« Ambalaj koleksiyonum –koleksiyon demek doğru ise– kendi tasarladığım ambalajları saklayarak başladı. Sonraları bu koleksiyona, rakip ürünlerinkiler de eklendi. »

Çocuklukta “bakılan” comics’ler, gençlikte okunan çizgi romanlar ve macerası 95 yıl öncesine dayanan Tenten’in önceleri koyu kralcı-Katolik, proto-faşist olan çizeri Hergé’in, ortama uyum sağlama yeteneği üzerine.

Ulrich Seidl’ın Paradise üçlemesinin ilk ayağı Paradise: Love, politik bir beden diyalektiği oluşturur. Beyaz bedeni ile siyahi bedeni arasındaki uyumsuzluğun izlerini bireysel bir boyutta tahlil eder.

Film mecrası olarak doğumundan beri sinema türlü yolla üçüncü boyuta açılmaya çalıştı ve ancak kinetik heykeller vasıtasıyla bu açılım uğraşı nihayetine erdi. Genleşen sinemanın prototipik mecrasıydı kinetik heykel.

« Bir oturup dinlesene Âdem, ben duvarları krem rengi bu mahzende çok sıkılıyorum. Pembe duvarlı evin beyaz koltuğuna yerleşip şişenin kapağını çakmağımla açmak istiyorum. »

« Değerin hakiki kaynağı eylemde bulunma kapasitesinin kendisi ya da özgürlüktür. Yararlılığın ötesinde bulunan değer ise güzelliktir ve kendimiz için yarattığımız güzellik sanattır. »

« Bir dostumu kaybetmişim gibi hissediyorum, o da olsa böyle derdi […] Sadece bana değil, etrafındaki herkese, […] sevgiyle yaklaşan, hoşgörüyle arayan soran, bu göç hikâyesinde bana ait hem ilk hem son dayanak. »

Gündelik hayatta, kaldırım ve beden pratiklerinin ilişkisi üzerine düşünceler.

Türkiye’nin modernleşme serüveninin ipuçlarını üstünde taşıyan bir nesnenin koleksiyonu etrafında gelişen kişisel olduğu kadar toplumsal bir mülahaza.

« Şiiri böyle, bütün heteroseksüel çiftleşme öncesi kur klişeleri tükenmiş de artık son çare olarak böyle hafif genizden tüten abuk bir tonla, inceden vurgulaya vurgulaya mısraları düzenli düzensiz okuma işi. Bu nedir yahu? »

Bardaktan boşanırcasına yağan sesler bir taraftayken, gürültü olarak etiketlenip kısılanlar diğer taraftadır. Akustik ekolojiyi ihya edecek sesler onu tahrip ettiği sanılanlar olabilir mi?

Video kliplerde, ön plana çıkmasa da alttan alta varlığını sezdiren şey hareketli görüntü ile müzik arasında öngörülemez ilişkiler kurmaktan çok içerik ile reklamı birbirinden basbayağı ayırt edilemez hâle getirmek değil mi?

Hideaki Anno ve Kazuya Tsurumaki’nin 1997 yapımı anime filmi The End of Evangelion, nihayetine ermemiş kült anime serisi Neon Genesis Evangelion’ın finali mahiyetinde. Tanrı, yalnızlık, kendilik, fedakârlık ve ölüm üzerine.

« [H]erkese ve her şeye gülümseyerek yürüyorum. Çünkü yine Londra’dayım ve dünyada hiçbir şehir beni bu kadar mutlu etmiyor. Gri bulutlar sahneyi güneşe bırakıyor ben parka varınca. »

« Güney filmlerinde üniformalılar çok acımasız, zenginler çok alçak, fakir köylüler çok masum, kötülük çok amansız ve dolayısıyla solcular çok haklıdır. »

Berke Doğanoğlu’nun Sappho’nun bir fragmanından esinle adlanan Longing, Sweat, Roses sergisi, yokluk ve arzu temalarının halesiyle kuşanmış resimleri bir araya getiriyor. Serginin ana teması ise eros ya da erotik olan: Eksik olana duyulan kesif arzu.

« [Y]aratıcı süreç hiçbir aşamasında büyük harflerle işlemek, büyük büyük imgelerle üretmek zorunda değil; bağırmadan da iş görebilirsiniz,
lütfen sakin olalım! »

Yalnızca bir müzik değil, sessel yollarla sağlanan halüsinojenik bir ruh hâli acid techno: Dini ritüel ile elektronik müziğin vecd dolu bir bileşimi. Diyonizyak LSD.

Posta, postacı, pul, adres sistemi,
posta kutusu ve “sevildiği için değil, kendini sevdirdiği için” özel bir adresi olanlar üzerine.

Alasdair Gray’in komik, hüzünlü ve serbest bir Frankenstein yorumlaması yaptığı, Yorgos Lanthimos’un da yine aynı isimle beyaz perdeye uyarladığı Zavallılar kitabı üzerine.

« Bambaşka hayallerim vardı. Başka bir yolda yürüdüğümü sanıyordum.
Yolları, yürürken, birbirinden ayırt etmesi zordur. Hep doğru gibi gelirler.
Oldukça düzdürler. Görebildiğin yere kadar giderler. Yoldan çıkmak pek aklına gelmez insanın. »

« İnsanlık nereden geldiğimize ve nerede olduğumuza dair bir toplantı masasıdır. Ve bir diğer ivedilikle cevap bekleyen soru şu gibi görünüyor: Kozmosun içindeki Kaosta yani hayatta bilinç var mı? »

« Onun zihni zamanla mürekkebi uçan bir kitap gibi, önce harfler sonra kelimeler silikleşiyor. Sayfaların yüzeyi pürüzsüzleştikçe okunaksızlaşıyor. Zihninin günün birinde çizgisiz bir deftere dönüşmesinden korkuyorum. »

Swift’in Amerikan futbolu serüveni, gitgide artan değerler kutuplaşmasını temsil eder nitelikte.

2000’lerden sonra müzik eleştirisi giderek tanıtım ve tüketim odaklı bir pratiğe dönüştü. Müziğin eleştirisi müziğin reklamına evrildi. Peki, müzik eleştirisinden bugün ne anlıyoruz?

« [A]rtık yazar/çizerin tek kişi olma sürecinin bitmesi gerektiğini ve insanların ikili şekilde çalışması gerektiğine inanıyorum ki sektörümüz yeterince gelişsin. »