« Hiçbir açısı olmayan bir yerden bakmak istiyor. Zaman, mekân ve isimlerin olmadığı bir yere gitmek istiyor. Çıkıyor ve istasyona yürüyor. Tarifeye bakıyor. Uygun bir yol arıyor. Acelesi yok, fakat gitmek istiyor, harekete geçmek istiyor. »

Serdar Kökçeoğlu’nun Mimaroğlu ve İstanbul’u Dinlemek adlı belgesel filmleri belgesel filmcilikte sesin atipik bir kullanımına örnek. Sesi imgeye tabi değil imgeye eşlikçi kılan, hatta imgeyi sesten çekip çıkaran filmler bunlar.

« Anlamanın huzuruyla nefesini yavaşlatıyor. Hissediyor. »

İstanbul yüzeri Cansu Yapıcı’yla İstanbul’da yüzmek üzerine.

2020’den bu yana her geçen yıl rekor sıcaklıklar ölçülüyor, buzlar ivmeli bir şekilde eriyor. Her tür ekosistemi etkileyen, hatta organizmaları yok eden bu sürecin günümüzde neresindeyiz?

« Anneniz dikkatli olmanızı istiyor. Kader –senin kaderin– bir mermi şeklini alabilir. Savaşı görüyorsunuz ama ölümünüzü göremiyorsunuz. »

Şempanzelerle yaşayan Jane Goodall’un araştırması, “büyük münazara” evrim tartışması, Aldous Huxley’nin dedesi, Oxford Doğa Tarihi Müzesi, doğanın büyüsüne kapılan tasarımcı William Morris ve İngilizlerin dokunulmamış doğaya düşkünlüğü üzerine.

« Ölü şehrimin insanları, ölü şairler gibidir / Çünkü şairler gibi şehirlerin de ülkede / Öldükten sonra değeri bilinir; köşedeki mobilyacı […] / Yorgancı, ancak öldükten sonra benimsenir. »

Sarkis’in 85 Çığlık: Munch’tan Sonra adlı resim serisi imge ile jest arasındaki ilişkiyi ters yüz ediyor. İmgeye bir jest atamaktansa jeste imgesini bahşediyor.

« Hava güzel ve hafta arası bir gün.
İki cep makinesi, bir büyük makine ve
bir iki lensi yanıma alıp Yenikapı’ya yollanıyorum. »

« Nasıl ki (şahit olduğumuz üzere) toplumdaki büyük bir yozlaşma bulunduğu yerin kapsamında kalamıyor ve toplumu oluşturan bireylere bulaşıncaya kadar duramıyorsa, temiz havalı bir alan da yarattığı ferahlığı topluma yaymadan duramaz. »

« Bu kısa günler şehrin ruh hâlini, ritmini değiştiriyor, kenti gecenin başkentine çeviriyor. Bedenin havayla, zamanla kurduğu ilişkiler değişiyor. »

Dekupajı basitçe mekân parçacıklarını kurma ve kaynatma işlemi olarak değil film mekânını var etme yöntemi olarak gören Vsevolod Pudovkin’in dekupaj anlayışı üzerine notvari düşünceler.

« Hipoterminin geriye dönüşsüz aşamalarında, beynin hava sıcaklığını yorumlamakla görevli bölgesi ona ulaşan bilgilerden hatalı bir sonuç çıkararak dışarıya çöl sıcağının hâkim olduğuna inanmaya başlıyor. »

David Cronenberg’in 1996 yapımı kült filmi Crash, sinema tarihinde erotizm ile pornografinin iç içe geçtiği sayılı filmden biri. Teknolojiyle ilişkilenerek şeffaflaşan ve ölümle birleşerek aşırılaşan bir cinsellik imgesi sunuyor.

« Her birimiz adımladığımız kadarız bu dünyayı. Bedenimizi nerelerde dolaştırıyor, rüyalarımızda nerelere gidiyoruz, işte bu kadarız. Hareket ettiğimiz kadar, hareket ettiğimiz yerle kurduğumuz ilişki miktarında. »

« Karşı devrimcilik üzerine çalışıyorum, bir de kişi kültü nedir, birey aşırı yüceltildiğinde nasıl tirana dönüşür, bunu anlamaya zorluyorum kendimi. Ses. Çok daha kolay. »

« [Kocakarılar] hakkında daha önce neler okuduğumu hatırlamaya çalıştım. Elimde başka bir kitap var şimdi, Sür Pulluğunu Ölülerin Kemikleri Üzerinde bizzat o kocakarının anlattığı, benim okuduğum ikinci roman. »

Elli yılı aşkın kariyeri boyunca yüz kırk yedi filmde oynamış ve her oynadığı filme oyunculuğuyla değer katmış bir ikon hakkında biyografik notlar.

« 1865 yılında Bulwer, İstanbul’daki sefirlik görevini tamamlıyor. Adayı neden, nasıl satın aldığı gibi neden, nasıl elden çıkardığı da sis altında. Issız adasında, şatolarında geçireceği topu topu beş-altı yıl için bütün servetini eritmiş olabilir mi? »

« Yetişkin birinin kendisine oyuncak alması ve onlarla vakit geçirmesi çoğu zaman çocukça bir eğilim gibi algılanır. Ancak konu oyuncak koleksiyonu yapmaya gelince işin rengi değişir… »

Deniz Tortum’un Kathryn Hamilton’la (Sister Sylvester) işbirliği içinde ürettiği Our Ark ve Shadowtime belgeselleri, bir arada sanal gerçekliğin iki kutbunu kapsıyor: bilinen hâliyle gerçekliğin yitimi ve yeni bir gerçekliğin kurulumu.

Tipik taşra filmlerine kıyasla durağanlığı değil hareketi baz alıyor Deliverance.

Senaryosu vasat olsa da keyifle oynanan CD Projekt Red’in
Cyberpunk 2077’si vesilesiyle estetiği, tekno-direnişçileri ve nostaljisiyle cyberpunk üzerine.

« En üste koyduğu kitabı alıyor, kaldığı sayfaları açıyor. Banknotu cüzdanının yanına koyuyor. Artık zengin, ancak aç değil. Duraksıyor. Bu yaptığını tekrar ediyor. Banknotu bir kitabın arasına, bir cüzdanın yanına koyuyor; bir daha yapıyor. Hiçbir şey değişmiyor. »