Jess Sim ve Ahu Toksöz, kentsel biyoçeşitliliğe adanmış yaratıcı mekân NADAS’ı ve hedeflerini anlatıyor.

2018'de kurulan Hayy İzmir’de ama kurucuları İstanbul’dan ve soruyorlar: “Umutsuzluğa alışmadan, hiçbir şey anlatmadan çok şey dinleyebilir miyiz?”

Banu Cennetoğlu’nun 2009 tarihli Katalog’u üzerine: “Mekânların içinde gizlenen insanlara da denk geliyorum arada. Sürekli bir hikâye arıyorum.
Kendime bir nevi mail order catalog’a baktığımı hatırlatmam lazım.”

2020 Tokyo Olimpiyatları ve politik
anti-merkeziyetçilik üzerine. 
“Antik Roma arenalarından kalan geleneklere bağlı kalmamız, gladyatörleri kışkırtan seyircilere dönüşmemiz gerekmiyormuş.”

« Hoş bir umursamazlığı vardır. Önemsemiyormuş gibi görünür
binlerce ayrıntıyı, hâlbuki çok da takılır ayrıntılara. O kadar çok dolaşır ki,
her şey ona tesadüf ediyor.
Anlatıyor, feribotta arabasının üstüne
yarım tavuk iskeleti düşmüş. »

« Güneş doğmuyordu, karanlık hâkimdi. Sanki insanlık giderken güneşi de götürmüştü yanında. Aman ne büyük kayıp, gerçekler zaten gün gibi parlıyordu. Ve en büyük gerçek, hapsolduğum yalnızlıktı. »

« Barbie ilk ortaya çıktığında mesleği modellikti. Yıllar içinde, ‹ Biz kızlar her şey olabiliriz › sloganıyla özgeçmişine astronotluktan voleybol koçluğuna pek çok meslek ekledi. »

« Yarışmanın ülke nüfusu ve izleyicilerin kim olduğunu önce tahayyül edip
sonra bunu yarışma kadrosuna yansıtmaya çalışması kadar,
kadroya dahil edilenlere izleyicilerin verdiği tepkiler de önemli. »

« Bir plak koleksiyoncusunun asla yeteri kadar plağı olmaz. »

“Beraber Nasıl Yaşayacağız?” başlıklı bienalin yaşattıkları, duyurdukları, gösterdikleri ve hissettirdiklerine ilişkin video formatında bir deneme. Pandemi koşullarında gitmeyi arzu edenlere not: Bienal için iki gün yeterli değil.

Hayaller ve kronik kesinti hâlinde süreli yayınlarla kurulan ilişkiler üzerine.

« Beklemeyi hak etmediğimi,
beklemeye tenezzül etmeyecek bir
insan olduğumu ve eğer bekliyorsam bunun karşılığında ödüllendirilmem
gerektiğini düşünüyordum.
Ama demek ki artık öyle değil. »

Asya Gribi, çarpık yapılaşma bir yana Selma Emiroğlu’nun kahramanının en belirgin derdi kamusal alanda tacizdir.

Sinemasal hareketi hep sınıra, limite taşıyan, değiştirip dönüştüren, atipik kılan Michael Snow’un sineması üzerine.

Tıp öğrencisi Zeynep. Beden açan profesör. İbn Arabi okuyan yaşlı adam. Otobüs muavini. Obez resepsiyon görevlisi. Her şeyi gören ufaklık. Benzinlikte çalışan genç. Dişleri dökük köylü. Acemi polis. Hemşireler. Nöbetçi.

İstanbul’un 18. yüzyıldaki peyzajının şahidi Ğugas Vartabet İnciciyan, anaforlar, su yüzeyinde hareket eden karşıt akıntıların yarattığı çizgiler
ve denizdeki hayatı tehdit eden fitoplankton patlamaları üzerine.

« [...] bu anlatıda şeffaflık asla kendisi olamaz. Ancak ilk bakışta su zannettiğin, ancak kendini attığında çakıldığın bir yüzeyin, granit tezgâh üzerine serilmiş selofanın çift sayfalık fotoğrafı olabilir. »

“Sızıntıyı varoluşsal bir eyleme çeviren ağaçların iki [M]avi’ye –gökyüzü ve yerküreye– yaptığı sızıntılarla ‘öteki’ evrenleri nasıl mümkün” kıldığı üzerine.

Klasik bir doğa belgeseli, görsel bir etnografi ve film formunda çok-türlü bir dayanışma biçimi olarak Ahtapottan Öğrendiklerim üzerine.

Renk Portreleri Atölyesi’ndeki üretim, siyahın yeri, varlık felsefesi,
Martin Heidegger, fenomenoloji,
ışık ve karanlık üzerine.

Merkezsiz ve amaçsız bir sistemin sessellik içerisindeki önsel ve
bütünsel ifadesi. Postmodern müziğin embriyonik hâli.

« Benim büyüdüğüm gibi büyümeyen, benim alıştığıma alışkın olmayan, başka diller konuşan, farklı hayat ritmi olan yüzlerce insana uzun uzun baktım oturduğum yerden. Dünya çok büyüktü, karnım toktu, benden iyisi yoktu. »

En eskisi 1931 yılına ait “Yavrunun Gecesi” başlıklı ilanlar, İstanbul’un çayhaneleri ve memleket türkülerini mahalli üslubuna uygun olarak okuyan, kaşları yukarı kalkık, yakışıklı
bir adam üzerine.