Bir tür olarak cyberpunk ilkin kendisini yüksek teknoloji ile düşük yaşam kalitesi dinamiğinin üstünden tanımlamış olsa da, cyberpunk’ı tanımlayan bir diğer şey de entrikadır. Entrika, ama en geniş çevrimde: Uluslararası şirketler arasında çevrilen dolaplar ve tabii bunlarla bağlantılı olarak var olan mali ve (gerekirse) silahlı savaşlar. Tam da bu nedenle Japonya, cyberpunk muhayyilesi için en uygun topografyaydı, çünkü (tıpkı Çin gibi) geç modernleştiğinden, umarsız olduğu kadar kesif bir şirketleşme sürecine tabiydi. Tabii bir diğer neden de, şirketler arasında mekik dokuma gücünü haiz, devletten görece bağımsız bir figürün de, yakuza’nın da salt nippon bir evrene ait olmasıdır: Yakuza ki dolaylı ve direkt her tür yola başvurarak istediği her şeyi yapar ve yaptırır. Bu açılardan Japonya, cyberpunk için olağan meskendir ve entrika, onun modus operandi’sidir; zincirlerinden boşanmış, ereksiz “ilerleme”ye, modernliğe ermek için didinen bir ülke, kuşkusuz ki kuralsızlığın kural hâline geldiği, dolayısıyla entrikalarla dolu bir “yer” olacaktı (“Geç kalmışlık” her zaman “alternatif yollar”ı aratır). New Rose Hotel, tam da bu tip bir yere ait ve adanmış bir film. İçerdiği entrika da buna binaen çoklu, hatta bitimsiz, giderek de nedensiz. Sanki entrika, filmde bir sarmal biçimi kazanıyor: Gitgide derinleşiyor. Wax’te bu filmi konuşmak isteme nedenimiz de (şaşılmayacağı gibi) temelde bu; yani dünyasını yapısına yedirmesi, gösterdiğinden görünür olanın biçimini çekip çıkartması. (Tabii bir de Asia Argento’nun disappearing act’i.) Konu başlıkları ise şöyle:
Podcast Türkçe ve süresi 24:43
