Yataylık fikrinin modernlik ve postmodernlikle bağı, yatay olanın patetik olanla ilişkisi, yataylık ile tekrarın tekrarı ve yenilik arasındaki bağlantı ve dahası üzerine notlar.

Botanik semboller, zamansal kopuş ve kültürel kalıntılar üzerine.

Şehrin envai çeşit tarafına yapışmış ve yayılmış çıkartmalar kentsel bir estetik yaratmanın yanı sıra bireysel ve kolektif kimliklere alan açma, kamusal alanı özelleştirme işlevini de gören bir öğe.

« Kapitalizm bir sınıfın ayrıcalığını değil istikrarı korur. Liberal bir ufku yoktur. »

Çağ tanımlamaları dünyanın kompleks, akışkan ve hızla değişen yapısı içinde
bir düzen arayışı mı?

« [Ü]retmek için kimi zaman
insan durmak istiyor, sakince duvarları izlemek. »

Geleceğin usulca yittiği bir gerçekliği maddi hâle getirir vaporwave: Var olmayan bir geleceği metalaştırır.

Müzeler ve galeriler devasa şirketlerin ve holdinglerin toplumdan gasp ettiği artı-değeri kendilerine simgesel değer olarak döndürdüğü mekânlara dönüştü. Sanat araçsallaştı ve sömürgeleştirildi.

Buluntu ses, video, fotoğraf ve illüstrasyonların toplamından oluşan, siber uzay ile reel mekânı iç içe geçiren milenyal çocukluk deneyimini estetize eden ve geleceğin imgelemini antik yüzyıllarınkiyle kesiştiren bir müzik.

Türkiye’nin modernleşme serüveninin ipuçlarını üstünde taşıyan bir nesnenin koleksiyonu etrafında gelişen kişisel olduğu kadar toplumsal bir mülahaza.

Sinema artık gerçeklikten yoksun, illüzyonlarını yitirmiş, hakiki bir imge üretmesi imkânsız bir sanat. Görsel efektlere boğulan, hareketi kusursuz ve dokusu pürüzsüz kılınan film imgesinin ürettiği tek bir şey var: Simülasyon.

Modernlik ile ahlak arasındaki gerilim, Michelangelo Antonioni’nin sinemasının bel kemiğini oluşturur. Bu ikilemde boğulan kimselerin sinemasıdır onunki.

Michelangelo Antonioni’nin sineması modernitenin üç temel unsuru olan bilgi, etik ve estetik ekseninde kurulu, çağıyla uyumsuz, eleştirel bir sinema.

Modernliğin tarihi bir nevi yalnızlığın, yabancılaşmanın ve yozlaşmanın tarihidir. Michelangelo Antonioni de bu tarihe tanıklık eder sinemasıyla.

« Ultramodernite göstergelerin egemenliği altına neyi alırsa alsın postmodernite onu virüsle alt üst eder. Kültür (özerk bir yeniden üretim sisteminden yoksun) kısmi-makinelere evrilirken semiyotik virotekniğe göçer. […] 0010101011011100101101010101 »

« [K]açak yapıların davul zurnayla affedildiği, sevinçle kutlandığı bir ülke burası. Trafik kurallarına uyarsan, vergini ödersen, kaçak yapı yapmazsan enayisin. Ama cezasız, bedelsiz birlikte yaşam olamıyor. Medeniyet, kendisiyle yüzleşip hesaplaşabilenleri seviyor. »

« Teatral olanın sesselliği, insanın verebileceği her türlü sesli tepkiyi kapsar, bir sessel dramaturjidir teatral müzik. »

« Felsefeden haz alabilmek için, deneyimlenen felsefeye ille de katılmak gerekmez. Ve bunu beklemek de absürt olur. Filozoflara şiddetle karşı çıkılsa bile, felsefi düşünceyi zarafetle sunabilen filozofların metinlerini okumak insana her daim haz verir. »

« [David] Cronenberg ‹ Seni sen yapan sen olacaksın › der belki, ancak ‹ Senin kendini ne kadar yıktığındır seni sen yapan › da der hemen arkasından sanki. Onun hâlihazırda yıkıma uğramamış bir benliği ciddiye alacağını, alabileceğini kesinlikle düşünemiyorum. »

« Sıcak kültürler toplumsal erimeye meyilliler. […] Aynalı gözlük implantasyonları ve kötü bir tavrı olan, Çinli ile Latin kırması, transseksüel, şizofren, stim bağımlısı, HIV+ bir Los Angeles fahişesi olarak Erimenin senin için de bir yeri var. »

İvmecilik, spekülatif realizm, nesne yönelimli ontoloji, posthümanizm, kuir teori, yeni materyalizm, antinatüralizm, medya çalışmaları ve dahasıyla hemhâl olmuş çok yönlü bir feminizm için altlık.

Giriş, gelişme ve sonuç bölümlerinden oluşan klasikleşmiş yapısal bir şemayı benimsemeyen yani klasik anlatı biçimine sığmayan, evrenini süreklilik ve amaç gözetmeksizin kuran bir film Annette. Kendi hakkında düşünen bir film. Çağdaş bir meta-sinema örneği.

Müzikal anlamda iyi ve kötünün, güzel ve çirkinin, doğru ve yanlışın ötesine geçilmiş olan bir zamanın pop müziği. Hipermodern pop müzik.

« Mehmet hakikati yaşatmak için sahteleri yok eder. Bunun sonucunda, ortada bir cinayet vardır ama cinayeti işleyen kimdir? »

Merkezsiz ve amaçsız bir sistemin sessellik içerisindeki önsel ve
bütünsel ifadesi. Postmodern müziğin embriyonik hâli.

« Devrimler çağından bugüne uzanan ara kesit, moderne aittir. Konfor ve hijyen kelimeleri arasına tel germiş dünya görüşüdür modern; irini, kanı, çamuru geride bırakandır. Geçmiş süngerlenir. Güç, doğadan insan iradesine transfer edilir. »

« Sistemin ve mesleğin, […]
yaşıyor olduğu krizi görüyoruz,
fakat mimarlık öğrencilerinin yükselen sesini bir tür ergenlik atarı olarak değerlendiriyoruz… »

Sistemi devam ettiren yeraltı güçleri
ya da şeytan değil, kamusal ve bireysel dinamikler. Modernlik, kendi Faust’larını içinde barındıran toplumlar yarattı.

Türkiye’de, bir kişi hem ‘modern’ hem de ‘geleneksel’ eğilimler gösterebilir. Avrupa Yakası’nın karakterleri bu iki habitusun göstergelerini ayrı ayrı takip edilebilmek için imkân tanıyor.

Piyanonun mekânsal bütünlüğüne tecavüz, sömürgeleştirilmiş ve 
yok edilmişlerin Batı dünyasını işgal etmesinden başka bir şey değil.

Gövdesinin büyüklüğü nedeniyle hem hacimli bir iç mekâna sahip, hem de mekânı dolduran bir nesne olan piyano aura eriten modernlikten nasibini alır.

Nasıl yaşamak istediğine dair çok net
ve radikal fikirleri olan bir işveren
Truus Schröder-Schräder, kalksın istenen duvarları hareketlendirebilen bir tasarımcı Gerrit Rietveld ve
bazı açılardan hâlâ avangard bir yapı.

Akıllıca örülmüş bir biyografik roman, şahsiyeti belki de müziğinden daha etkili olmuş bir besteci ve onun öznesinde bir modern kentsoylu bireyin yaşadığı içsel çelişkiler, inkârla kabul arasındaki gelgitler üzerine.

100 yaşında bir mimarlık, tasarım
ve sanat ‘akımı’ bugün kime, ne anlatır? Kimilerine yapmakta olduklarının
meşru ve kaçınılmaz olduğunu, bazılarına ise yapmak zorunda kaldıklarının değiştirilebileceğini.

Hem kusursuzluğun ve merkezin,
hem de her tür kusuru içerecek kadar geniş ve kapsamlı olmanın, merkezden kaçmanın mümkün olduğuna dair inancın simgesi olarak beyaz.