« Tarladaki ağaç, masadaki vazo veya yataktaki beden tercüme edilmeyi bekleyen yüzlerce sözcüğü barındırır. Gözümüz çizgileri ve renkleri takip ederken zihnimiz anlamlı bir sonuca ulaşmak için yoruma yaslanır. »

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

« Hiç kimsenin sesinin bir diğerine benzememesi gibi, ses meselesinin üretimi olan ses aletleri ve düzenekleri de kullanılan malzemenin hikâyesi kadar birbirinden farklıdır. »

« [T]anık olduğumuz, Hadia’nın elbise formunu alan varlık mücadelesinin,
onu sınırlayan fiziksel ve politik çerçevelerden sıyrılarak bir mekânda tezahür etmesi… »

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların somut mekân ve atık kullanımlarına dair bir diyalog.

Çölün yarattığı etki ve etkilenimler üstünden türlü ifade şekli ve işlev türeten deneysel bir sergiye dair.

« Kitsch sanatın bir uzantısıdır ve sanattan farklı olarak kapitalizme entegre olmak yerine onunla simbiyotik bir ilişki kurar. »

Botanik semboller, zamansal kopuş ve kültürel kalıntılar üzerine.

Zeynep Üçöz’ün heykelleri her nesnenin içinde saklı olan kuvvetleri, denge, iz ve boşluğu duyumsanabilir hâle getiren, tam anlamıyla çağdaş heykeller.

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların üretim süreçleri ve mecra kullanımlarına dair bir diyalog.

« Bu dünyanın içinde başka dünyalar da var. Zamanı doğrusal düşünmeksizin birleşelim, sızalım, delelim. Gün ışığını ve kaynakları herkese ulaştıralım. Başka dünyaların verileri, sakinleri ve yüzergezegenler sizi bu dünya için işbirliğine çağırıyor! »

Jinoos Misaghi’nin Soyut Bir Durumun İçinde Gezinmek adlı sergisi resmin parçalı dünyalar imal ettiği bir sergi.

Sanatın nesnesi de sosyal ve tarihselse, sanat da diğer pratikler gibi belli koşullar altında bilgi üretiyorsa, sanat o kadar da biricik olmayabilir mi? Sanatın bağımsızlığı ve özerkliğinden söz etmenin gerçekten bir anlamı var mı?

Bir buçuk yıl boyunca yapılan yürüyüşlerden beslenerek Haletiruhiye Semt Sakinleri sanatçıları tarafından Tarihi Bıçakçı Han’da gerçekleştirilen Belki de Geçenler İçin adlı sergi üzerine.

Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

Barın Han’da gerçekleşen Anlatı Gücü İttifakı sergisinin küratörleri Onur Karaoğlu ve Alper Turan ile ittifakın sanatsal eylemlerine, ortaya çıkmasına vesile olan kolektif sürece ve izleyiciyle buluşmasına dair bir söyleşi.

Düşüncelerimiz ve eylemlerimize direnen, bizden bağımsız bir gerçekliği olan bir dünyaya erişim sağlayan bir sanatsallık söz konusu olabilir mi?

No wave ile birlikte pratiği müziğe dair olanlar kamera arkasına geçti; oyuncu olarak bilinen simalar boyunlarına gitar astı. O zamana değin ne film çekmiş ne de müzik yapmış olanlar da oyuncu olarak kamera önüne geçti.

Fotoğraf ve videonun imgesini yağmuru model alarak yeniden tasarlayan, zamanı döngüsel kılan bir sergi üstüne.

İnsanmerkezcilikten arındırılmış, akılcılığa dayalı, yorum ve estetik alımlamadan bağımsız bir sanat mümkün olabilir mi?

6. Mardin Bienali’nde görücüye çıkan ve içine doğduğu toplumu eleştiren bir Ulay videosu, Mardin’de olan bitenleri göz ardı etmenin vasıtası olabilir mi?

Esra Özdoğan’ın Çağla Özbek’in küratörlüğünde vücut bulan sergisi Makinedeki Hayalet, fotoğrafı gerçekçi değil gerçeküstü sahneler kurmak için işe koşan, resim ile sinemanın fotoğraf üstünden kesişip kavuştuğu bir sergi.

Elin hükmünden feragat etmek, sanatsal/zanaatsal çıktı ile onun yaratıcısı arasındaki dolaysız ilişkinin kopması ve bilinen anlamıyla sanatın ortadan kalkma olasılığı üzerine.

« Bulutlar gökyüzünden indirildi, ceplere girecek kadar küçüldü ama kontrol ve gözetimin yüküyle bir o kadar ağırlaştı. »

Çağdaş sanat yorumun ve öznelliğin kıskacından kurtulup nesnel bir dünya anlayışı sağlayabilir mi? Anlamı ve varlığı deneyimde yatmayan bir sanat yapım şekli de mümkün olabilir mi?

Burak Kabadayı’nın “Çölde Olduğunu Söylemenin Anlamı Yok” başlıklı kişisel sergisinin merkezindeki çöl mefhumuyla “felsefi bir didişme” girişimi.

Sanatın ölümünü yeni ve insan olmayan bir sanatçı tipinin doğumuyla müjdeleyen, bugün dün olduğundan daha da geçerli olan, tamamen bu yüzyıla adanmış bir sanat manifestosu.

« Bir yeraltı mağarasındayım. Burada her şey titrek bir griliğe boyalı. Bütünü bütününe ele geçiriyor grilik beni. Üstümden akıyor, sızıyor tüm hücrelerime. […] Sancımız, bedenlerimiz, nefeslerimiz bile gri. »

« Bizim için dışarısı ile içerisi, özel olan ile kamusal olan birbiri içine geçmişti. Ne de olsa düşünmek ve sanat yapmak için tuttuğumuz alan hayatın tam ortasındaydı. Üstelik bu hayat benim daha öncesinde tanık olduğum yaşam alanındakinden çok daha canlıydı… »

Çağdaş sanat gerçeklikten tamamen kopmuş, salt öznelleşmiş olabilir mi?

Heidelberg’deki Kurpfalz Müzesi’nde sahte resimlerle düzenlenen bir sergi ve Orson Welles’in F for Fake filmi vesilesiyle sanat, sahtecilik ve yapay zekâ üzerine.

“Outsider art” kategorisindeki pek çok yaratıcı gibi acılarla yoğrulmuş bir çocukluğa sahip olan Henry Darger’in hayatı ve işleri üzerine.

Sarkis’in 85 Çığlık: Munch’tan Sonra adlı resim serisi imge ile jest arasındaki ilişkiyi ters yüz ediyor. İmgeye bir jest atamaktansa jeste imgesini bahşediyor.

Mardin Bienali'ne paralel Aufhebung sergisi ve kimi sanat haberlerinde geçen sanatçı tanımlamalarının ötekileştiriciliği üzerine.

« Sanatçılar izleri kaydederken kendi teknik ve estetik müdahalelerine sahip çıkıyorlar. Tabiatı izlerken kendi izlerini bırakıyorlar. »

« İnsanlaşan doğa şu anda bize ayna tutuyor ve kendimize benzettiğimiz hâliyle bize bakıyor. »

Gülsün Karamustafa’nın “çalışmaları, sanatın ve ‘yaratmak’ işinin, özünde
ve nihayetinde bellekle, biriktirmekle, birikenle ilişkili olduğunun altını çiziyor.”

İpek Duben’in üretiminde merkezi bir konumdaki Şerife üzerine bir mülahaza.

Mavi Süvari, Marianne Werefkin,
gelmiş geçmiş en iyi savaş resimlerinden biri, sürrealizmin
en kuvvetli yanı olan karışıklık,
günlük hayat resimleri, insanın içine
taş oturtan sergiler, köle ticareti ve silinen kadınlar üzerine.

Hayvancılık endüstrisinin ekolojik yıkım üzerindeki etkisi apaçıkken, iklim krizi insan olmayan hayvanlarla ilişkimizi yeniden düşünmeden konuşulabilir mi?

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Farklı imgeselliklerde siyasi olanı
özenle aramak üzerine.

« Sanatın en incelmiş, en zarif noktası etik. Bilgi, güzellik gibi kavramlar yeterli değil iyi bir sanat eseri için. Onu en yüce kıymet noktasına vardıracak şey etik. Bunu arıyorum, bende bu eksik. »

Verili sistemi değiştirmeye değil onu sürdürmeye yönelik bir çağrıya dönüştü sanat. Kuraklaştı ve konformistleşti.

« Şerife dizisiyle kurulan anlam, hâkim hegemonya diliyle özdeşleşmenin reddi tavrının da ötesine geçer … »

Müzeler ve galeriler devasa şirketlerin ve holdinglerin toplumdan gasp ettiği artı-değeri kendilerine simgesel değer olarak döndürdüğü mekânlara dönüştü. Sanat araçsallaştı ve sömürgeleştirildi.

« İnişli çıkışlı yaşamı, kayıpları,
hesapsız yatırım ve harcamalarıyla anılsa da Rembrandt belli ki yaşamdan
‹ yaşarken › keyif almayı da
bilmiş bir deha. »

Arabella Hope ve Irmak Canevi’nin İttihad Sigorta Pasajı içerisinde bir vitrin projesi olan Yaya’daki Bir yudum al o çeşmeden isimli gerçeküstü olaylarla dolu sergisi üzerine.