstünde. »

« Hapishane müzeleri suç ve ceza anlatımıyla sınırlı kalmaz, toplumsal algıları ve politikaları da şekillendirir. »

« Cızır cızır cızır müzik dinlerken görüyorum aşkı. Benim en sevdiğim şarkı. Elimi onun dizine koyarken o sırada, yine içimden böyle söylüyorum: Aşk. O zaman sevgi ne? »

Jinoos Misaghi’nin Soyut Bir Durumun İçinde Gezinmek adlı sergisi resmin parçalı dünyalar imal ettiği bir sergi.

Kriz ile çokyönlü toplumsal iletişimi iç içe okuyan bir teori üstünden zamane iletişim biçimlerine dair bir mülahaza.

« Kapıyı bir ‹ şey › olarak düşündüğümüzde onun dinamizmine, onunla etkileşime girdiğimizde ortaya çıkan deneyim yaşatıcı, ruh hâli kurucu işlevine ve bunlara dair anlatılabilecek her şeye ‹ kapı açmış › oluruz. »

« Medya teknolojileri, haber alma
ve paylaşma biçimlerimizle beraber düşünce biçimlerimizi de etkiliyor.
Farklı uzmanların farklı gerçeklerine tutulmamız post-truth çağının sancılarından. »

« Serseri bir kurşun arenadaki bir atı yere serdiğinde at yarışlarını sevenler yas tutacaktır. Ama kurşunlar evlerinde onlarca insanı hedef aldığında şehirdeki hiç kimse yas tutmaz. »

“Kültürel çeşitliliğin ortaya çıktığı, bağırılan çağırılan, deliler gibi eğlenilen” ancak “fakiri daha fakir yapan haksız sistemin” başlangıcı da olan 80’ler, geçmişe özlem, gençlik, güzellik, kameraya yansıyanlar ve kameranın yansıttıkları üzerine.

« İsmin kulağa hoş gelip gelmemesi, anlamının yüce olup olmaması ya da ona atfedilen büyülü nitelikler yalnızca bir yüzeydir. Bu yüzeyin altında ise sınıfsal bir hafıza çalışır. »

John McNaughton’ın Wild Things’i anlatıda bir kereliğine kırılma yaratmak için değil anlatısal gerçekliğin altını toptan oymak için kullanıyor plot twist’i.

« [Geçmişi hatırlamanın t]ek bir yolu yok. Yıkılıp yıkılıp yeniden inşa edilebilir. Ya da yıkılmadan da. Üstüne, yanına, kıyısına köşesine de eklemlenebilir, iliştirilebilir. Yolun bir önemi var mı? […] Geçmişi yıkmak bir enerji ister. »

Antakya’daki deprem yalnızca binaları değil kolektif belleği de yerle bir etti. O mekânlar içerisindeki yaşanmışlıklarla birlikte sarsıntıya uğradı, yıkıldı.

Wong Kar-wai’nin 1995 yapımı kült filmi Fallen Angels, kendileri başta olmak üzere sürekli bir şeylerden kaçan, arada kalmış karakterlerle dolu, harekete bir şeye ulaşmak için değil de bir şeyden kaçmak için geçilen, özel bir film.

Yarım asrı geride bırakmak, elli yaşına gelmek, bu yaşa gelene dek öğrenilenler ve öğrenilemeyenler, ellilerin diğer on yıllarla ilişkisi, çocukluk deneyimleri, ailenin hayattaki yeri, aidiyet hissi, gençlik ve yaşlanmak üzerine.

Sanatın nesnesi de sosyal ve tarihselse, sanat da diğer pratikler gibi belli koşullar altında bilgi üretiyorsa, sanat o kadar da biricik olmayabilir mi? Sanatın bağımsızlığı ve özerkliğinden söz etmenin gerçekten bir anlamı var mı?