Mangakalık genellikle yalnız, hatta yapayalnız olunmasını gerektiren bir iş olarak görüldü. İlkin hem yazar hem de çizer olan mangakaların (Tite Kubo, Junji İto vesaire gibi) çokluğu bu düşünceye iter gibi durur insanı. Ama tabii duo’lar da manga dünyasında hep var oldu, örneğin Death Note’un (ve sonra da Bakuman’ın) yaratıcıları Tsugumi Ohba ve Takeshi Obata gibi. Fakat aynı anda hem çizen hem de yazan iki kişinin işe dahilliği ve müdahilliği üstünden gerçekleşen bir mangakalık pek de görülmüş bir şey değil. Belki işin emek yoğun olmasından mütevellit belli bir oranda takıntılılığı gerekli kılmasından ve bunun da ikili uzlaşıyı imkânsızlaştırmasından, belki bir başka zihinsel koşuldan ötürü böyle bu. Her hâlükârda, tek bir işin tam teşekküllü ve çift taraflı bölünmüşlüğü pek görülmemiştir manga dünyasında, hele ki soyut şekilde, ta ki Tatsuki Fujimoto’ya dek. Henüz yeterince kişi farkında olmasa da (ki zamanla süksesinin erimi genişleyecek), Goodbye, Eri ve tabii ki Chainsaw Man’in yaratıcısı olarak, Look Back’te bu mertebeye yükselmişti ya da onu hayal etmişti Fujimoto: Kendi içindeki çokluğu bölünmüş hâlde manganın konusu hâline getirmek, onun içine gömmek. Bu mangada bunu görürüz, yani bir mangakanın kendi ikiliğini. Ve tabii bu ikiliğin içerdiği tüm ikilik aşırı yoğunlukları: hırs, huşu, utangaçlık, tutku, kendini (yeniden) keşif, hatta ölüm. Wax’te bu işin (Kiyotaka Oshiyama tarafından) animeye uyarlanmış hâlini konuşmak istememiz de bundan dolayı; mangakalığı (hayret uyandırıcı bir şekilde) neredeyse aşırı öznel diyebileceğimiz bir konumda bulunmak suretiyle ele almasından ve bunun da animede apayrı bir şekilde dramatize edilmeye müsaitliğinden. Kısacası, manganın nevi şahsına münhasır ama örtük sinematikliğinden. Bullet’lar:
Podcast Türkçe ve süresi 27:00
