« Yazlıkçılar, kendileri için kurulan [...] sahneye denizle kucaklaşmaktan bitap düştükleri her günün sonunda çıkar ve ürünlere tek tek, çok beğenecekleri bir şey aniden önlerinde belirebilirmiş gibi bakarak alışveriş ederler. »

« [Mesela] ağustosböceklerinden biri uyuyakalsaydı. Veya diyelim ki bir şey takıldı kafasına, öyle bir şey takıldı ki çiçeklerin açtığını ve kuruduğunu, yazın geldiğini ve hatta geçmek üzere olduğunu fark etmedi. »

Feminist idealler peşindeki yazarın, karakterlerine yansıttığı ikilemlere dair.

« Filmin kendi maddesi buluntusal bir nüveye sahip olmasaydı, buluntu filmden de söz edilemezdi. Tam da bu açıdan, buluntu film filmin ta kendisidir zaten. Onun aktüel değil de virtüel
olan kuvvetidir. »

Masa yüzeyindeki bedensiz çizgiler, kesikler, kazımalar, lekeler, izler ve delikler binasız mimarlıkları andırır.

Olimpiyat oyunlarının maliyeti giderek artarken, yükü omuzlarında hissedenler sokağa taşıyor. Oyunların mali planlaması toplumsal fayda etrafında şekillendirilebilir mi?

Umut Azad Akkel’in Berlin’in en büyük boşluğu Tempelhofer Feld’de yer alan işi “The Path”, İstanbul’dan yola çıkan ve katılımcı oluşuyla da sanatçının tek müellif olma illüzyonunu kıran bir proje.

« [A]tmosfer deneyimi ortamdaki tekil öğelerdense burada yer alan tüm öğelerin ilişkisinden meydana gelir. »

Paris muhabiri hayalperest Agah Hüseyin’in balonla seyahati, bulutlar arasından Paris’e bakış ve İstanbul’un ilk kuşbakışı fotografisi üzerine.

Müzikal araçları kullanımı açısından minimalist, yaratmayı amaçladığı müzikal hale açısından ise maksimalist olan, sessel yalıtımın müzikal yaratıma karşılık düştüğü müstesna bir müzik.

« Foto-resimler ise mevcut bir fotoğrafın çoğunlukla kanvas üzerine resmedilmesidir. Ancak Richter, görüntünün bire bir benzetilmesinden özellikle imtina eder. Görüntüyü taklit etmek yerine, çevirir. »

Dünyayı karmaşık biçimlerin çelişik somutluğunda görüp bunu eleştiren ve yarattığı özgün görülerle farklı bir dünyanın hayalini kurabilen essay film’ler, diyalektik ile essay film’in ilişkisini yeniden kurmakla mümkün.

Birbirimize karşı etik olma, içinde var olduğumuz doğayı koruma ve benzeri toplumsal ve yaşamsal sorumlulukların ötesinde, şeylerle ilişkimizi yeniden icat edecek ve yaratacak politik bir alanın varlığı nasıl mümkün olabilir?

« Tanrısal Stalin figürünü kötülüklerinden iyiden iyiye arındıracak ideallerin yansıtıldığı, onca sakilliğine rağmen ışıltılı bir köken. »

« On dört adanın üstüne kurulmuş bu şehrin en güzel adası, eski şehir Gamla Stan’da turist oluyoruz önce. Burayı defalarca görmüş, dar sokaklarında onlarca kez yürümüş, rengârenk binalarına çok kez bakmışız. »

Cambazlardan çok vahşi hayvanlarla ilgi toplayan Kludsky Sirki, İzmir Fuarı’nda diğer eğlence yerlerini gölgede bırakmasına rağmen kentten zararla ayrılır. İstanbul da şans getirmez.

« Geceleri eve metroyla dönmeyi ve utanmadan keyfini çıkardığım Augenblick’leri özlediğimi hissediyorum. Özgüroğlu’nun birçok fotoğrafta yakaladığı bakışlara dalıyorum. Tarif etmesi güç bu anlarda fotoğraflanmış insanlar ne görüyorlar acaba? »

İnsan gücünün yerini makinelerin alması işleri kolaylaştırıp insana zaman tasarrufu sağlayacağına, beklenenin tam tersi oldu. Üretimin hızlanmasıyla birlikte sistem, bir “zaman hırsızı” gibi, insanın her anını elinden aldı. Hız yaşam için de gerekli hâle geldi.

« [V]arılan nokta kimileri için geri dönülen bir yer, kimileri için ev,
kimileri için ev değil. Yolculuk boyunca hep birlikte bir yöne doğru gidildiği düşünülüyor, fakat aslında tam olarak öyle değil; kimileri uzaklaşırken,
kimileri yaklaşıyor. »

Farklı coğrafyalarda üretilmiş iki kitabın hayli uzak akrabalığı üzerine düşünceler.

Merakla beklenen oyunlardan 
Twelve Minutes’i sinema ve edebiyattaki döngüsel kurgularla karşılaştıran bir inceleme: “Zamanda geri gidip geçmiş benliğimizi bilgilendirmek yerine
mevcut bilgimizle bir sürece yeniden başlamakla ilgili bir arzu.”

David Lowery’nin yazıp yönettiği filmin “biraz masalsı, biraz epik, biraz fantastik” tonu, nevi şahsına münhasır bir karışıklık içeriyor. Medeniyet ve doğa arasındaki savaşa yapılan atıflar ise güçlü bir eleştiriye dönüşemiyor.

« Madem bir hastalık, madem bu derece bağlılık nevrotik insanların diline sakız olmuş bu ucuz düşkünlüğü yaratan bir yanılgı aslında, milyonlarca insan niye şiddetle, bu kasıp kavurucu deliliğin rahmine düşüp düşüp durur. »

Türkiye’de görülen konuşan binalar olgusu belirli iktidar türlerinin sonucu olarak biçimleniyor. Nasıl ortaya çıkarsa çıksın, anlam denetimi belirli bazı örüntüler hâlinde tezahür ediyor.

Pandemi, türlü endişeler olmadan biriyle nasıl dans ediliyordu, neredeyse unutturdu. Karşılaşmaların, sürgünlerin, ayrılıkların, mücadelelerin olduğu yerde ortaya çıkan tango, bizde “Her şeye rağmen hayat devam ediyor” duygusunu uyandırabilir mi?