« Bu kısa günler şehrin ruh hâlini, ritmini değiştiriyor, kenti gecenin başkentine çeviriyor. Bedenin havayla, zamanla kurduğu ilişkiler değişiyor. »

« [Ü]retmek için kimi zaman
insan durmak istiyor, sakince duvarları izlemek. »

Dünyanın önde gelen kulüplerinden Berlin’deki Berghain ve Londra’daki fabric üzerinden rave’in mekânla ilişkisi ve bu mekânların toplumsal tarihi üzerine.

« Geçmişte tekrar geleceğini arayıp oradan devam etmeye çalışma…
Bu yenilik fikriyle hiç uyuşmayan bir şey gibi gözükse de her nostalji çukurundan heyecanlı bir şey çıkabiliyor. »

« Bir dostumu kaybetmişim gibi hissediyorum, o da olsa böyle derdi […] Sadece bana değil, etrafındaki herkese, […] sevgiyle yaklaşan, hoşgörüyle arayan soran, bu göç hikâyesinde bana ait hem ilk hem son dayanak. »

« Gecenin ya da karanlığın gizlediği, örttüğü kadar açtığından da bahsetmek mümkün değil mi? Gece, gündüzün yarattığı baskıdan kurtulmak
ya da dışlanmadan uzaklaşmak isteyenlere nefes alabilecekleri bir alan açabilir mi? »

« Berlin belki hayalimizdeki Avrupa değil, ancak bu şehri özel kılan şey sadece binaları değil, aynı zamanda insanlarıdır. »

« Goethe yok, Schiller yok, Gropius yok. Ben her gün kültürel mirasa dönüşmüş bir binanın içine girip çıkıyorum. Bir yandan da anılar müzesi gibi bir evde yaşıyorum, kalkmayı bekleyen bir cenaze gibi. »

« Berlin’de geçirdiğim vakit azalsa da her seferinde şehrin yeni noktalarını keşfediyorum. Bunun buraya özel olup olmadığından emin değilim, çünkü her gün her güneş doğduğunda hep başka bir güne uyanıyoruz aslında. »

« 2022 Unwrapped, dünya genelinde çözümlenmesi gerekirse, güzel hayat illüzyonlarımızın bittiği ve yeni bir geleceği sadece karanlıklarda hayal ettiğimiz bir sene olmadı mı acaba? »

« Bugün İstanbul’da, Barselona’da, Berlin’de, Detroit’te bir gece kulübünden bir diğerine bağlanmak gecenin içinde yürümek gibi. »

« Çocukken poz verdiğim sokaklardan yeniden geçiyor muyum bilmiyorum, fark etsem büyük tesadüf derim. »

Herkes İçin Mimarlık hangi sorularla yola çıktı; on yılda neler biriktirdi?

Cem Kaya’nın Türkiye’den Almanya’ya göçü müzik üzerinden okuyan belgeseli Aşk, Mark ve Ölüm, Almanya’nın
en az bilinen en büyük müzik sahnesini tanıklıklarla ve arşiv belgeleriyle
ortaya koyuyor.

« İnternet öncesi, haber kupürlerinde inşa edilen gelecek tahayyülleri bugün sosyal medyada dolanıyor, kimi zaman dilden dile kültürden kültüre dolaşarak gerçekliğimizi inşa ediyor. »

« Herkesinki gibi biricik olan göç hikâyesini gurbet romantizmine dalmadan ifade etmek ne kadar mümkünse, o kadar onun peşindeyim. »

Umut Azad Akkel’in Berlin’in en büyük boşluğu Tempelhofer Feld’de yer alan işi “The Path”, İstanbul’dan yola çıkan ve katılımcı oluşuyla da sanatçının tek müellif olma illüzyonunu kıran bir proje.

Hızlı ve ücretsiz COVID-19 test hizmeti veren merkezler şehre yayılırken Admiralbrücke’de “korona partisi” düzenleniyor. Sağlık çalışanlarının dahi aşılanamadığı sayısız ülke varken sorumluluğa ilişkin sorular birikiyor.

« Özünde herkes Berlin’in fakir ama seksi hâlinden keyif almıyor. Oysa bu kente dair beni en çok heyecanlandıran şey insanları eşitlemesi, sosyalleşirken neredeyse sınıfsızlaşması, tabana yayılmış dayanışma kültürü. »

Berlin’in Berlin veya İstanbul’un İstanbul olması “yaşayanlarıyla beraber sahip olduğu hafızalardan, peşine düşülemeyen karmaşık köklerden kaynaklanıyor.”

« [Ö]nümüzdeki sene sevdiklerimize sarıldığımız günlerle dolsun.
Bizi birbirimizi bağlayan kablolar, telefon hatları, mektuplar değil, bedenlerimiz olsun. »

Görme ve yapay zekâ arasındaki
ilişkiye odaklanan Ege Özgirin ile
yapay zekâ kavramı, otomatik öğrenme,
evrimsel algoritma, GAN, GPT-3,
nöron ağları, resim işleme, sınıflandırma ve resim üretme algoritmaları üzerine.

« …trajik patlamanın ardından Beyrut yeniden aklıma düştü […] dünya
kolektif dertlerin, umutların bir arada olduğu bir düzende ve bu düzenin içinde kimi zaman elimizde tek kalan,
hatıralar ve dayanışmalar… »

Şehirleşme süreçleri ile dijitalleşme teknokapitalist dönemde birbirine geçmiş durumda. Farklı katmanlarda kendini belli eden bu dönüşüm, kentlinin kendi verisini gönüllü ya da gönülsüz paylaşmasının da önünü açıyor.

« Siz hatırlıyor musunuz ilk online olduğunuz günü? / Bilgisayar, internet, chat odaları, okey siteleri derken bugünlere gelmedik mi? / Tüm takip sistemleri içinde bugün sistemden
uzak kalmanın bir yöntemi var mı? »

« [M]ekân, ekranlarımızdan basitçe deneyimleyebileceğimiz bir gerçeklik değil […] Kendine bakmadığın, başkalarını izlediğin, gözlemlediğin bir deneyim; dokunduğun, tüylerinin diken diken olduğu, bedeninle hissettiğin. »

Kültür kurumları çevrimiçi erişilebilirliklerini artırmanın peşindeyken, kriz anlarında ilk vazgeçilen kesim yine güvencesiz serbest çalışanlar oluyor. Hayatta kalma stratejilerini konuşmak mühim.

Kimi zaman yatay kimi zaman dikey duran, kentin orasına burasına atılmış yataklar görmek mümkün Berlin’de. Herkesin üzerinde en az beş altı saat geçirdiği bu nesne daha ciddi düşünülmeyi hak ediyor.

“Dünden sonraki gün” farklı iş alanlarında çalışma biçimi ve koşulları nasıl değişti? Duvarın yıkılmasından sonra ülkenin yeniden birleşmesinden, sosyal güvenceye alışık ama rekabete alışık olmayanlar nasıl etkilendiler?

Her sene dünyanın dört bir yanından insanın akın akın geldiği, herkese
var olma şansı veren Berlin, iyice Türkiye’nin şehirlerinden biri gibi oldu. Duvarın ikiye böldüğü hayatlar, insanlar, ilişkiler bugün yok, ama bugün yeni duvarları var Berlin’in.

Herkes İçin Mimarlık’ın, —arazi, hafıza, haklar ve sivil katılım üzerine sorular soran üçüncü Şikago Mimarlık Bienali kapsamında— kapatılmış olan Anthony Overton İlkokulu’nun kamusal alanlarında yaptığı çalışma üzerine.

Hafızaları sürekli saldırı altında bırakan görsel medya, artık geleceğe dair görülere de bulaşıyor. FaceApp bağlamında veri ve kullanıcı hakları
hayli tartışıldı. Sorun belki de başka yerde: Tahayyülleri işgal etme hakkı nasıl elde ediliyor?

Dünya imgesi nasıl inşa ediliyor, nasıl değiştiriliyor ya da bozuluyor? “[B]ugünün fiziksel çevre mirası sadece fiziksel çevreyle ilgili değil: Tüm takip etme, analiz etme, tarama teknolojileri de bunun parçası.”

“Akademisyenler, çocuklar, dansçılar, grafik tasarımcılar, mimarlar, mühendisler, sanatçılar, sosyologlar, öğrenciler, yazarlar… Şehre dair herkesin sesini duyurduğu, herkesin sesini duyabileceğiniz” Studio-X Istanbul, neden hayatını sürdürmeli?

Kent hakkı bireysel bir özgürlük meselesinden öte, ortak bir dert.
Bu ortak dert kimileri için tartışmalı olsa da, kentin yaşayanlara ait olduğu gerçeğini kabullenerek yaşam alanları hakkında müşterek tartışmalar başlatmak ve sürdürmek önemli.

“Dijital Tek Pazarda Telif Hakları Yönetmeliği”nin Avrupa Parlamentosu tarafından onaylanmasıyla tartışmalar büyüdü. Link vergisi ve upload filtresi olarak anılan 11 ve 13. maddeler düzenlemenin öne çıkan maddeleri.

« Çıkmanın zor olduğu bir döngünün içindeyiz; dünyayı yok ettik, ediyoruz. […] Umut veren hikâyelere ihtiyacımız var; onların içine katılmaya, konuşmaya, paylaşmaya ihtiyacımız var. »

Çin’de uygulanmaya başlanan sosyal kredi sisteminin benzerleri, bu uygulamanın eleştirildiği Batı’da yok mu? Herkesin veriye dönüştüğü bir ekosistem söz konusu. Bu sistemde değerlendirilmek kadar değerlendirmek durumunda kalmak da can sıkıcı.

Yeni bir şey söylenmeyen can sıkıcı tartışmaların hâkim olduğu bir ortamda —eleştiriden kaçınmayan, kışkırtıcı bir mimarlık ve tasarım mecrası olamaz mı sorusu üzerine— farklı söz üretme platformu olarak ortaya çıkan Kontraakt üzerine.

Berlin talepsiz ve çirkin bir şehir.
Öte yandan metropol normlarına
dahil olmayan şeyler vadediyor: Sonu olmayan bir aylaklık imkânı, açık havada. Göllerini deneyimlemek insanın doğayla kurduğu ilişkiyi değiştiriyor. Berlin, beklenmedik bir su şehri.

Konum paylaşma sosyalleşmenin bir parçası, “geliyorum” demenin ya da “ben buradayım” demenin bir yolu. Kamusal ya da özel bilgilerin toplanıp büyük veriye dönüştüğü dünyada bu tür ‘bedava’ servisler üzerine daha mı çok düşünmeli acaba?

« Bugün artık hatıraları yeniden oluşturmak denen bir şey var;
her şeyin bu kadar çabuk unutulduğu toplumda hatırlamaya da gerek yok, birileri sizin için yeniden oluşturuyor
o geçmişi. »

Yeni karşılaşmalar, buluşmalar için bir platform: Öğrenciler, Venedik’e gelerek Türkiye Pavyonu’nda farklı temalardaki atölyelere katılacak ve üretimlerini sergileyecekler. Sergi büyürken, Vardiya konuşmaları da canlı yayınlanacak.

« Selfie’nin alternatif kullanımlarını bulabilmek önemli belki de…
kendi fotoğrafımızı çekerken dünyayı kayıt alına alıyoruz bir yandan.
Gitgide öndeki biz de önemsiz kalacağız belki ve arkada yorumlanacak
imgeler birikecek. »

« Bu aralar canım sıkılıyor: Olağanlaştırmaktan, alışmaktan, … kuraklıktan, zamansızlıktan, hızdan, … şaşıramamaktan, … emek sömürüsünden, star mimarları yaratma aşkımızdan, … ve onlarca şeyden. »

Mimari temsilin önemli bir bütünleyicisi olan insan figürü, ölçeği belirtilmemiş çizim ya da maketleri okunaklı kılıyor. Bitimsizce kopyalanan bu bedenler kimin; mimari tahayyülleri nasıl
işgal ettiler?

Bir sene önce Noel Baba ile başlayan
bu yazı dizisi, bugün kimi kitaplardan bazı alıntılar ve fotoğraflarla sonlanıyor. “[K]opuşumu kutlamam lazım. İçinde tutsak olduğum giysilerim, eşyalarım artık yok.”

Bir şehrin en önemli politikalarından
biri kültür sanat alanına yapılan yatırım. Bu yatırımın, şehirdeki hayata,
çokluğa, göçmenlere etkisi ve
katılımcı yaklaşımların dönüştürücü gücü üzerine.