« Mezarlıklarına kavuşan insanlar var. Ellerinde çiçekler mezar taşlarına sarılan. Eski çağlarda ölüm korkulacak şey değildi diye düşünmeye dalıyorum. Ölümün ardından büyük acılar da yaşanmıyordu. Her şey bir döngüydü, mevsim gibi. »

« Sessiz sedasız yürümek bana iyi geldi. Yazacak bir şey kalmadı, çünkü yazacak çok şey oldu aniden. Yazmakla haşır neşir olan herkesin hareket etmesi bu yüzden lazım herhalde. »

« Neydi onu bu noktaya sürükleyen? Taşıdığı ama hiç konuşmadığı ağırlıklar mı? Gözlerinin içinde sessizce büyüyen boşluk mu? Belki de yıllar boyunca biriken ama kimsenin duymadığı
bir çığlık… »

« Serseri bir kurşun arenadaki bir atı yere serdiğinde at yarışlarını sevenler yas tutacaktır. Ama kurşunlar evlerinde onlarca insanı hedef aldığında şehirdeki hiç kimse yas tutmaz. »

« Cinayet her zaman bir suç. Peki, neden öldürmek güçlüler tarafından uygulandığında uygarlık tapınağının sütunlarından biri hâline gelsin? »

« İlaçların olduğu likör kadehini kendi elleriyle destek olarak karısının avucuna boşaltıyor. Dirseğinden yardımcı olup ellerini ağzına götürmesini sağlıyor. Olay o kadar sessiz ilerliyor ki kadının kurumuş dudaklarının birbirinden ayrılırken çıkarttığı ses duyuluyor. »

« Ölüme tanıklık eden kimsenin belleği yok oluşla çatışır. Zira yok oluş silmeyi başlatır, bellek ise hep yeniden yazar. Yok oluş, sürecin kendisini de kapsayan silme sürecini başlatır, bellek yeniden üretir. »

« İsimleri çoktu ve ölümleri tekti. Yorgundular ve gün batımı çabuk geldi. Kolayca ve hiçbir şey söylemeden yere düştüler, çünkü belirlenen zaman aniden gelmişti. Ya onlara söylenmiş olsaydı? »

Bertrand Mandico’nun kısa filmi Living Still Life, Salvador Dalí’nin 1956 tarihli aynı adlı tablosundan izler taşıyan, bu tablonun muhtevasını sinematikleştiren bir iş. Hareketi hareketsizlik, yaşamı ölüm, bedeni ruh üstünden düşünen ve düşünmeye iten ilgi çekici bir yapım.

« Kaybolduğu yer, iki şimdi arası
bir yer. Ne burada ne de burada,
nerede tam bilmiyor. Bekliyor.
Rüzgâr ve zaman esiyor. »

« Koridorun kaldırılmış halıları, boş portmanto, koltuk örtüsüz salon koltukları, dağınık mutfak tezgâhı… Bunların hepsi babaannemin artık o evde yaşamadığına dair izlerdi.
Ama evin kokusu onun varlığını hâlâ
çok güçlü kılıyordu. »

« Neyse ki rüya görmek fal baktırmak gibi değil. Orada gelecek diye bir zaman yok. Orada zaman yok. Gelecek yok. »

« Kapalı kapılar ardında fısıldaşmalar, göz göze gelince göz kaçırmalar… Sezgilerim bana söylenmeyen bir şeyler olduğunu söylüyordu ve bu durum konuşmalara daha fazla kulak kabartmama neden oluyordu. »

« Canı yanıyor. Canının yandığı yere eliyle bastırsa acıyı dindiremeyeceğini bildiği için buna yeltenmiyor. Böyle hareketsiz durarak her şeyin yok olmasını bekleyebileceğini düşünüyor. »

« Anneniz dikkatli olmanızı istiyor. Kader –senin kaderin– bir mermi şeklini alabilir. Savaşı görüyorsunuz ama ölümünüzü göremiyorsunuz. »

« bir dayanak sehpa. koltukla hayat arasında. gözaltında kaybolanlar da sehpada. bütün gözler üstünde
kayıplar da. sehpada. »

« […] yastık düzeltmek bir virgül gibi,
sık sık yanlış kullanılabiliyor. »

Diziselleşen cinsel ilişkilerin öldürdüğü zamana dair bir film Carnal Knowledge.

« O dokunuş sürmese bile, hafızadaki yerinin sürdürülüşü. O anın düşünülüşü. Kaybolmasın diye. Hatırlama biçiminde kusurlar olsa dahi hatırlanacak bir şeylerin olması. Sadece bu. »

« Burada hiçbir şey kaybolmuyor,
hiçbir şey yok olmuyor, sadece
yer değiştiriyor. »

« Roman epeyce kalabalık ve Spark, kabul etmek gerekir ki insana pek bayılmıyor. Bir karakterin birden fazla kötücül yanı olabildiğini de eklersek, kitaptaki günahlar geometrik büyüyor. »

« Bir dostumu kaybetmişim gibi hissediyorum, o da olsa böyle derdi […] Sadece bana değil, etrafındaki herkese, […] sevgiyle yaklaşan, hoşgörüyle arayan soran, bu göç hikâyesinde bana ait hem ilk hem son dayanak. »

« Öğleden sonra saatleri. Buhardan oluşan küller ve küllerden oluşan buhar. Metal zamanın efendisidir ve farklı bir tarih yazan başka bir metal dışında hiçbir şey bir metali kesemez. »

« ‹ Neresi bizim sokak bulamıyorum, bina yok › dedi. Bağırdı: ‹ Bina yok! › Aklımı kaybetmekten korktum. Kardeşimin bulunduğu yeri düşününce, onun aklını kaybetmesinden
daha çok korktum. »

Nguyen Van Lem’in vuruluş anını belgeleyen ve savaş karşıtlığı dalgasının özellikle ABD’de yükselmesine yol açan iki üç fotoğraftan biri olarak tarihe geçen fotoğrafın aktörleri ile düşündürdükleri üzerine.

« Çünkü veda, insanın her ne kadar kafasında yüzlerce kez canlandırsa da önceden provasını yapabileceği bir şey değildi. Bir hüznü zamanlara bölmeye çalışmanın boşa bir çaba olduğunu çok geç olmadan anlamıştı. »

« Ben tam bir yıl sonra bugün yine burada bu hâlde olacağım. Tek hedefim bu. Verdiğim, bazılarını yerine getirip, bazılarını becerememiş olarak tüm sözlerimle ve dünden taşan günün yüküyle yine tam burada olmayı hedefliyorum. »

« İki saat önce uyudum. Son haber programını dinledikten sonra kulaklarımı pamukla tıkayıp uyudum. Öldüğümü bildirmedi. Bu hâlâ hayatta olduğum anlamına geliyor. »

« Yemek yiyip yemediği sorulduğunda ağlamaya başlayan bir kız çocuğunun bir vahşi gerçek olarak var olduğu bir dünyada nasıl mutlu olabilirsiniz? Nasıl bir dünyada yaşadığımızı o göz yaşlarından daha iyi ne anlatabilir? »

Lağımlaranası ya da Beyoğlu’nun izlekleri ile içerdiği “Hiç Yoktan Bir Ölüm Daha” arasındaki ilmekler üzerine.

« İdeolojilere ciddi bir sadakatim olmasına rağmen, onlar için ölmek hâlâ bana saçma geliyor. Dostlarımın da dava uğruna ölmemesine ama tonla başka fedakârlık yapmasına da daima şapka çıkarıyorum. »

« Beklemek ve sonra harekete geçmek –ölüm ve yaşam– tamamen asimetrik olarak ilişkili iki deneyimdir. Bu, hayatımızda günden güne yaşanan karmaşık, duygusal ve kaçınılmaz bir meseledir. »

« Bu fotoğraflar neden var? İnsanlar hasta ziyaretleri esnasında neden fotoğraf çektiriyor? Bu fotoğraflarla amaçlanan şey nedir? Hangi ihtiyaca karşılık geliyor bu fotoğraflar?
Hangi yaraya merhem oluyor? »

« Durmayı öğrenmek, bilmek gerekir. Birden durmak kolay değildir,
hiç değildir. Durmak, aksi birçok
eylemle karıştırılabilir. Uykuya yatmak durmak değildir mesela. İşin ortasında gözlerini kapatıp bir ara vermek de durmak değildir. … »

« Dijital ağ mimarisinin kökü, olanaksızlık üzerine kurulu kent mekânındadır. Bu nedenle rizomatik niteliğe sahip gibi görünen dijital ağın, olağanüstü zamanlarda yeniden-kurucu bir işlev edinememesi şaşırtıcı değil. »

« Yürümek için bacakta derman
varsa da yetemez artık. »

« Bu inşaatın içinde herkesin bir görevinin olması, herkesin kendini işe yarar hissetmesi, o bütüne bir katkıda bulunduğunu görmesi ne kadar besleyici olurdu. Katkının görülmesi ve takdir edilmesi, arzuların […] gelecek hayallerini canlı tutması da… »

« Bir gün herkes gibi yürüyüp yok olacağın denizin kıyısında olmak sanıldığı kadar ürkütücü değil. Tersine ona cesaret veriyor. Sanıldığı gibi hayatın bir uçurumun kenarında bitmediğini biliyor. »

« Borç, böyle sonu olmayan bir durum. Borçlarını ödemek imkânsız gibi de görünse, hayatının en kolay işi bu. Kimsenin hiç kimsesi yok, böyle dokunuyoruz aslında birbirimize, diye düşünüyor. Herkes, bu nedenle sadece, birbirinin akrabası. »

« Hem Drew’u hem de Maximilian’ı, çürümenin hak ettiği değeri görmediğine inanıyorlar diye, Baudelaire’in soyağacına yerleştiriyorum. »

Felluce cami cinayeti sahnesi, kitle iletişim araçlarında yüzeyselleşen vicdanın, imgeye indirgenip olağanlaşan vahşetin ve medyatik yollarla işlenen iktidarın bir diğer göstergesi mi?

« Tekrar yerine oturuyor, işini eline alıyor, aklına geliyor, sağ elini gazetenin üstüne koyuyor, o ışık yok artık.
Saatine bakıyor, motifini işlemeye devam ediyor. Bir yandan tek başına kalmaktan huzursuz, diğer yandan da memnun aslında. »

« Beni bekleyenin ne olduğunu ve ne hissedeceğimi bilmiyordum ama bu karşılaşmanın her koşulda tuhaf olacağı aşikârdı. Belki de çok erken söylemiştim insanın kendi ölümünü deneyimlemesinin imkânsız olduğunu. »

« Biriyle çok vakit geçirdiğimde
yalnız kalmak istemem üç günü bulabiliyor. Daha erken olursa daha iyi, daha geç olursa dönüşü olmayabilen
bir yabanilik. / Engin benim bildiğim kadarıyla 14 saat çişini tutabiliyor. »

Sınırları birer maske olarak gören, maske yaratım sürecini ise bir mücadele olarak ele alan yazı dizisinin ilk metni.

« Ben dalgakıranlara çarpan rüzgâr gibi hırlayan nefesinin, babamın duyacağım son sesi olduğunu elbette bilemezdim. Daha birçok şeyi bilemezdim… »

« Yaşam, beklenmedik bir şimdidir,
onun içinde kendini ve muhakkak
bir başkasını eyleyene ‘Yaşıyor’ denir; yoksa mütehakkimin yalanını kendi yüzüne kazıyana değil. »

“Kirişe bakıyorum ara sıra, yerinde duruyor. O, yaşamla aramda tek
gerçek bağ.” / “Hayata dönebilirsem, yağlıboya bir tablosunu yapmak isterdim.” / “Hayatta olduğumun
en büyük belirtisi bu olsa gerek,
bu cesaret, bu cesur umut.”