Günümüz sineması üzerine kofa yoran ve farklı disiplinlerden gelen yirmi bir kişinin katılımıyla gerçekleşen bir 21. yüzyıl sineması soruşturması.

Deniz Tortum’un Kathryn Hamilton’la (Sister Sylvester) işbirliği içinde ürettiği Our Ark ve Shadowtime belgeselleri, bir arada sanal gerçekliğin iki kutbunu kapsıyor: bilinen hâliyle gerçekliğin yitimi ve yeni bir gerçekliğin kurulumu.

Geleceğin usulca yittiği bir gerçekliği maddi hâle getirir vaporwave: Var olmayan bir geleceği metalaştırır.

« İnsanların boş zamanlarını harcama şekilleri ile sanat, tasarım ve eğlence tüketme şekilleri gitgide oyunların kendisine dönüşecek ya da onlara çok yakın deneyimler hâline gelecektir. »

Bilgisayarlar tarafından oluşturulan görüntülerin, görsel efektlerle hemhâl imgelerin ve türlü kaydın senteziyle oluşturulan figürlerin giderek daha fazla yer aldığı bir sinema evreninde mizansenin bir yeri olabilir mi?

Buluntu ses, video, fotoğraf ve illüstrasyonların toplamından oluşan, siber uzay ile reel mekânı iç içe geçiren milenyal çocukluk deneyimini estetize eden ve geleceğin imgelemini antik yüzyıllarınkiyle kesiştiren bir müzik.

Acid techno’nun ve hard techno’nun genel özelliklerini aşırılaştırmanın yanı sıra endüstriyel müziğin elektronik bir türevini oluşturur industrial techno.

80’leri kasıp kavuran Reagan-Thatcher devriminden sonra herkesin sert bir şeye ihtiyacı vardı olanları unutmak için. Bir 90’lar amnezisi olarak hard techno.

Yalnızca bir müzik değil, sessel yollarla sağlanan halüsinojenik bir ruh hâli acid techno: Dini ritüel ile elektronik müziğin vecd dolu bir bileşimi. Diyonizyak LSD.

Sinemanın ikinci modunda zaman, bir sabitten ziyade bir değişken olarak kavranır. Hareketli görüntü mekâna taştığında kronik olmanın ötesine geçer ve arkitektonikleşir. Mimari bir şeydir.

Sinemanın doğduğu dünya imge içeren bir kaptı. Böyle bir dünya imgesinden doğmuştu. Ama zamanla bu imgeyi tersine çevirip bir imge olarak dünyayı içerdi. Sinema dünyanın yansımasıydı, bugün ise dünyanın kendisi doğrudan.

James Webb Uzay Teleskobu aracılığıyla çekilen fotoğraflar, şimdiye dek görülen en büyük foto manipülasyonun örneği. Dünya dışı mekânı, uzayı tekrar ulvi ve uhrevi bir haleyle kaplayan, sanatın büyüleme özelliğini de tam da bu yolla ihya eden, yenileyen fotoğraflar bunlar.

« Kıyametin tek anlamı budur: Verili zaman ufkunun sonuna ulaşmak (“Size ayrılmış olan sürenin sonuna geldik”). Nostradamus bile 3997’den ötesini göremedi. 0rphan Drift görür: 9006. »

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

Sistemik gürültünün kontrpuanını, baskın perdesini, çoksesli türevini üreten ve nesnesi olarak aldığı şeyi, gürültüyü sistematikleştiren bir müzik.

Fotoğraf, 19. yüzyılın biliminin, pozitivizmin dünyayı nicelikselleştirici ve tikelleştirici temayülünün bir mecra hâlindeki zuhurudur. Hatta bu eğilimin bir aracı, açıkça somut bir kurgusudur.

Gitgide hızlanan ve kablosuz bir dünyanın, ivmesi kesintisiz ve entegre bir yeryüzünün prototipik müziği.

Sabrina Ratté’nin Floralia’sı organik madde ile teknolojinin füzyonundan türeyen, ekosistemleri simüle eden bir video imgesi sunuyor. Sanal ile reeli, gelecek ile geçmişi şimdide sentezliyor.

Sabrina Ratté’nin Radiances’ı video yüzeyinin resimsel kuvvetlerini açığa çıkartan bir videotiklik oluşturuyor. Resme has olan jestleri mimiklemek suretiyle video imgesini başkalaştırıyor.

Yapay zekâ kullanan teknolojiler öznellik, özgünlük ve kopyalama gibi kavramları nasıl dönüştürecek?

Martin Arnold’ın Deanimated’ı, bir filmin, John H. Lewis’in Invisible Ghost’unun zaman-mekânından eylemin ta kendisini soyup çıkaran, kazıyan, filmsel hareketi eylemin varlığı üzerinden değil yokluğu üzerinden tanımlayan bir film. Bir tür hayalet film.

Deneyimleyenini içine çeken sanal ortamlar yaratma arzusunun kökeninin milattan önceye dek izlenebileceği düşünülürse, yeni medyanın gerçekten, özünde “yeni” olduğu söylenebilir mi?

Filmsel bir biçimi değil bir biçim olarak filmi sezilebilir kılan, izleyiciyi türlü teknik yolla film imgesinin formel hâline karşı uyaran bir film yapım anlayışıyla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

Müzikte insan-makine simbiyozunun kendine has ve erken dönem bir ifadesi. Elektronik müziğin beyinsel hâli.

Bager Akbay’la, Türkiye’de ilk kez gerçekleşecek Dijital Sanat Festivali
ve sanatın dijital hâlleri üzerine.

Dijital ortamın çeşitlilik vadettiği araçlar kullanılarak tasarlanmış sergileme teknikleri, fizikselin dijitale aktarıldığı an kaybettiği değerlere rağmen gerek sanat üretimini gerekse arşivi başka bir boyuta taşıyabilir mi?

Toplumun gözüne güzel, estetik
ve doğru olarak gelen her tür yapıyı ve anlamı yeniden sorgulamaya çağıran glitch, yıkıcı tavrıyla kendinden öncesini bozup, ortaya yeni bir yapı çıkartıyor; yapıta yeni bir anlam kazandırıyor.

GIF hayli eski bir format olsa da
sosyal medya platformlarında yıldızı son zamanlarda parladı. Kişisel dışavurum kültürünü yeni bir boyuta taşıyan ve parti insanlarının gözdesi olan Phhhoto’nun bunda payı büyük.

« Teknolojiyi insanlara göstermeden
ve yaratıcı bir biçimde öyle bir kullanabilirsiniz ki insanlar orada teknoloji olduğunu fark bile etmeyebilirler; … işte o an insanların teknolojiyi daha iyi bir biçimde deneyimleyebilmeye başladıkları an. »