« İşleyişsiz olmak, faal olmamak demek değildir; aksine şeylerin potansiyelini geri kazandıran, onları yeni şekillerde kullanılabilir hâle getiren faaliyettir. »

« Roman epeyce kalabalık ve Spark, kabul etmek gerekir ki insana pek bayılmıyor. Bir karakterin birden fazla kötücül yanı olabildiğini de eklersek, kitaptaki günahlar geometrik büyüyor. »

80’leri kasıp kavuran Reagan-Thatcher devriminden sonra herkesin sert bir şeye ihtiyacı vardı olanları unutmak için. Bir 90’lar amnezisi olarak hard techno.

Detaylı müzik analiz ve yorumları yerini puanlama ve listelemelere bıraktı.

« Her böyle sabah aklında binlerce
fikir var, nasıl yapılacağını tam da bilemediği. Bir şeyler yapması gerektiğini biliyor, yapamıyor sadece. Onlarca yılı silip atamıyor. O kadar çok hata yapmış ki nasıl düzeltilir bilemiyor. En büyük çıkmazı bu. »

Dağıtan, aşıran, aşındıran, kimi zaman da üfüren rüzgârın Mardin’deki etkileri ya da kirpiklerinizden gözbebeklerinize doğru tatlı bir esintiyle gülümseten sıra dışı bir Mardin okuması…

Fisher can sıkıntısının dikkat dağınıklığıyla ikame edildiği tespitinde bulunur. Börüteçene ise can sıkıntısının üretken kullanımlarını keşfe çıkar. Çiftyönlü bir can sıkıntısı tahlili.

Oyunlardaki arayüzler anlatıda o kadar belirleyici ve hayatı kolaylaştırıcı ki farklı ortamlara da sızmaya başladı. Bu durum isekai adlı anime alt türünde çok net görünüyor. Oyun okuryazarlığı büyük avantaj sağlıyor isekai izlerken.

Lütfü İrdem’in 2022 yapımı filmi Pîrebok, sinemayı mimarlığın tasarlandığı biçimde yani ideal olarak dışavurulduğu bir pratik hâline getirir. Mimarlığı muayyen değil muhayyel kılar: İmgelerle mimarlık yapmak.

« Ambalaj koleksiyonum –koleksiyon demek doğru ise– kendi tasarladığım ambalajları saklayarak başladı. Sonraları bu koleksiyona, rakip ürünlerinkiler de eklendi. »

Çocuklukta “bakılan” comics’ler, gençlikte okunan çizgi romanlar ve macerası 95 yıl öncesine dayanan Tenten’in önceleri koyu kralcı-Katolik, proto-faşist olan çizeri Hergé’in, ortama uyum sağlama yeteneği üzerine.

Ulrich Seidl’ın Paradise üçlemesinin ilk ayağı Paradise: Love, politik bir beden diyalektiği oluşturur. Beyaz bedeni ile siyahi bedeni arasındaki uyumsuzluğun izlerini bireysel bir boyutta tahlil eder.

Film mecrası olarak doğumundan beri sinema türlü yolla üçüncü boyuta açılmaya çalıştı ve ancak kinetik heykeller vasıtasıyla bu açılım uğraşı nihayetine erdi. Genleşen sinemanın prototipik mecrasıydı kinetik heykel.

« Bir oturup dinlesene Âdem, ben duvarları krem rengi bu mahzende çok sıkılıyorum. Pembe duvarlı evin beyaz koltuğuna yerleşip şişenin kapağını çakmağımla açmak istiyorum. »

« Değerin hakiki kaynağı eylemde bulunma kapasitesinin kendisi ya da özgürlüktür. Yararlılığın ötesinde bulunan değer ise güzelliktir ve kendimiz için yarattığımız güzellik sanattır. »

« Bir dostumu kaybetmişim gibi hissediyorum, o da olsa böyle derdi […] Sadece bana değil, etrafındaki herkese, […] sevgiyle yaklaşan, hoşgörüyle arayan soran, bu göç hikâyesinde bana ait hem ilk hem son dayanak. »

Gündelik hayatta, kaldırım ve beden pratiklerinin ilişkisi üzerine düşünceler.

Türkiye’nin modernleşme serüveninin ipuçlarını üstünde taşıyan bir nesnenin koleksiyonu etrafında gelişen kişisel olduğu kadar toplumsal bir mülahaza.

« Şiiri böyle, bütün heteroseksüel çiftleşme öncesi kur klişeleri tükenmiş de artık son çare olarak böyle hafif genizden tüten abuk bir tonla, inceden vurgulaya vurgulaya mısraları düzenli düzensiz okuma işi. Bu nedir yahu? »

Bardaktan boşanırcasına yağan sesler bir taraftayken, gürültü olarak etiketlenip kısılanlar diğer taraftadır. Akustik ekolojiyi ihya edecek sesler onu tahrip ettiği sanılanlar olabilir mi?

Video kliplerde, ön plana çıkmasa da alttan alta varlığını sezdiren şey hareketli görüntü ile müzik arasında öngörülemez ilişkiler kurmaktan çok içerik ile reklamı birbirinden basbayağı ayırt edilemez hâle getirmek değil mi?

Hideaki Anno ve Kazuya Tsurumaki’nin 1997 yapımı anime filmi The End of Evangelion, nihayetine ermemiş kült anime serisi Neon Genesis Evangelion’ın finali mahiyetinde. Tanrı, yalnızlık, kendilik, fedakârlık ve ölüm üzerine.

« [H]erkese ve her şeye gülümseyerek yürüyorum. Çünkü yine Londra’dayım ve dünyada hiçbir şehir beni bu kadar mutlu etmiyor. Gri bulutlar sahneyi güneşe bırakıyor ben parka varınca. »

« Güney filmlerinde üniformalılar çok acımasız, zenginler çok alçak, fakir köylüler çok masum, kötülük çok amansız ve dolayısıyla solcular çok haklıdır. »

Berke Doğanoğlu’nun Sappho’nun bir fragmanından esinle adlanan Longing, Sweat, Roses sergisi, yokluk ve arzu temalarının halesiyle kuşanmış resimleri bir araya getiriyor. Serginin ana teması ise eros ya da erotik olan: Eksik olana duyulan kesif arzu.

« [Y]aratıcı süreç hiçbir aşamasında büyük harflerle işlemek, büyük büyük imgelerle üretmek zorunda değil; bağırmadan da iş görebilirsiniz,
lütfen sakin olalım! »