Sinemanın kurgu olduğu düşüncesi onun bir gösteri olduğu düşüncesiyle koşut. Oysaki sinema kurgusuz da var ve bu hâliyle bir gösteriden çok bir tanıklık. Biraz da dünyaya tanık olmamızı sağlayan dolaysız bir imge sinema.

« Şu an mevcut tek şey ısıtılıp ısıtılıp önümüze koyulan, enerjisini geçmişi yâd etme ve ona dönmeye harcayan bir solculuk/antikapitalizm (ki bu da özünde bir tür muhafazakâr radikalizmden farksız). »

« Bir filmin tapınsal olması için hem mutlak hem de göreceli zamanın içinde hareket edebiliyor olması lazım. Bu iki farklı zamanın filmde mevcut olması yeterli değildir; birbirlerine hayat vermeleri de gerekir. »

Sanatın ölümünü yeni ve insan olmayan bir sanatçı tipinin doğumuyla müjdeleyen, bugün dün olduğundan daha da geçerli olan, tamamen bu yüzyıla adanmış bir sanat manifestosu.

Dekupajı basitçe mekân parçacıklarını kurma ve kaynatma işlemi olarak değil film mekânını var etme yöntemi olarak gören Vsevolod Pudovkin’in dekupaj anlayışı üzerine notvari düşünceler.

« İnsanların boş zamanlarını harcama şekilleri ile sanat, tasarım ve eğlence tüketme şekilleri gitgide oyunların kendisine dönüşecek ya da onlara çok yakın deneyimler hâline gelecektir. »

Bilgisayarlar tarafından oluşturulan görüntülerin, görsel efektlerle hemhâl imgelerin ve türlü kaydın senteziyle oluşturulan figürlerin giderek daha fazla yer aldığı bir sinema evreninde mizansenin bir yeri olabilir mi?

Billie Eilish’in René Descartes’ın felsefesine anıştırmada bulunarak benlik sunumu, çoklu benlikler, fazla düşünüldüğünden düşünemez hâle gelmiş beden ve benzeri temaları ele aldığı Therefore I Am klibi üzerine.

« Su damlacıkları, kum tanecikleri, okyanuslar ve çöller, sırılsıklam ile kupkuru olan kendi aralarında ve kendilerince bağlantılar kurar vaziyette. […] Sabit bir hudut değil, ince taneli, hareket hâlindeki kumlardan oluşan bir çizgi, puslu bir sınır ve bir çokluk. »

Dünün avangardı sinemayı tanımlayan gerçeklik etkisinin ortadan kaldırılması ve gerçekliği direkt bozguna uğratmaya dayalıydı, bugünün avangardı ise sinema vasıtasıyla bir gerçeklik fazlası yaratma ve gerçekliği bütünselleştirmeye dayalı.

« Değerin hakiki kaynağı eylemde bulunma kapasitesinin kendisi ya da özgürlüktür. Yararlılığın ötesinde bulunan değer ise güzelliktir ve kendimiz için yarattığımız güzellik sanattır. »

Video kliplerde, ön plana çıkmasa da alttan alta varlığını sezdiren şey hareketli görüntü ile müzik arasında öngörülemez ilişkiler kurmaktan çok içerik ile reklamı birbirinden basbayağı ayırt edilemez hâle getirmek değil mi?

Geleneksel sinefilinin aksine yeni sinefili, auteurizm kültünden sıyrılmış ve alternatif film deneyim şekillerine açık bir sinefilidir. Sinemayı kişiyle değil dünyayla ilişkilendiren bir deneyim hâli.

Özgürlük ile güç arasındaki ilişkiyi irdeleyip sorgulayan bir oyun BioShock.

Sinemanın sınırları nedir? Sinema olan şey ile olmayan şey bugün nasıl ayrılır?

Bernard Stiegler’e göre sinema, geniş bir zaman ölçeği içerisindeki bir ceptir; zamanı yoğunlaştırır. Bir filmin bittikten sonra dahi sürüp gittiğinin düşünülmesi de bundandır. Sinema başka bir zamanın içinden düşünmeyi ve hissetmeyi sağlar.

Greta Garbo’nun uhrevi bir mevcudiyeti vardı, saflığın sembolüydü o. Buna karşın Marilyn Monroe dünyevi bir mevcudiyete sahipti, bir arzu nesnesiydi açıkça. Asia Argento ise her ikisini de aşar: Düpedüz bir bedendir onunki, en küçük bir aşkınlık izi taşımaz üstünde.

Eilish Çalışmaları dahilinde araştırma yapanlar için sorular: Your Power adlı video klipte öznenin (ve nesnenin) konumu ne? Kamera ile Eilish arasındaki etkileşim ne türden? Şarkının konusu video klibin biçimiyle nasıl ilişkileniyor?

Sermayenin bedeni mevcut ve muhtemel tüm ilişkilerimizi kuran motor, arzularımızı kayda alıp dağıtan, başkalaştıran kapsayıcı bant, zaman-mekân algımızı koşullayan muazzam sistemdir. Onun parazitleri olarak, onun içinden düşünür, hisseder, yaşarız.

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

Asit komünizm Foucaultcu hazzın da Freudcu haz ilkesinin de ötesinde konumlanan bir projedir. Karşı kültürün kayıp potansiyelini ihya etmeye yönelik olduğu kadar ütopyacı solculukla bağını kesmiş neoradikal ve deneysel bir sol politikanın ifadesidir. Arzu komünizmi.

Kafanızı K-uzayını kirleten hurafelerle, akıl dışı kanaatlerle, kişiselleştirilmiş söylemlerle ve mantıksal safsatalarla doldurursanız, ödipusu kendi içinizde canlandırmış olmaz mısınız? Gözlerinizi kör eden ekran olabilir mi? Ne dersiniz?

Şanghay Kulesi’nin inşasıyla birlikte bir kent olarak Şanghay geleceğe açılır. Jinmao Kulesi geçmişi simgeliyordu, Şanghay Dünya Finans Merkezi bugünü işaretliyordu, Şanghay Kulesi ise geleceği şekillendirir. Sırada ne var?

« LiveLeak tümöründe gerçekleşen başarısız devrimler evrensel katatoniye dönüşür // gezegensel ısı ölümü sendromuna doğru yokuş aşağı yarış ufku çoktan aşmış gözüküyor // ‹ bu virüs konak hücresiyle ilgilenmiyor › // holosen yok oluş // ilahi travma »

« Zombi kıyameti hakkında düşündüğümüzde, genelde kendimizi hayatta kalanlarla özdeşleştirme eğiliminde oluruz […], ama ya o mutlu hayatta kalanlardan biri değilsek? Ya zaten diğer taraftaysak? »

Yapay zekânın bizi ittiği şey teknofilik bir tekillik değildir. Daha ziyade, Big Tech şirketlerindeki hissedarların kâr payını sağlama almak için geliştirilen sibernetik kontrol mekanizmalarına makinesel tabiyetimizin sağlanmasıdır.

« Ultramodernite göstergelerin egemenliği altına neyi alırsa alsın postmodernite onu virüsle alt üst eder. Kültür (özerk bir yeniden üretim sisteminden yoksun) kısmi-makinelere evrilirken semiyotik virotekniğe göçer. […] 0010101011011100101101010101 »

Sermaye bugün kimliğin akışkanlığını baz alarak var oluyor. Sabit kimlikler üzerinden değil kimliğin değişkenliği üzerinden biriktiriliyor. Artık her türlü kimlik alınıp satılır vaziyette. Kimliğin kendisi açıkça kapitalizmin tekelinde.

« Sıcak kültürler toplumsal erimeye meyilliler. […] Aynalı gözlük implantasyonları ve kötü bir tavrı olan, Çinli ile Latin kırması, transseksüel, şizofren, stim bağımlısı, HIV+ bir Los Angeles fahişesi olarak Erimenin senin için de bir yeri var. »

Eğlence beklenti içine sokarken, sanat beklentiyi kırar. Eğlence bize istediğimizi verirken, sanat henüz istediğimizi bilmediğimiz şeyi verir. Eğlence entropik yani değişime karşıyken, sanat negentropik yani değişimin katalizörüdür. Sanat hayattır.

İvmecilik, spekülatif realizm, nesne yönelimli ontoloji, posthümanizm, kuir teori, yeni materyalizm, antinatüralizm, medya çalışmaları ve dahasıyla hemhâl olmuş çok yönlü bir feminizm için altlık.

« ...kaybolmuş ve gelecek her şey; sonraki, yabancı, yandaki, mahalle; 
ne senin ne de benim olan, görmezden geldiğimiz ama arzuladığımız. »

Doğal habitatı metropoliten apartman dairesi olan ‘playboy’ da bir avcıdır, ama asıl derdi tuzaktır ve en büyük arzu nesnesi dairenin kendisidir. ‘Playboy’ ve dergisi tümüyle mimarlıkla ilgilidir.

“şehir kimseyle konuşmadığımda konuştuğum, bu uyku kaçıran kelimeleri bana söyleten” diyor Octavio Paz; kısacası şiirini/metnini yazdıran şehir.

Konstantin Grcic ve kamusallığın
otel odaları, havaalanı lounge’ları
ve eski bir nükleer sığınağa saklandığı
günümüz dünyasında, mütevazı
ama yepyeni bir boyutu olan
kamusal alanlar tahayyül etme denemeleri.

Evden çevrimiçi alışveriş kontrolsüz genişlemesini sürdürürken mağazada alışveriş ise, iyice ev konforuna sahip olmaya başladı. Fiziksel mekân bir yana, alışveriş deneyiminin maddi doğasını yenilir yutulur kılan kolaylaştırıcıların bolluğu da dikkat çekici.

2016’nın başlarında, yeni bir logo görünür oldu. New York Metropolitan Sanat Müzesi’nin logosuydu bu.
Güçlü bir tepki görmek için neredeyse yalvaran, küstah ve cesur bir tasarım olduğu için, ağzının payını aldı.

Bir apartman dairesinin verili prensiplerinin radikal bir şekilde yeniden düşünülmesi. Hejduk, insanı mekânı icat ederek yaşamaya zorlar.

X-ışınıyla, içerisiyle dışarısı arasındaki klasik ilişkiyi tersyüz eden yeni bir mimari kurulmuştur, bitmek bilmeyen görünmez akışı gözleyen sayısız ekranımızla birlikte bugün hâlâ içinde yaşamakta olduğumuz bir mimari.

Karanlık bir uzay ve küçük kare yıldızlar
dünyayı çerçeveliyor, bir rüyayı
şekilsiz bir pencereden görmekte olan
bir astronotsunuz sanki. Sadece
küllerinin arasında dans etmek için
yanmış yıkılmış plak dükkânına
geri dönen adam üzerine bir oyun.