« Odada ne var ne yok görmemiz gerek. Fakat en ufak hareketimiz bile odada kestiremediğimiz değişikliklere yol açıyor ve hareket etmeden odada ne var ne yok anlamamız mümkün değil. »

Sanatın nesnesi de sosyal ve tarihselse, sanat da diğer pratikler gibi belli koşullar altında bilgi üretiyorsa, sanat o kadar da biricik olmayabilir mi? Sanatın bağımsızlığı ve özerkliğinden söz etmenin gerçekten bir anlamı var mı?

« Ölüme tanıklık eden kimsenin belleği yok oluşla çatışır. Zira yok oluş silmeyi başlatır, bellek ise hep yeniden yazar. Yok oluş, sürecin kendisini de kapsayan silme sürecini başlatır, bellek yeniden üretir. »

Veriyi görünür olduğu kadar okunur kılan, altyapısı felsefi ve bilimsel olan, türlü süreci anlaşılabilir kılmaya odaklı bir veri görselleştirme pratiği üzerine.

Çağdaş sanat yorumun ve öznelliğin kıskacından kurtulup nesnel bir dünya anlayışı sağlayabilir mi? Anlamı ve varlığı deneyimde yatmayan bir sanat yapım şekli de mümkün olabilir mi?

İnsan-makine etkileşiminin metaleptik kılan video oyunları, türlü donanım ve yazılımın yardımıyla insanın makine üstünden haz almaya başladığı, duyumsama yetisinin makineselleştiği bir devrenin ifadesi olabilir mi?

Ötekini suçlama siyasi eylemi imkânsız mı kılıyor? Siyasal paralizin yeni biçimi basbayağı kimlik politikaları olabilir mi?

« Dünyakurma üç panelden oluşma triptik bir resme benzer: Kurmaca tahayyül, felsefi kavrayış ve mimari inşaat bir araya gelir, dünyalar doğar. »

Sokaklarda gördüğümüz, ekleyerek değil çıkartarak gerçekleştirilen kolajın, dekolajın kamusal bir ifadesi olan yırtık pırtık posterler ile wabi-sabi felsefesi arasında ne tür bir bağlantı olabilir?

Billie Eilish’in René Descartes’ın felsefesine anıştırmada bulunarak benlik sunumu, çoklu benlikler, fazla düşünüldüğünden düşünemez hâle gelmiş beden ve benzeri temaları ele aldığı Therefore I Am klibi üzerine.

« Su damlacıkları, kum tanecikleri, okyanuslar ve çöller, sırılsıklam ile kupkuru olan kendi aralarında ve kendilerince bağlantılar kurar vaziyette. […] Sabit bir hudut değil, ince taneli, hareket hâlindeki kumlardan oluşan bir çizgi, puslu bir sınır ve bir çokluk. »

« Değerin hakiki kaynağı eylemde bulunma kapasitesinin kendisi ya da özgürlüktür. Yararlılığın ötesinde bulunan değer ise güzelliktir ve kendimiz için yarattığımız güzellik sanattır. »

« İnsanlık nereden geldiğimize ve nerede olduğumuza dair bir toplantı masasıdır. Ve bir diğer ivedilikle cevap bekleyen soru şu gibi görünüyor: Kozmosun içindeki Kaosta yani hayatta bilinç var mı? »

« ‹ Bu da müzik mi? › veya ‹ Bu da sanat mı? › gibisinden cevap aramayan, yargılayıcı olduğu düşünülebilecek sorular ne nesneye ne de nesneye şekil veren, verdiği düşünülen kişiye bir eleştiridir. Soru içe dönüktür ve yanıtı dışarıda, ötekinde değildir. »

Bernard Stiegler’e göre sinema, geniş bir zaman ölçeği içerisindeki bir ceptir; zamanı yoğunlaştırır. Bir filmin bittikten sonra dahi sürüp gittiğinin düşünülmesi de bundandır. Sinema başka bir zamanın içinden düşünmeyi ve hissetmeyi sağlar.

Rondo nakaratı müziğin asal jestidir. Müzik her zaman biraz da tekrardaki farkla, tekrarın farkıyla ilgili olmuştur.

James Webb Uzay Teleskobu aracılığıyla çekilen fotoğraflar, şimdiye dek görülen en büyük foto manipülasyonun örneği. Dünya dışı mekânı, uzayı tekrar ulvi ve uhrevi bir haleyle kaplayan, sanatın büyüleme özelliğini de tam da bu yolla ihya eden, yenileyen fotoğraflar bunlar.

Sermayenin bedeni mevcut ve muhtemel tüm ilişkilerimizi kuran motor, arzularımızı kayda alıp dağıtan, başkalaştıran kapsayıcı bant, zaman-mekân algımızı koşullayan muazzam sistemdir. Onun parazitleri olarak, onun içinden düşünür, hisseder, yaşarız.

Bulmayı umut ettiği eksik parçası sayesinde tam olmayı, yuvarlak olmayı hayal eden bir karakterin yolculuğunu konu ediniyor Eksik Parça kitabı. Peki gerçekten de eksik miyiz veya eksik olabilir miyiz?

Asit komünizm Foucaultcu hazzın da Freudcu haz ilkesinin de ötesinde konumlanan bir projedir. Karşı kültürün kayıp potansiyelini ihya etmeye yönelik olduğu kadar ütopyacı solculukla bağını kesmiş neoradikal ve deneysel bir sol politikanın ifadesidir. Arzu komünizmi.

Deleuze’ün Kıvrım’ında mekânsallığa/mimarlığa/mimarlara yapılan göndermeler ve kitabın açtığı yoldan giden çağımız mimarlarının üretiminde Deleuze’ün kavramsallaştırmasının yeri üzerine.

Kafanızı K-uzayını kirleten hurafelerle, akıl dışı kanaatlerle, kişiselleştirilmiş söylemlerle ve mantıksal safsatalarla doldurursanız, ödipusu kendi içinizde canlandırmış olmaz mısınız? Gözlerinizi kör eden ekran olabilir mi? Ne dersiniz?

İnancın nesnesini muhayyel olmaktan çıkartıp muayyen kılan, inancı gerçekliği dosdoğru koşullayan bir vektör hâline getiren supra-mistik bir itikat biçimi üzerine multimedyatik bir bilgi havuzu.

Şanghay Kulesi’nin inşasıyla birlikte bir kent olarak Şanghay geleceğe açılır. Jinmao Kulesi geçmişi simgeliyordu, Şanghay Dünya Finans Merkezi bugünü işaretliyordu, Şanghay Kulesi ise geleceği şekillendirir. Sırada ne var?

« LiveLeak tümöründe gerçekleşen başarısız devrimler evrensel katatoniye dönüşür // gezegensel ısı ölümü sendromuna doğru yokuş aşağı yarış ufku çoktan aşmış gözüküyor // ‹ bu virüs konak hücresiyle ilgilenmiyor › // holosen yok oluş // ilahi travma »

« Zombi kıyameti hakkında düşündüğümüzde, genelde kendimizi hayatta kalanlarla özdeşleştirme eğiliminde oluruz […], ama ya o mutlu hayatta kalanlardan biri değilsek? Ya zaten diğer taraftaysak? »

Yapay zekânın bizi ittiği şey teknofilik bir tekillik değildir. Daha ziyade, Big Tech şirketlerindeki hissedarların kâr payını sağlama almak için geliştirilen sibernetik kontrol mekanizmalarına makinesel tabiyetimizin sağlanmasıdır.

« Ultramodernite göstergelerin egemenliği altına neyi alırsa alsın postmodernite onu virüsle alt üst eder. Kültür (özerk bir yeniden üretim sisteminden yoksun) kısmi-makinelere evrilirken semiyotik virotekniğe göçer. […] 0010101011011100101101010101 »

« İnşa etmeyen düşünce olmaz. […] Düşünsel etkinlikle yoğrulmayan inşa olmaz. »

Bir felsefeci olarak Jean-Paul Sartre’ın farkı, yazma şeklinde ya da üzerine yazmayı tercih ettiği şeylerde değil. Daha ziyade, felsefesinin kendisinde. Hayatı olumlarken olumsuzlayan, hayat gibi paradoksal olan düşüncesinde.

Gerçekliği spekülatifleştirip teori ile kurguyu birbirinden ayırt edilemez hâle getiren bir çağın hem kuramsal hem de kurgusal olan hibrit yazın duyarlılığıyla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

Sermaye bugün kimliğin akışkanlığını baz alarak var oluyor. Sabit kimlikler üzerinden değil kimliğin değişkenliği üzerinden biriktiriliyor. Artık her türlü kimlik alınıp satılır vaziyette. Kimliğin kendisi açıkça kapitalizmin tekelinde.

« Felsefeden haz alabilmek için, deneyimlenen felsefeye ille de katılmak gerekmez. Ve bunu beklemek de absürt olur. Filozoflara şiddetle karşı çıkılsa bile, felsefi düşünceyi zarafetle sunabilen filozofların metinlerini okumak insana her daim haz verir. »

Yazımı itibarıyla ne yalnızca bir felsefe metni ne de yalnızca bir edebiyat eseri olarak görülebilecek olan Veba, edebiyat ile felsefeyi iç içe geçiren bir mahiyete sahiptir. Veba’yı anlamak için, onun felsefe ile edebiyatı neden ve nasıl kaynaştırdığı üzerinde durmak gerekir.

« Sıcak kültürler toplumsal erimeye meyilliler. […] Aynalı gözlük implantasyonları ve kötü bir tavrı olan, Çinli ile Latin kırması, transseksüel, şizofren, stim bağımlısı, HIV+ bir Los Angeles fahişesi olarak Erimenin senin için de bir yeri var. »

Kapitalizmi karakterize eden süreçlerin değişimini yine bu süreçlerin doğrudan yoğunlaştırılmasında bulan ivmeciliğin en radikal ve öne çıkan figürü üzerine multimedyatik bir bilgi havuzu.

« TED konuşmaları kültürü bizleri
hazmı kolay ama bağlamdan kopuk,
bir yandan da ustaca hazırlanmış
bilgi kırıntılarıyla besledi ve sonunda bilginin kendisiyle olan ilişkimizi, entelektüel merakı ve çabayı unuttuk. »