« [M]üzik, çeşitli mesafe ölçümleriyle oluşturulan zaman denen ağın işitsel olan algı sınırlarına çekilmesi ve çekilmemesi arasına kendisini yerleştirir; ses ile sessizlik arasına durmaksızın çekilen çeşitli sınırlar şeyi müzik yapar. »

Sadece şiir yazsaydı, tek üretimi şiir alanında olsaydı bile modern sanatın en önemli figürlerinden biri olacağı iddiası tartışmaya pek tabii açık gözükse de, Picasso’nun edebi açıdan dikkate değer bir şair olduğu tartışmasız bir gerçek.

Oyun parkı güvenlik müfettişleri
Derya İyikul ve Ege Sevinçli yanıtlıyor.

Edgar Wright’ın 2010 yapımı filmi Scott Pilgrim vs. The World, çizer Bryan Lee O’Malley’in Scott Pilgrim’ini basitçe uyarlamaktan çok açıkça genişletiyor. Çizgi romandaki filmi açığa çıkartıyor.

Suat Derviş’in Ankara Canavarı adlı romanı kadınları edilgen değil etken, iradeli karakterler olarak kurgular.

« Çokoğlu kendisini açan, çoğul okumaya izin veren bir sanatçı değil, işleri onun işleri değilmiş gibi. Sanki hepimizin içinden geçen paralel bir sinüs eğrisinin bizi varoluşa bağlayan pamuk ipliği. Bizden biri Çokoğlu. »

Görsel sanatlarda üretken yapay zekânın kullanımı telif haklarını, stok fotoğrafı içeren arşivleri, belgesel fotoğrafçılığını, karar alma süreçlerimizi ve demokrasiyi nasıl etkiler?

Uygarlık anlatısınının modeli olarak oku değil çuvalı alırsak ne olur? Doğrusal ve insanmerkezli olmayan, savaşa değil işbirliğine, savaşıma değil uyuma dayalı bir uygarlık anlatısı nasıl var olur?

« Kum zambakları arasında dolanırken kartografın düşlerinden yeni bir ben meydana getirmeye uğraşıyorum. İstediğiniz gibi yontulursa biblom, belki davetlerde taliplerim dizilir. […] biliyorum ki yaşamım, imkânsızların teyellenmesinden ibarettir. »

« Çarpışmak yerine daireler çizen kadınlara verdiğim tepkiden utanıyorum. […] Eminim o kadınlar bir daha gelemeseler de bu neşeyi hep hatırlayacaklar. Lunaparkta geçirdikleri her saati, her günü. »

Kültürel değişimin yahut değişim talebinin ivmesine artık yalnızca kitsch yanıt verebilir. Peki kitsch kültürdeki değişimin temel aktörü olacaksa, sanat nostaljik bir kültür üretimi olmaktan kendisini alıkoyabilir mi?

« Ben tam bir yıl sonra bugün yine burada bu hâlde olacağım. Tek hedefim bu. Verdiğim, bazılarını yerine getirip, bazılarını becerememiş olarak tüm sözlerimle ve dünden taşan günün yüküyle yine tam burada olmayı hedefliyorum. »

Fanzini fanzin yapan nedir?
Hangi gerekçelerle fanzinci olunur? Dijital sosyal medya çağında
neler değişti?

Sinema artık gerçeklikten yoksun, illüzyonlarını yitirmiş, hakiki bir imge üretmesi imkânsız bir sanat. Görsel efektlere boğulan, hareketi kusursuz ve dokusu pürüzsüz kılınan film imgesinin ürettiği tek bir şey var: Simülasyon.

« [T]ıpkı benim gibi, ailem gibi göç etmek, evini tekrardan oluşturmak ne yazık ki gerekebilir. Bu bağlamdan tekrar ev kavramına baktığında ev neresidir? Bir mekân mıdır, insanlar mıdır yoksa bir ben kadar mıdır ev? »

Aynı anda küresel ısınmaya, “alternatif” zekâya, uzayda kolonileşme olasılığına ve kadına şiddetin çoğu kez cezasız kalmasına atıfta bulunarak güncel birçok konuya değinen dizi üzerine.

« Bir gün Mesih olduğunuza dair bir rüya görürsünüz ve bunu sabah kahvaltıda heyecanla annenize anlatırsınız. »

Denis Villeneuve’ün 2017 yapımı filmi Blade Runner 2049, ilk filme kıyasla insan ile makineyi birbirinden ayırt edilemez kılan bir anlatı kurmanın yanı sıra sermayeyi de kozmik bir devreye sokuyor: Yıldızlararası kapitalizm.

« İki saat önce uyudum. Son haber programını dinledikten sonra kulaklarımı pamukla tıkayıp uyudum. Öldüğümü bildirmedi. Bu hâlâ hayatta olduğum anlamına geliyor. »

« Defterlerim yıllar içinde oluşan bir orman gibi… Her biri benzersiz bir tür… Kimi nadir, kimi sıradan… Ormana
her yıl yeni ağaçlar, bitkiler eklenir; eskiler iyice kök salar. »

Ali Asgari ve Alireza Khatami’nin Terrestrial Verses’i bürokratik baskıyla ilgili olduğu kadar sesin çift anlamlılığıyla ilgili bir film. İktidarın anonim ve aşkın sesinin karşısına çokluğun kurucu ve içkin sesini koyuyor.

Sarkis’in SONSUZ’u retrospektifi yapılması imkânsız olan zira kendi retrospektifini kendi yapan bir sanatın özfarkındalığa kavuştuğu ve ebedi jest ve göstergesini tanıdığı bir ânı işaretler: Belleğin daimi nesnesi olarak sonsuz.

Sokak fotoğrafçısı kendi İskenderiye’sini arama olanağını giderek kaybediyor. İçinden geçtiğimiz bu dönem, sokak fotoğrafçısının
sonunu mu getirecek?

« Gecenin ya da karanlığın gizlediği, örttüğü kadar açtığından da bahsetmek mümkün değil mi? Gece, gündüzün yarattığı baskıdan kurtulmak
ya da dışlanmadan uzaklaşmak isteyenlere nefes alabilecekleri bir alan açabilir mi? »