Zeynep Üçöz’ün heykelleri her nesnenin içinde saklı olan kuvvetleri, denge, iz ve boşluğu duyumsanabilir hâle getiren, tam anlamıyla çağdaş heykeller.

« Kapıyı bir ‹ şey › olarak düşündüğümüzde onun dinamizmine, onunla etkileşime girdiğimizde ortaya çıkan deneyim yaşatıcı, ruh hâli kurucu işlevine ve bunlara dair anlatılabilecek her şeye ‹ kapı açmış › oluruz. »

İnsanları bekleyen yalnız nesneler ve oturma eylemi üzerine.

Düşüncelerimiz ve eylemlerimize direnen, bizden bağımsız bir gerçekliği olan bir dünyaya erişim sağlayan bir sanatsallık söz konusu olabilir mi?

İnsanmerkezcilikten arındırılmış, akılcılığa dayalı, yorum ve estetik alımlamadan bağımsız bir sanat mümkün olabilir mi?

Bugün giderek daha da görünür bir biçimde hipercinsel nitelikler kazanan oyun karakterleri oyunların oynanışını ne yönde değiştiriyor ve bu değişimin cinselliğin alımlanma biçimi üzerindeki mevcut ve muhtemel etkileri ne türden?

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Yazmaya teşvik eden ve yazıyı kişiye özel ve güzel kılan kalemler hakkında.

Türkiye’nin modernleşme serüveninin ipuçlarını üstünde taşıyan bir nesnenin koleksiyonu etrafında gelişen kişisel olduğu kadar toplumsal bir mülahaza.

Tutku ile takıntının birliği üzerine.

« ‹ Bu da müzik mi? › veya ‹ Bu da sanat mı? › gibisinden cevap aramayan, yargılayıcı olduğu düşünülebilecek sorular ne nesneye ne de nesneye şekil veren, verdiği düşünülen kişiye bir eleştiridir. Soru içe dönüktür ve yanıtı dışarıda, ötekinde değildir. »

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

« Başı sapından ayrıldığında, yani artık bir çiviyi çakamaz hâle geldiğinde ustanın çekiçle ilişkisi teorik bir ilişkiye döner. Usta, onu kullanamadığı anda nesnenin varlığını fark eder. »

Bağımsız gazeteci ve yazar Rebekka Endler’in hayatın çeşitli veçhelerinde ataerkil düşünce sisteminin, gizli ve açık cinsiyetçi önyargıların izlerini sürdüğü Eşyaların Patriyarkası adlı kitabı üzerine.

« Bir defa nesneler üzerinden bakmaya başlayınca zihin bambaşka bir şekilde çalışıyor ve birbirine bağlanan olaylar ve hatıralar karşısında insan şaşırıyor. »

Gezici eylemleri çizime dahil eden
bir seyyar düzenek üzerine.

Zamanı sıvılaştıran, mekânın içine doğru akan ve mimariye öykünerek yer kaplayan bir müzik.

« Yapıtın bütünsellik kurmaya duyduğu ihtiyaç, duyumsayışımızın tikel olamayışındandır. Tepeden tırnağa bağıntılı olan yalnızca yapıt değildir, sanatsal deneyim de bir bütün olarak bağıntılıdır. »

« Yaratan özne, var oluşunu kavramak için dışarıya, şeylere yönelir ve şeylerdeki ayırt edilebilirliğin peşine düşer. Öznenin şeylerle arasında kavranabilecek ilişkiler kurabilmesinin yegâne yolu budur. »

« [B]ir yapıt gizil olarak, uzun süredir varlığının dahi bilincinde olmadığımız fakat her daim zihnimizde bulunan duyumsallıklarımızı uyararak, kendiliğimizin ebediyen keşfedilebilir bir mefhum olduğunu anımsatır. »

Bo Bardi ve Rossi’de mimarın masasında gözlem, bellek ve hayal gücü arasındaki ilişki analojik bir çerçevede izlenir. Miralles ve Tagliabue ise “Ines-table”da masayla tektonik bir sohbet başlatır.

Yaşamın sürdürücüsü bir nesne, bir yer, bir ifşa, bir duygu, anlatıcının iç dünyası, bir çağrışım, edebi bir konstrüksiyon.

« Bir yapı ya da mimar monografisinin kitap üstünden ‹sureti›, mimarının, editörünün, yazarının, tasarımcısının gördüğü, görmek istediği, kendi gördüğü gibi görülsün istediği bir ‹suret› olmuyor mu? »

« Gecenin içine düşen ışık, metalar üzerinde sürünür ve parlak dairelerle patlarken, her şey bir fotoğraf makinesi tarafından emilmeye müsait,
yüksek duyarlıklı dekor birer ruh gibi görünüyor göze. »

Tüketim nesnelerinin gündelik yaşamdaki yeri ve deneyimlenen gerçeklikteki rolü üzerine düşünmek
için iyi bir film: Good Bye Lenin!

Avşar Gürpınar’ın, sanat ve tasarım manifestolarından sloganları bitimsizce tekrarlayan “Otomatiği ile Oynanmış Oyuncaklar”ı ve sanat manifestolarının gerekliliği üzerine.

Cyanotype, 1840’lardan beri kullanılan bir güneş baskı yöntemi. Ev içindeki olanaklarla kolayca uygulanabilen teknik, “şeylerin izi”ni çıkararak geçmişi ve anları muhafaza ediyor. Denemeleri eğlenceli, sonuçları büyüleyici.

Teknolojinin ve teknolojinin ürettiği
her türlü mecranın bugün otonom olduğunu düşünmek imkânsız.
Önemli olan, tüm farklılık olasılıklarını keşfetmek ve öznellik üretecek
taktikler geliştirmek.

Akademisyen “dikey ilişkiler içerisinde güç ve mevki kazandıkça, yatay alanlarda da o kadar yer kullanmaya başlar.” Elde ettiği nüfuz, odanın yapısına şekil verir, artık nerede olduğundan emindir.

Araf’a düşmüş bir nesne,
“arzu edildiği takdirde bütün hayati fonksiyonlarını yerine getirebilecek durumdadır. Ama onu hayata
—insanların gündelik hayatına—
bağlayan bir hat kesilmiş gibidir.”

« Günümüz tüketim nesnesinin en büyük başarısı kendi üretim sürecine dair bilgiyi tüketiciden esirgemesidir. Herhangi bir nesneyi, tüketim ürünü kimliğine sokan şey endüstriyel üretim sistemine mahsus bir silme işlemidir. »

« Teknolojik obje dediğimiz şey salt bizim dayatmalarımızın, korkularımızın ve umutlarımızın şekil verdiği edilgen bir nesne değil; ne bir köle, ne bir mesih; [o] kendine has yaşam çizgileri olan hayatın binbir öznesinden biri. »

“Radio in a Bag” bilgi aktarımının önemine, otoriteye, alternatif sevmeyen tekel yapılaşmaya, korsanlara ve kapalı kutulara bir direnç gösteriyor. Üstelik bu cevapları sadece kendi şeffaflığı, netliği ve basitliğiyle veriyor.

İnsan-eşya ilişkisi çeşit çeşit.
Eşya; yani şeyler, nesneler; “öznenin dışında kalan şeyler”; dışımızda var olanlar. Her yanımızda, her anımızda
var olan bir şeyler... Üstelik, gittikçe artan şeyler... Hatta bir an bile yoktur ki şeysiz bir beden bulunsun!