Günümüz sineması üzerine kofa yoran ve farklı disiplinlerden gelen yirmi bir kişinin katılımıyla gerçekleşen bir 21. yüzyıl sineması soruşturması.

İlhan Mimaroğlu’nun 8mm filmlerinin otuzun üzerinde sanatçı tarafından işlenmesiyle oluşturulmuş deneysel bir proje üzerine kavramsal bir serimleme.

İzmir’de yeni evini arayan VHS kasetlere, ZeN’in Bakırköy Akıl Hastanesi’ndeki konserine, Mimaroğlu remiks filmlerine ve dahasına dair.

Petra Cortright’ın webcam videoları deneyselliği ciddiyetsizlikte bulan, matrak olan ile deneysel olan arasında mekik dokuyan olağandışı videolar.

İnsan-makine etkileşiminin metaleptik kılan video oyunları, türlü donanım ve yazılımın yardımıyla insanın makine üstünden haz almaya başladığı, duyumsama yetisinin makineselleştiği bir devrenin ifadesi olabilir mi?

Doğanın ölümünü estetize eden yüz binlerce fotoğrafın verdiği mesaj nedir?

Olimpiyatlar disiplinin göstergesi olmaktan çıkıp şovenizmin tekeline girmiş ve bayağılaşmış olabilir mi?

« Kısa filmin kısalığının özü bir film fikrinin kısaltılmasından değil, film fikrine içkin kısalıktan ileri gelir. Kısa film kısa olsun diye değil, kısa olması gerektiği için kısa yapılır. Kısa çekilmesi hâlinde kötü olabilecek filmler olduğu gibi tersi de pek tabii mümkündür. »

« İnsanların boş zamanlarını harcama şekilleri ile sanat, tasarım ve eğlence tüketme şekilleri gitgide oyunların kendisine dönüşecek ya da onlara çok yakın deneyimler hâline gelecektir. »

Bilgisayarlar tarafından oluşturulan görüntülerin, görsel efektlerle hemhâl imgelerin ve türlü kaydın senteziyle oluşturulan figürlerin giderek daha fazla yer aldığı bir sinema evreninde mizansenin bir yeri olabilir mi?

Rusya-Ukrayna savaşı sırasında ve sonrasında kullanılan Telegram, siber mekân ile fiziksel mekânı kaynaştıran ve savaşa dair alternatif bilgi sağlayarak savaşın seyrini değiştiren bir mecra.

Buluntu ses, video, fotoğraf ve illüstrasyonların toplamından oluşan, siber uzay ile reel mekânı iç içe geçiren milenyal çocukluk deneyimini estetize eden ve geleceğin imgelemini antik yüzyıllarınkiyle kesiştiren bir müzik.

Dünün avangardı sinemayı tanımlayan gerçeklik etkisinin ortadan kaldırılması ve gerçekliği direkt bozguna uğratmaya dayalıydı, bugünün avangardı ise sinema vasıtasıyla bir gerçeklik fazlası yaratma ve gerçekliği bütünselleştirmeye dayalı.

Video kliplerde, ön plana çıkmasa da alttan alta varlığını sezdiren şey hareketli görüntü ile müzik arasında öngörülemez ilişkiler kurmaktan çok içerik ile reklamı birbirinden basbayağı ayırt edilemez hâle getirmek değil mi?

Mauro Icardi’nin 3 Ekim 2023 tarihli maçta saat tam 22:57’de Manchester United’a atmış olduğu golün ekranlara yansıma şekli öyle bir sevinç yarattı ki gol ancak çok kaçışlı perspektifle olan ilişkisinde görülür hâle geldi. Tüm düşey hareketlerin ereğini bulduğu utkulu an.

Sinemanın ikinci modunda zaman, bir sabitten ziyade bir değişken olarak kavranır. Hareketli görüntü mekâna taştığında kronik olmanın ötesine geçer ve arkitektonikleşir. Mimari bir şeydir.

Bernard Stiegler’e göre sinema, geniş bir zaman ölçeği içerisindeki bir ceptir; zamanı yoğunlaştırır. Bir filmin bittikten sonra dahi sürüp gittiğinin düşünülmesi de bundandır. Sinema başka bir zamanın içinden düşünmeyi ve hissetmeyi sağlar.

Sinemanın doğduğu dünya imge içeren bir kaptı. Böyle bir dünya imgesinden doğmuştu. Ama zamanla bu imgeyi tersine çevirip bir imge olarak dünyayı içerdi. Sinema dünyanın yansımasıydı, bugün ise dünyanın kendisi doğrudan.

James Webb Uzay Teleskobu aracılığıyla çekilen fotoğraflar, şimdiye dek görülen en büyük foto manipülasyonun örneği. Dünya dışı mekânı, uzayı tekrar ulvi ve uhrevi bir haleyle kaplayan, sanatın büyüleme özelliğini de tam da bu yolla ihya eden, yenileyen fotoğraflar bunlar.

« Kıyametin tek anlamı budur: Verili zaman ufkunun sonuna ulaşmak (“Size ayrılmış olan sürenin sonuna geldik”). Nostradamus bile 3997’den ötesini göremedi. 0rphan Drift görür: 9006. »

Elina Brotherus’un Large de Vue başlıklı sergisi, fotoğraf ile videoyu müziğe referansla kurup kurgulayan, sesi imgenin modeli kılan bir çalışmayı temsil ediyor. İmgeyi sonik bir tasarımın nesnesi bilip kendince noetikleştiriyor.

Kod bazlı dijital sinema, sinemanın ontolojisini ve epistemolojisini kökten değiştirip dönüştürür. Sinematik imgeyi başkalaşıma, eşzamanlılığa, mekân aşırı perspektife ve üçüncü boyuta açar. Dijital sinemayla birlikte sinema artık gerçekliği temsil etmez, gerçeklik olur.

Bir zaman düzeneği olan sinema, ilkin diyakronik zamanı işlemenin aracıydı ki bunu montajla yaptı. Bugün ise sinema, senkronik zamanı işlemenin aracıdır. Art arda dizilen değil üst üste binen zamanı işler yani dosdoğru bindirmelerle çalışır.

« Dijital ağ mimarisinin kökü, olanaksızlık üzerine kurulu kent mekânındadır. Bu nedenle rizomatik niteliğe sahip gibi görünen dijital ağın, olağanüstü zamanlarda yeniden-kurucu bir işlev edinememesi şaşırtıcı değil. »

Medyadaki terör temsillerinin, korku ve şüphe ortamını körükleyen, klişe ve olumsuz tutumları sürdüren, karmaşık sorunları aşırı basitleştirebilen nitelikleri üzerine.

Sabrina Ratté’nin Radiances’ı video yüzeyinin resimsel kuvvetlerini açığa çıkartan bir videotiklik oluşturuyor. Resme has olan jestleri mimiklemek suretiyle video imgesini başkalaştırıyor.

« Ham hâliyle de yeterince vurucu, kırıcı, üzücü, insanı çileden, zıvanadan çıkaran şeyler neden montajlanır, kolajlanır? Bu şeyler hakkında düşünülmesin diye. Gişe rekortmeni filmler gibi izlensinler diye. Bir şovdan farksız olsunlar diye. ‹ Eğlenin diye. › »

« Canlı yayın izleyicisi bir telepattır. Kendi payına algılamaz, herkesle algıladığını bilir ve duyumsar ki bu, algıyı katmanlı kılıp yoğunlaştırmak demektir. [...] Bir duyu bileşkesi yaratmayan hiçbir canlı yayın yoktur. »

« Radyonun bir işlevi varsa, o da duyurabileceği kadar fazla sesi olanca gücüyle her tarafa duyurmaktır. […] Hâlihazırda duyduğu sesleri duymak isteyenin radyoyla hiçbir işi yoktur. Sağcı radyo diye bir şey olmaz. O yalnızca geniş çaplı bir megafondur. »

« Görünün sürekli ve dolaylı yeniden lokalizasyonuyla kurulup tanımlanan bir dünyada, her şeyin görümsel bir toplu estetizasyonun süzgecinden geçtiği bir yerkürede video aynı anda hem bir sanat hem de bir karşı sanattır. »

« Mutlak filmin formu, en nihayetinde filmden başka hiçbir şeyi göstermez. Görünür kıldığı bir şey değil, bir şey olarak filmdir. Mutlak film filmden değil filmi gösterir. Gösterdiği, in cuerpo filmi gösterecek formları göstermektir. »

Bill Fontana’nın sanatı sesi maddenin pasif bir veçhesi olarak değil maddenin veçhelerini kuran aktif bir bileşen olarak görmeyi sağlar. İo’nun Yeni Sesi ise su ile sesi, iki akışkan maddeyi bir arada, iç içe düşünmeyi mümkün kılar.

« Hirsh bu yapı-heykeli filmsel kılıyor; çünkü onun içerisinde hâlihazırda film olduğunu, bulunduğunu düşünüyor. Hareketin iması, varyasyonlanan ses, kırılan ışık ve çeşitlenen renk, ona kalırsa, buna gönderiyor. Yapı-heykelde film-imge bulmak pek tabii mümkün. »

Kogonada’nınki, bir ya da birçok filme gömülü olan ayrıcalıklı imgeleri tarayan ve tespit eden, keşfeden bir videoculuk.

« Her yeni teknoloji önce cazibesiyle
bizi baştan çıkarır, daha sonra da kurgulanan stratejik araçlarla bizi kölesi ya da bağımlısı hâline getirir. »

Nam June Paik’ın Electronic Superhighway’i imaj yaratan bir makine olarak televizyona kendi imgesini bahşeder. Televizüeliteyi zamansal, algısal ve düşünsel boyutlarıyla işler.

İvmecilik, spekülatif realizm, nesne yönelimli ontoloji, posthümanizm, kuir teori, yeni materyalizm, antinatüralizm, medya çalışmaları ve dahasıyla hemhâl olmuş çok yönlü bir feminizm için altlık.

Deneyimleyenini içine çeken sanal ortamlar yaratma arzusunun kökeninin milattan önceye dek izlenebileceği düşünülürse, yeni medyanın gerçekten, özünde “yeni” olduğu söylenebilir mi?

Felluce cami cinayeti sahnesi, kitle iletişim araçlarında yüzeyselleşen vicdanın, imgeye indirgenip olağanlaşan vahşetin ve medyatik yollarla işlenen iktidarın bir diğer göstergesi mi?

Filmsel bir biçimi değil bir biçim olarak filmi sezilebilir kılan, izleyiciyi türlü teknik yolla film imgesinin formel hâline karşı uyaran bir film yapım anlayışıyla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

Müzikal anlamda iyi ve kötünün, güzel ve çirkinin, doğru ve yanlışın ötesine geçilmiş olan bir zamanın pop müziği. Hipermodern pop müzik.

« Video imgeyi (ve dolayısıyla da görüyü) başkalaşımla, salt başkalaşımla, saf oluşla tanımlayan, tanımlayabilen bir mecra. Dolayısıyla genetik belirteci de algısal olanın metamorfozu ve anamorfozu, görsel-işitsel düzeyde. »

Sinemanın olan değil oluşan bir şey olarak kavranması gerektiğini dışavuran yani sinemanın genleşiminden ayrı tutulamayacağını imleyen bir kavramla ilgili multimedyatik bir bilgi havuzu.

« [V]ideonun, sinemanın kavramsal bir içerimi ve uygulayımsal bir veçhesi olduğunu söylemek mümkün. Filmden farklı olan ve tam da bu yolla sinemanın farkını, sinemaya has bir farklanmayı ifade eden bir şey video. »

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

« Foto-resimler ise mevcut bir fotoğrafın çoğunlukla kanvas üzerine resmedilmesidir. Ancak Richter, görüntünün bire bir benzetilmesinden özellikle imtina eder. Görüntüyü taklit etmek yerine, çevirir. »

« [Z]aman-mekân algımızı yaratan ve modüle eden en temel oluşum, zaman-mekânla koşut ve karşılıklı bir biçimde kendini sürekli olarak değiştirip dönüştüren mecralar bütünü yani medyadır. »