Kiyotaka Oshiyama’nın 2024 yapımı anime filmi Look Back, Tatsuki Fujimoto’nun aynı adlı mangasından uyarlanmış, iki genç mangaka üstünden mangaka olmanın büyüsüne odaklanan, dramatik olduğu kadar şairane bir iş.

« Gerçekliğin geleneksel sınırlarından etkilenmemiş bir âlemde, hafıza ve hayal gücünün etkileşimiyle yaratılan, bir kişi hariç yaşayanların daha önce
hiç görmediği bir yer burası. »

« Yazı neyi kanıtlar sevgili okur, belki hiçbir şey okuduğun şekliyle yaşanmadı. Tıpkı yaşam gibi. »

Çoğu zaman kusur olarak kabul edilen çatlakların alanı, yapısı, malzemesi, ölçeği, ekolojisi ve politikası üzerine kurgulanan “Kusura Bak/ma” serisinin ilk metni. Metinler sırasız okunabilir.

« Kaybolduğu yer, iki şimdi arası
bir yer. Ne burada ne de burada,
nerede tam bilmiyor. Bekliyor.
Rüzgâr ve zaman esiyor. »

« Koridorun kaldırılmış halıları, boş portmanto, koltuk örtüsüz salon koltukları, dağınık mutfak tezgâhı… Bunların hepsi babaannemin artık o evde yaşamadığına dair izlerdi.
Ama evin kokusu onun varlığını hâlâ
çok güçlü kılıyordu. »

Yarışmanın zihinsel sağlık, toplumsal cinsiyet ve sınıf dinamiklerine ilişkin anlattıkları ve sosyal medya üzerine.

Pek çok altkültür hareketinin beşiği olan Ankara’da altkültürün yeni soluklarının izinde Roll dergisinden Yermekân’a uzanan bir keşif yolculuğu.

« [K]ışın toprak bazen kaskatı ve donuk ama içindeki tohumlar hâlâ canlı. Hatta bazı tohumlar için kışın soğuğunda toprakta beklemek, baharda daha hızlı filizlenip daha bol meyve ve çiçek verebilmeleri için gerekli… »

6. Mardin Bienali’nde görücüye çıkan ve içine doğduğu toplumu eleştiren bir Ulay videosu, Mardin’de olan bitenleri göz ardı etmenin vasıtası olabilir mi?

“Dünyada en iyi Shakespeare oynanabilen” sahne, kadınların
kraliçe olabilip sahneye çıkamadıkları yıllar, pantolar ve Royal Shakespeare Company’nin ucuz biletli deneysel oyunlar sahneye koyduğu öteki
yer üzerine.

Esra Özdoğan’ın Çağla Özbek’in küratörlüğünde vücut bulan sergisi Makinedeki Hayalet, fotoğrafı gerçekçi değil gerçeküstü sahneler kurmak için işe koşan, resim ile sinemanın fotoğraf üstünden kesişip kavuştuğu bir sergi.

Elin hükmünden feragat etmek, sanatsal/zanaatsal çıktı ile onun yaratıcısı arasındaki dolaysız ilişkinin kopması ve bilinen anlamıyla sanatın ortadan kalkma olasılığı üzerine.

« kalk yerine yat, uyuma,
uyursan ölürsün burda / o kent uzak
bu kent tuzak sana. »

Richard Linklater’ın 2006 yapımı rotoskop tekniğiyle üretilmiş kült animasyon filmi A Scanner Darkly, uyuşturucu hakkında olduğu kadar uyuşturucu etkisi de yaratan, içeriğini ifadesi hâline getiren bir yapım.

« Her günahınız biliniyor. [...] Buna rağmen nasıl utanç duyabiliyorsunuz veya kaybedeceğiniz çok önemli şeyler olduğunu düşünüyorsunuz? Kaybetmiş durumdasınız zaten. »

« Bulutlar gökyüzünden indirildi, ceplere girecek kadar küçüldü ama kontrol ve gözetimin yüküyle bir o kadar ağırlaştı. »

Hata bir öngörüsüzlük müdür? Özgüven bir tür hata yapma ehliyeti midir?

« Tasvirin kutsiyetini yaralayan
dünyevi elle kutsal yasağı onaran
sahte şefaat aynı yasanın dayattığı kefaretle bağlı… »

Çağdaş sanat yorumun ve öznelliğin kıskacından kurtulup nesnel bir dünya anlayışı sağlayabilir mi? Anlamı ve varlığı deneyimde yatmayan bir sanat yapım şekli de mümkün olabilir mi?

Arzu zamansaldır, kurmacadır ve başlangıcına dair göstergeler de yoktur; erotik arzunun alanları vardır ve başlangıcı her daim failsizdir. Düşünülenin aksine sonsuz değil bilhassa sonludur.

Petra Cortright’ın webcam videoları deneyselliği ciddiyetsizlikte bulan, matrak olan ile deneysel olan arasında mekik dokuyan olağandışı videolar.

“[A]rşivin varlığı kadar erişilebilirliği de önemli.” Kent hafızasını kaybetmemek konusunda araştırmacıların, kurumların ve yerel yönetimlerin sorumlulukları üzerine…