« ABD’deki seçime hile karıştığı inancı [...] ile Trump taraftarlarının Kongre binasına saldırması post-truth çağının eseri. ‹ Aşağıya bak › ve ‹ Aşağıdan › tartışması da. »

« [F]otoğraf ve görsellikle aslında çok yakın bir ilişkisi olan bu dünyaya alışılmışın dışında bakan [Burcu Göknar ve Aytaç Togay’ın serilerinin] ortak yönü, konularıyla kurdukları sistematik uzun süreli ilişki... »

« Kasetsizlik bizi evvela bilgisayar ekranına, sonra da cep telefonuna mahkûm etti. Zira eskiden kaset zoruyla da olsa sosyalleşirdik. Kasetle sosyalleşir, sosyalleştikçe de kaset takas ederdik. »

« ‹ Herkes kırılır › diyorum. ‹ Belki de › diyor, ‹ herkes o kadar çok kırılıyor ki artık, bu yüzden bunu tamir etmek mümkün olmuyor, herkes de bunu bildiği için durumu düzeltmeye kalkışmıyor. › »

COVID-19 pandemisi sürecinde yaygınlaşan evden çalışma pratiğinin sınıfsal ve teknolojik temelleri üzerine.

H.P. Lovecraft ve Junji İto etkileri taşıyan oyunda, Japonya’nın Shiokawa kasabasının eski tanrıları yeniden uyanıyor ve dünya bir delilik sarmalına sürükleniyor.

“İnsanların tasarlananı algılayışları kültürel sermayeleri tarafından belirlenir; bunun sonucunda yaşananlar ise tasarlanana çoğu zaman baskın gelir.” Pratiğin teoriyi geçersiz kılabilmesinin mekânsal pratik bağlamındaki bir örneği de halkevleri.

Kısıtlayıcı kurallar içermeyen ve herkes için ulaşılabilir olan kes-yapıştır yöntemi kolaj, katmanlı düşünceye uygunluğuyla da mimari proje stüdyosu için değerli bir araç.

Katılımcılarla telefonda yapılan on beş dakikalık görüşmelerin ardından sohbetin verdiği ilhamla şiir yazma deneyimi, şiirlerin kentsel mekâna yerleştirilmesi ve kolektif üretime odaklanan River To River üzerine.

Hamile at. Kısa boylu, minyon ve esmer Esme. Beyaz tenli, kızıl saçlı Nazlı. Çiftlikte çalışanlar. Bir grup çocuk.
Şık ve zengin yetişkinler. Kırmızı elbiseli anne. Saf bir adam. Restoran görevlisi. Gürültücü erkek grubu. Mevleviler.

Farocki ile Flusser’in birlikte Bild okuyarak “imgenin anlamının nasıl olup da salt göndergesel hâle getirildiğini anlamaya ve anlatmaya” çalıştıkları
kısa film “Schlagworte – Schlagbilder” vesilesiyle okumak, görmek, metin
ve imge üzerine.

Türkiye’nin belki de en iyi tanınan logolarından birinin, grafik tasarım tarihinde adı anılmayan yaratıcısı
ve yaklaşık yüz yıl önceye dayanan geçmişi üzerine.

« Kâğıt bir özgür mekândır. […]
Mimar çizerek dalgalanan bir olasılıklar alanında henüz fark edilmemiş bir olasılığı serbestçe açığa çıkarabilir
ve harekete geçirebilir. »

Büyük bir alana yayılıyor. Tarihi merkezi belirgin. Ortasından geçen nehir belli ki önemli bir ulaşım hattı. Dev bir limanı ve havaalanı var. Ciddi bir demiryolu ağı olduğu da açık. Hangi şehre bakıyoruz?

Berlin’in Berlin veya İstanbul’un İstanbul olması “yaşayanlarıyla beraber sahip olduğu hafızalardan, peşine düşülemeyen karmaşık köklerden kaynaklanıyor.”

« [K]ıyı dediğimiz şey, kara ile suyun, sabit ile akışkanın, kuru ile
yaş dünyaların arasında bir hat ve
buradaki her şey diğer coğrafyalardan biraz farklı. »

« [H]er şeyden çok uzağım. Ailemden, arkadaşlarımdan, evimin olduğu şehirden, anadilini konuşabileceğim
bir ülkeden bile, herkesten çok çok uzağım. Bunun bana güç ve cesaret verdiğini hissediyorum. »

Yaza denk düşen ramazanlar İstanbul’a bir sihirli değnek değmişçesine geceyi canlandırır. 1913 yılının bir yaz gecesi Direklerarası’na yapılan yolculuk ise hayal kırıklığı yaratır.

15 Ekim Dünya Meme Sağlığı Günü’nde yaptığımız Me Projesi açık çağrısı, çağrımıza verilen destek, alınan olumlu tepkiler ve çağrımıza yanıt olarak gelen tasarımlar üzerine.

Seyhun Topuz’un bir heykelinin İkitelli’de üretildiği demir atölyesinden Gebze’ye yolculuğuna ve mimarla sanatçının heykeli yeni mekânına konumlandırma sürecine
odaklanan kısa film.

Günlerin ağırlığına hafiflik katacak, masalara renk ve damaklara keskinlik verecek, bol vitaminli bir salata tarifi.

Çamur, dil, hudutlar, hesaplaşma...

« Dünya işleri, keşke anarşist ütopyalarda olduğu gibi, erkin
ve köle-efendi diyalektiğinin
ortadan kalktığı bir çeşit cennet aylaklığına denk düşseydi;
fakat bunu düşlemek absürttür… »

Mekânsal aradalık yaratan balkon gibi birimlerin sınır kontrolü, tamamen kullanıcının elinde değildir. Kontrolün ele alınabilmesi amacıyla perde, stratejik bir hamle olarak mimari nesneye dönüştürülür ve maskeleşir.

Taşıttan taşıta atlayarak gerekirse de koşarak her gün kilometrelerce yol kateden ve 1980’li yıllara kadar hem gazete dağıtımında hem de kentsel hayatta önemli rol oynayan gazete dağıtıcılarının tarihi 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar uzanıyor.