Didem Erbaş’ın 7 Mart 2025 ile 10 Mayıs 2025 tarihleri arasında Sanatorium’da gerçekleştirilen Toprak Parçasının Koptuğu An isimli sergisi üzerine.

Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

İlhan Usmanbaş hakkında yapılan belgesel film Modernist: Usmanbaş’a, beklenmedik hastane ziyaretlerine, İlhan Mimaroğlu’nun 8mm filmlerine ve Mimaroğlu Remix Project’e dair.

İlhan Mimaroğlu’nun 8mm filmlerinin otuzun üzerinde sanatçı tarafından işlenmesiyle oluşturulmuş deneysel bir proje üzerine kavramsal bir serimleme.

Kadir Kayserilioğlu’nun Cennetin Duvarları isimli filmi olumsuz her şeye inat ederek hayatta kalan ve evrilen türlere odaklanır. Gözle görülür bir teşvik olmaksızın yeşerebilen küçük yaşam formlarını bize defalarca hatırlatır.

İklim ile ekoloji alanlarını sanat bağlamıyla kesiştiren on iki ayrı metinden oluşan Havanın Altı Unsuru yazı dizisinin eşlikçisi olarak tasarlanan, gelmekte olan baharı şimdiden kutlayan bir kısa film.

Petra Cortright’ın webcam videoları deneyselliği ciddiyetsizlikte bulan, matrak olan ile deneysel olan arasında mekik dokuyan olağandışı videolar.

Deniz Tortum’un Kathryn Hamilton’la (Sister Sylvester) işbirliği içinde ürettiği Our Ark ve Shadowtime belgeselleri, bir arada sanal gerçekliğin iki kutbunu kapsıyor: bilinen hâliyle gerçekliğin yitimi ve yeni bir gerçekliğin kurulumu.

Hazel Kılınç’ın videoları görünür ile görünmezi kesiştirip iç içe geçiren, döngüden, dirençten ve derinlikten mülhem, sezgisel tipte videolar.

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Dünün avangardı sinemayı tanımlayan gerçeklik etkisinin ortadan kaldırılması ve gerçekliği direkt bozguna uğratmaya dayalıydı, bugünün avangardı ise sinema vasıtasıyla bir gerçeklik fazlası yaratma ve gerçekliği bütünselleştirmeye dayalı.

Mauro Icardi’nin 3 Ekim 2023 tarihli maçta saat tam 22:57’de Manchester United’a atmış olduğu golün ekranlara yansıma şekli öyle bir sevinç yarattı ki gol ancak çok kaçışlı perspektifle olan ilişkisinde görülür hâle geldi. Tüm düşey hareketlerin ereğini bulduğu utkulu an.

Rezzan Gümgüm’ün sergisi Dağdaki Keçi, Gökteki Ay, Sudaki Balık, Dersim bölgesinde şiddetini giderek artıran eko-kırım ve etno-temizlik faaliyetlerine karşı dosdoğru bir direnç niteliğinde.

« Bir nesne hızlandıkça diğer nesnelerin algısını nasıl ki yitiriyorsa, videoda da olan bir nevi budur: Onun kısalığı (üretim, dağıtım ve dolaşım) hızından ileri gelir, ama ayrıca ve böylece, her türlü filmsel alışkanlığı yerle bir eder. »

Sinemanın doğduğu dünya imge içeren bir kaptı. Böyle bir dünya imgesinden doğmuştu. Ama zamanla bu imgeyi tersine çevirip bir imge olarak dünyayı içerdi. Sinema dünyanın yansımasıydı, bugün ise dünyanın kendisi doğrudan.

Elina Brotherus’un Large de Vue başlıklı sergisi, fotoğraf ile videoyu müziğe referansla kurup kurgulayan, sesi imgenin modeli kılan bir çalışmayı temsil ediyor. İmgeyi sonik bir tasarımın nesnesi bilip kendince noetikleştiriyor.

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

Sabrina Ratté’nin Floralia’sı organik madde ile teknolojinin füzyonundan türeyen, ekosistemleri simüle eden bir video imgesi sunuyor. Sanal ile reeli, gelecek ile geçmişi şimdide sentezliyor.

Sabrina Ratté’nin Radiances’ı video yüzeyinin resimsel kuvvetlerini açığa çıkartan bir videotiklik oluşturuyor. Resme has olan jestleri mimiklemek suretiyle video imgesini başkalaştırıyor.

« Görünün sürekli ve dolaylı yeniden lokalizasyonuyla kurulup tanımlanan bir dünyada, her şeyin görümsel bir toplu estetizasyonun süzgecinden geçtiği bir yerkürede video aynı anda hem bir sanat hem de bir karşı sanattır. »

Her bir parçası kendince film mekânının duyumunu değiştirip dönüştüren bir filmografiye adanmış özgül bir tipoloji.

Kogonada’nınki, bir ya da birçok filme gömülü olan ayrıcalıklı imgeleri tarayan ve tespit eden, keşfeden bir videoculuk.

Füsun Onur’un Galata Köprüsü anısına İstanbul’un maviliklerinde süzülen Pembe Bot’u ve Arter’in OyunBu, Aynadan İçeri sergileri üzerine.

Andy Warhol’un sineması alelade imgelerin koşulsuz şartsız birikimiyle tanımlanan birikimsel bir sinemadır. Warhol ne para için ne de sanat için biriktirir. O biriktirmek için biriktirir.

Filmsel bir biçimi değil bir biçim olarak filmi sezilebilir kılan, izleyiciyi türlü teknik yolla film imgesinin formel hâline karşı uyaran bir film yapım anlayışıyla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

« Video imgeyi (ve dolayısıyla da görüyü) başkalaşımla, salt başkalaşımla, saf oluşla tanımlayan, tanımlayabilen bir mecra. Dolayısıyla genetik belirteci de algısal olanın metamorfozu ve anamorfozu, görsel-işitsel düzeyde. »

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

« [V]ideonun, sinemanın kavramsal bir içerimi ve uygulayımsal bir veçhesi olduğunu söylemek mümkün. Filmden farklı olan ve tam da bu yolla sinemanın farkını, sinemaya has bir farklanmayı ifade eden bir şey video. »

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

“Beraber Nasıl Yaşayacağız?” başlıklı bienalin yaşattıkları, duyurdukları, gösterdikleri ve hissettirdiklerine ilişkin video formatında bir deneme. Pandemi koşullarında gitmeyi arzu edenlere not: Bienal için iki gün yeterli değil.

Kentten kırsala göçe bakan; “Kırda yalnız olmak, kadın olmak, çocuk ya da komün hayatı yaşamak nasıl?” sorusunu soran; kentteki dönüşümün bireysel yaşama etkisini de gözlemlemeyi hedefleyen ve (şimdilik) gerçekleşmemiş bir projenin ön izlemesi.

Mezar taşlarını “yaşayanlar ve ölüler arasındaki bir ekran” olarak niteleyen Ziyaret, SO?’nun 3. İstanbul Tasarım Bienali için geliştirdiği bir araştırma projesi. Ziyaret için kurgulanan video ise mezarlıkların zihinlerdeki farklı kayıtlarını hatırlatmayı amaçlıyor.

Seyhun Topuz’un bir heykelinin İkitelli’de üretildiği demir atölyesinden Gebze’ye yolculuğuna ve mimarla sanatçının heykeli yeni mekânına konumlandırma sürecine
odaklanan kısa film.

Sergezen’in 0. bölümü, Merve Ertufan’ın Depo İstanbul’da 21 Kasım 2020 –
15 Ocak 2021 tarihleri arasında gerçekleşen Kafakurcalayan isimli sergisini ziyaret ediyor;
Merve’nin mütevazılığıyla yer yer güldürmekten çekinmiyor.

« Mekân ve bellek arasında karmaşık
bir ilişki var. ‘Otoportre, Diğer Portreler ve Şeyler’ de tam da bu karmaşayla tetiklenen çağrışımlar, anılar ve tesadüflerden beslenen bir anlatı... »

« Bugün medyayı niteleyen şey […] Değişkenin çokluğudur. Taşmadır. Bilgiyle kaynamadır. Ekran alanı,
işlem alanıdır. […] Kullanımı tanımlayan şey dikkat değil, dikkatin dağılımıdır.
Odağın birliği değil, çokluğudur. »

Henüz tasarım veya inşa hatta kimi zaman yıkım aşamasındayken belgelenen mekânların kayıtlarından oluşan bu dizinin ilk kısa videosu
Lapis Han üzerine. Yapı, İstanbul’un işlek ana yollarından birinin kenarında cephesiyle öne çıkıyor.

« Nedir hatırlamak? 
Geçmişe yapılan zembilli bir yolculuk mu
ya da aklın katmanlarındaki
basamakları
tek tek çıkarken 
nefes aldığımız o duraklar mı? »

Arkadaşlık, güven, merak, “az kaynakla ne kadar uzağa gidebiliriz?” sorusu, insanlarla bağ kurma arzusu, üretme ihtiyacı, ortaklık, uzun vadeli düşünmek, öğrenmeye sürekli devam eden bir organizasyon tasarlamak ve hızlı büyümemenin önemi üzerine.

Martha Rosler’in “Semiotics of the Kitchen” adlı video işi ev kadını temsiline meydan okumak adına ‘devrediş ekonomisi’, ‘gizil/görünür alan’ ve ‘duygulanımsal emek’ kavramlarını nasıl bir araya getirir?

Jeff Talks öncesinde Gizem Aytaç’a, Manifold için hazırladığı yazı dizisinden yola çıkarak, “Senin derdin ne?” diye sorduk. Tasarımcı sunumunda onu, ekolojik, ekonomik ve etik tasarıma —dolayısıyla GOM’u tasarlama ve üretmeye— getiren deneyimleri anlattı.

İstanbul Tasarım Bienali’nin amacını “endüstriyle ilişki kurmak” değil, “eleştirel düşünce için bir platform oluşturmak” olarak gören Deniz, Merve ve Bahar’ın bir araya gelmeden önceki deneyimleri, çalışma süreçleri ve bir bienali nasıl kurguladıkları üzerine.

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın aynı adlı romanında tasvir edilen Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nün steampunk ve fantastik bir yorumu: “Boş Bir Oda Kendi Fonksiyonunu Yaratır” sergisinde yer alan kısa film.

Hemen hemen her kıtada pek çok proje gerçekleştirmiş yeni medya stüdyosu Ouchhh’un kuruluşu ve işleri üzerine Ferdi Alıcı konuştu. “Veriyi boya, algoritmayı fırça olarak” kullandıkları enstalasyonlara ilişkin “yapay zekâyla çalışmayı çok sevdik,” diyor Ferdi.

“Yaratıcı sürecin önündeki en büyük engel korkularımız” diyen Sevgi Arı, “Yaşasın Süreç” başlıklı sunumunda, grafik tasarımda sürece odaklanan sanatta yeterlik tezi için yaptığı araştırma dahilinde ürettiği
çalışmaları paylaştı.

2012 yılında bir tasarım ofisi olarak kurulan Pompaa grafik, kimlik, yayın, sergi, yönlendirme, web, interaktif tasarım ve dijital pazarlama konularında işler üretiyor. Ofiste tasarımlardan Petek, dijital işlerden Ercan sorumlu.

Geçici ve kalıcı kamusal yapılar, SO?’nun başlıca tasarım ve araştırma konuları arasında. Öğrenciliklerinden beri birlikte çalışan Sevince Bayrak ve Oral Göktaş, sunumlarında sanat mimarlık arakesitinde yaptıkları işlerin hikâyelerini paylaştılar.