Çağla Gillis’in E Blok, Daire 5 adlı kısa filmi zamanlar ve mekânlar arası geçişlerden oluşan, bireysel bellek ile aile belleği arasında mekik dokuyan, anılara bir tür sarmal formu kazandırıp onları derinleştiren bir film.

Philippe Grandrieux’nün sineması bedensel yoğunlukları film imgesinde billurlaştıran bir sinema.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

David Cronenberg’in 1996 yapımı kült filmi Crash, sinema tarihinde erotizm ile pornografinin iç içe geçtiği sayılı filmden biri. Teknolojiyle ilişkilenerek şeffaflaşan ve ölümle birleşerek aşırılaşan bir cinsellik imgesi sunuyor.

Bugün giderek daha da görünür bir biçimde hipercinsel nitelikler kazanan oyun karakterleri oyunların oynanışını ne yönde değiştiriyor ve bu değişimin cinselliğin alımlanma biçimi üzerindeki mevcut ve muhtemel etkileri ne türden?

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

« Katmanlar, parçalar, yığınlar… Kesilip parçalanmış, sonra özensizce bir araya getirilmiş. İç organları dışarıda, gözleri ve ağzı gövdesinin içinde, göremeyen, kendi kendini kemiren, beslendikçe yayılıp etrafına yapışan dev bir ucube! »

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin üçüncü ve son ayağı Paradise: Hope, olduğu hâliyle çevresine uyumlanamayan bir bedenin etrafındakilerle paylaşmış olduğu yalnızlığın derinliklerini görünür kılar.

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin ikinci ayağı Paradise: Faith, cinsel arzularını baskı altında tutarak ve hor görerek ruhsal doyuma ulaşmaya çalışan bir bedenin gerçekdışı ve absürt varoluşunu irdeler.

Gündelik hayatta, kaldırım ve beden pratiklerinin ilişkisi üzerine düşünceler.

Berke Doğanoğlu’nun Sappho’nun bir fragmanından esinle adlanan Longing, Sweat, Roses sergisi, yokluk ve arzu temalarının halesiyle kuşanmış resimleri bir araya getiriyor. Serginin ana teması ise eros ya da erotik olan: Eksik olana duyulan kesif arzu.

Bedenlenmeye dair olduğu kadar başkalaşmaya dair You Won’t Be Alone. Ötekini anlamak, başkalığa açılmak, içeriden ve dışarıdan dayatılan şiddete, zora son vermek hakkında bir film.

Bir sivil inisiyatif olan teta&teta’nın girişimiyle üretilip satışa sunulan asimetrik sütyen Lola’nın tasarımı, kullanımı ve norm kavramı üzerine düşünceler… Kadın özgürlüğünü norm meselesinden bağımsız talep etmek ve bundan azade düşünmek mümkün mü?

« Çınar Eslek’in Teyel, Uzul, İlizarov sergisinde gösterilen tüm işlerinde insanın hilkatini kabullenerek yetkinliğini artırma, var olma olanaklarını çoğaltma çabası seziliyor. »

Greta Garbo’nun uhrevi bir mevcudiyeti vardı, saflığın sembolüydü o. Buna karşın Marilyn Monroe dünyevi bir mevcudiyete sahipti, bir arzu nesnesiydi açıkça. Asia Argento ise her ikisini de aşar: Düpedüz bir bedendir onunki, en küçük bir aşkınlık izi taşımaz üstünde.

Giderek çeşitlenen robotlar, insanı özgürleştirecek mi yoksa yeni bağımlılıklar mı yaratacak?

Moda tasarımcısı Hüseyin Çağlayan’ın Sakıp Sabancı Müzesi’nde düzenlenen beden ve modern antropoloji odaklı sergisinin hissettirdikleri üzerine.

« [David] Cronenberg ‹ Seni sen yapan sen olacaksın › der belki, ancak ‹ Senin kendini ne kadar yıktığındır seni sen yapan › da der hemen arkasından sanki. Onun hâlihazırda yıkıma uğramamış bir benliği ciddiye alacağını, alabileceğini kesinlikle düşünemiyorum. »

İvmecilik, spekülatif realizm, nesne yönelimli ontoloji, posthümanizm, kuir teori, yeni materyalizm, antinatüralizm, medya çalışmaları ve dahasıyla hemhâl olmuş çok yönlü bir feminizm için altlık.

« Artık ben ve öteki arasındaki çatışma değil, içerisi ile dışarısı arasındaki çatışma varlık gösterir. İçeride sırayla konuşan başkaları değil, aynı anda yürüyen çokseslilik vardır: Her şey içeridedir. Dışarısı ortadan kaldırılır. Dışarısı da içeridedir. »

Felluce cami cinayeti sahnesi, kitle iletişim araçlarında yüzeyselleşen vicdanın, imgeye indirgenip olağanlaşan vahşetin ve medyatik yollarla işlenen iktidarın bir diğer göstergesi mi?

Andy Warhol’un sineması alelade imgelerin koşulsuz şartsız birikimiyle tanımlanan birikimsel bir sinemadır. Warhol ne para için ne de sanat için biriktirir. O biriktirmek için biriktirir.

sesin ve sessizliğin olasılığı / akışkan süreçler / duyumsayan bedenler

« Video imgeyi (ve dolayısıyla da görüyü) başkalaşımla, salt başkalaşımla, saf oluşla tanımlayan, tanımlayabilen bir mecra. Dolayısıyla genetik belirteci de algısal olanın metamorfozu ve anamorfozu, görsel-işitsel düzeyde. »

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

« Mehmet hakikati yaşatmak için sahteleri yok eder. Bunun sonucunda, ortada bir cinayet vardır ama cinayeti işleyen kimdir? »

15 Ekim Dünya Meme Sağlığı Günü’nde yaptığımız açık çağrıyla başlayan Me Projesi nasıl ilerliyor? Çağrımıza yanıt olarak gelen tasarımlardan üretim için en uygun bulunan hangisi?

“Sağlıklı bir vücutta sağlıklı bir zihin” olacağı inancı, insanı hastalıklardan koruyan jimnastik, beden eğitimiyle gelen kaslı erkek imgesi ve inşa edilen ideal beden estetiği üzerine.

« Organlarını taçyapraklarının içinde açık seçik sergileyen bitki cinselliğinin arsızlığı, bizim dünyamızca biçemsel bir güzellik olarak aktarılır. »

Le Guess Who?’nun “beden ısısının kolayca değiş tokuş edilebildiği” dünyası, “bedenini yabancı ellerin insafına bırakmış” Stelarc ve
temastan yoksun kalmak üzerine.

Çiço’nun örme sütyen önerisiyle başlayan; mevcut konvansiyonel sütyenleri dönüştürmekle ilerleyen; renklenerek, eğlenerek, deneyerek sürmekte olan asimetrik sütyen
tasarım ve üretim macerası üzerine.

15 Ekim Dünya Meme Sağlığı Günü’nde yaptığımız Me Projesi açık çağrısı, çağrımıza verilen destek, alınan olumlu tepkiler ve çağrımıza yanıt olarak gelen tasarımlar üzerine.

Tek memesi olan kadınların asimetrik bedenlerine ve hayata yeniden sarılmalarına destek olmak için başlattığımız fark etme, kabul etme, birlikte düşünme ve üretme çağrısı.

« Kanser gibi dipsiz bir meseleyle uğraşırken bile önce yüzeydeki sorunlara takılıyor insan. Ameliyattan sonra nasıl görüneceğim? [...]
İki memeli, tek memeli ya da
dümdüz olmak neyi değiştirir? »

Her gün yüzlerce çokbilinmeyenli denklemle cebelleşen insan giderek kişisel gelişim, yoga, psikoloji veya psikiyatriden medet umuyor. Bu denklemlerde bilinenlere odaklanmak fark yaratır mı?

« Cetvel, metreyle bedensel deneyimden ve bedenle elde edilen bilgi dağarcığından giderek temizlenir. Akraba kullanım biçimleriyle vedalaşır. Ölçmek, bir anlamda hafızasızlaşır… »

Beatriz Colomina X-Ray Architecture
adlı kitabında, tüberküloz ve hastalığın temel teşhis aracı X-ışınının modern mimarlığı biçimlendirdiğini ileri sürüyor. Koronavirüs pandemisi mimarlık ve tasarımı nasıl etkileyecek; izleri mimarlıkta nasıl okunacak?

“Ev + âtıl kadın = yok-yer” / İmgeden kendini soyutlamaya çalışan sinema “mekânı lağveder belki, ama hareketi, zamanı, ışığı asla…” / “Bugünün sinefili, umarsız bir nostalji içindedir.
Ne zaman ki eskiye bakar, yeniyi görür.”

« [K]ediye dokunursak mikrop kapardık, suya dokunursak ıslanır, çamurla oynarsak kirlenirdik. Ve biz dokunmayı bıraktık; öfkeli, yalnız, kızgın, birbirine, hayvana, doğaya dokunmaktan aciz insanlar yığınına dönüştük. »

Kentsel mekânın farklı bir perspektiften yeniden deneyimlendiği, yalnızca boşlukların ölçeğine vurgu yapmakla kalmayıp, kentlinin yaşam ve hareket alanının da gözden geçirilmesine imkân veren sanatsal performans üzerine.

“Hususi bir bağla kullanılan” ve
“kadının sıhhatini ve zarafetini asla” bozmayan Femil’in ilk ilanına 1934 yılında Yedigün dergisinde rastlanır. Femil ilanları tabu konu kadınların
‘âdet dönemi’ne nasıl yaklaşıldığına
dair pek çok ipucu barındırır.

Peter Pan Operasyonu ile ebeveyni ve yaşadığı yerden kopan bir çocuk ve bedeninin izlerini çamura, kuma, buza, ateşe, çimlere ve toprağa bırakan feminist bir kadın.

Yorgunlukla çaylı, kahveli mücadele sürüyor: “Yorgunluk bir üretkenlik sorunuydu, bir iş görememe hâli
ve evrensel işleyiş ilkeleriyle de çelişiyordu. Dolayısıyla yorgunluk
bir suç, ahlaki bir sorun, topluma
ve evrensel değerlere ihanetti.”

Mimari temsilin önemli bir bütünleyicisi olan insan figürü, ölçeği belirtilmemiş çizim ya da maketleri okunaklı kılıyor. Bitimsizce kopyalanan bu bedenler kimin; mimari tahayyülleri nasıl
işgal ettiler?

Sayısız yaşantıya ev sahipliği yapan
bir metropol olarak vücut:
“[…] tüm bileşenleri farklı yeğinlik seviyelerinde aktif ve afektif olan dinamik bir kompozisyon […] öngörülemeyen ve ucu açık bir süreç.”

İstemli olarak aç kalmak ya da bırakılmak son derece politik bir seçim ya da uygulama. Öte yandan tokluk
ya da yemek üretimi de iyimser
ve uzlaşmacı bir politik eylem alanı.

Konstantin Grcic ve kamusallığın
otel odaları, havaalanı lounge’ları
ve eski bir nükleer sığınağa saklandığı
günümüz dünyasında, mütevazı
ama yepyeni bir boyutu olan
kamusal alanlar tahayyül etme denemeleri.