« İlaçların olduğu likör kadehini kendi elleriyle destek olarak karısının avucuna boşaltıyor. Dirseğinden yardımcı olup ellerini ağzına götürmesini sağlıyor. Olay o kadar sessiz ilerliyor ki kadının kurumuş dudaklarının birbirinden ayrılırken çıkarttığı ses duyuluyor. »

« Kaybolduğu yer, iki şimdi arası
bir yer. Ne burada ne de burada,
nerede tam bilmiyor. Bekliyor.
Rüzgâr ve zaman esiyor. »

« Elini ceketinin cebine sokuyor,
kâğıt parçasına sıkı sıkıya sarılıyor,
hiç bırakmıyor. Yoksa unutabiliyor.
Ne almak için yola çıktığını, bunu bir yere not ettiğini, notu nereye koyduğunu, hepsini unutabiliyor. »

« Canı yanıyor. Canının yandığı yere eliyle bastırsa acıyı dindiremeyeceğini bildiği için buna yeltenmiyor. Böyle hareketsiz durarak her şeyin yok olmasını bekleyebileceğini düşünüyor. »

« Hiçbir açısı olmayan bir yerden bakmak istiyor. Zaman, mekân ve isimlerin olmadığı bir yere gitmek istiyor. Çıkıyor ve istasyona yürüyor. Tarifeye bakıyor. Uygun bir yol arıyor. Acelesi yok, fakat gitmek istiyor, harekete geçmek istiyor. »

« En üste koyduğu kitabı alıyor, kaldığı sayfaları açıyor. Banknotu cüzdanının yanına koyuyor. Artık zengin, ancak aç değil. Duraksıyor. Bu yaptığını tekrar ediyor. Banknotu bir kitabın arasına, bir cüzdanın yanına koyuyor; bir daha yapıyor. Hiçbir şey değişmiyor. »

« […] yastık düzeltmek bir virgül gibi,
sık sık yanlış kullanılabiliyor. »

« Toplantı odasının kapısı kapanıyor, görüşme başlıyor. […] herkes konuşuyor. Sesini yükseltenler oluyor.
O susuyor. Söylenen sözcükler, söylendikleri cümleden bağımsız, tavandan sarkan lambanın içine tıkışıyor sinekler gibi, rastgele ve bağlamsız. »

« Hayat arkadaşı tam karşısında oturuyor. Borçlar ve alacaklar var.
Eski dostlar onlar. Fakat eski olmak, yıllar demek. Yıllar demek, bir birikim demek. Birikim demek, birinin eksi yönde yüklediği, diğerinin de aynı yönde kenara koydukları demek. »

« Her böyle sabah aklında binlerce
fikir var, nasıl yapılacağını tam da bilemediği. Bir şeyler yapması gerektiğini biliyor, yapamıyor sadece. Onlarca yılı silip atamıyor. O kadar çok hata yapmış ki nasıl düzeltilir bilemiyor. En büyük çıkmazı bu. »

« Bambaşka hayallerim vardı. Başka bir yolda yürüdüğümü sanıyordum.
Yolları, yürürken, birbirinden ayırt etmesi zordur. Hep doğru gibi gelirler.
Oldukça düzdürler. Görebildiğin yere kadar giderler. Yoldan çıkmak pek aklına gelmez insanın. »

« Yazılarımdaki karakterlerin kendi seçimi olmayan hiçbir konudan söz etmem. Yaşadıkları yer, zaman, dönem, ad, soyadı, bunları kullanmam.
Benim kendimi beğendirmeye çalıştığım herkes yetimdir, hepsi masumdur. »

« Ben tam bir yıl sonra bugün yine burada bu hâlde olacağım. Tek hedefim bu. Verdiğim, bazılarını yerine getirip, bazılarını becerememiş olarak tüm sözlerimle ve dünden taşan günün yüküyle yine tam burada olmayı hedefliyorum. »

« Ben aydınlatmadan yaşayamam. Benim ömrüm bellidir. Uzun olsun
ben de isterim, ancak bu bir ömür değil benim yaşadığım. Fakat katılıyorum, gelecekler geri. Beyaz örtüyü aydınlatacağım ben, o,
ütüyle seviştikten sonra. »

« Hayat bir yolculuk değil genç bayan, hayat bir bavul sadece. Size şimdi kolay taşıyabildiğiniz bir bavul gibi gelmekle beraber, yakında sığamayacaksınız içine. Kızmayın. Hayat dediğiniz yolculuğu, içine sığabildiğiniz bir bavul kadar yapın. »

« Sadece koşuyor. Koşmak zorunda, deniz kıyısına inmek istiyor.
Tek derdi bir yere inmek değil;
hayatta bulunduğu yeri değiştirmek istiyor, tırmanacağı bir yamaç da
yok yakınında. »

« Zamanı ifade eden tek şey zincirin pası. Zincirden sökülüp alınmış yıllardan çok, yıllarca onun üstünde birbirine kavuşmuş yıllar gibi duruyor pas. Eskimiş değil, güçlenmiş gibi duruyor zincir […] zincir olmayı hak etmiş gibi duruyor, olgun ve ağırbaşlı. »

« Durmayı öğrenmek, bilmek gerekir. Birden durmak kolay değildir,
hiç değildir. Durmak, aksi birçok
eylemle karıştırılabilir. Uykuya yatmak durmak değildir mesela. İşin ortasında gözlerini kapatıp bir ara vermek de durmak değildir. … »

« Az önceki koku kavgası yoruyor onu, biraz soluklanmak istiyor.
Bir apartmanın girişine, mermer basamaklara oturuyor. Bir sigara için elini cebine atıyor. Yanına dönüp bakıyor, kimse yok, tek başına. »

« Babanın ailesini ziyarete gittikleri ilk başka şehir. Babanın elini tutuyor, yürümeye devam ediyorlar. Arada anne gelip başını okşuyor, babayı yanağından öpüyor. Halayla beraber arkadan gelmeye devam ediyorlar. Yürürken kafasını kaldırıp babaya bakıyor… »

« Hava karardıkça karanlık gerilip kendini taşlara vuruyor, dağı delip, deli bir delik olmaya karar vermiş karanlık. O, bir taşın üstüne oturuyor, ölmez sağ kalırsa kaç günlük bir yolu olduğunu bilmiyor, böyle kaç gece var, bilmiyor. »

« Bir gün herkes gibi yürüyüp yok olacağın denizin kıyısında olmak sanıldığı kadar ürkütücü değil. Tersine ona cesaret veriyor. Sanıldığı gibi hayatın bir uçurumun kenarında bitmediğini biliyor. »

« Borç, böyle sonu olmayan bir durum. Borçlarını ödemek imkânsız gibi de görünse, hayatının en kolay işi bu. Kimsenin hiç kimsesi yok, böyle dokunuyoruz aslında birbirimize, diye düşünüyor. Herkes, bu nedenle sadece, birbirinin akrabası. »

« Birden oluşmuş gibi duran bu durum, ömür boyu yapılmış bir işlemin aniden son satırına gelmesi gibi. […] Şimdi ne yapması gerektiğini bilmiyor. Hiçbir şey bilmiyor. Tek bildiği artık hayatta tek başına olduğu. Aklında sürekli bunu tekrarlıyor. »

« O, onun peşinde olduğundan o kadar emindir ki arkasına bakması gerekmiyordur. […] Yüz kaslarının hareketlerinden hırsı okunuyor. Aklından geçen sorunları çözeceğini biliyor, sadece nasıl çözeceğini şu an henüz bilmiyor. »

« Senin belki ilk ve son defa bir dileğini yerine getirdim. Gözlerinde parlayan isteğini, bir ömürlük kararlılığını ilk defa bunların yanında gördüm. Sanki seni ilk defa bunların yanında gördüm. »

« Yaş ilerleyince gelecek sadece bir kaygı çuvalıdır, geçmiş de bu kaygıların kaynağıdır, kolay karışırlar birbirlerine ve şimdiki zamanı yerler birlikte. Sana bir şey kalmaz, sen kalmaz şimdiki zamanda. Geçmiş de gelecek de sen değil seni çevreleyenlerden ibarettir. »

« Masasının üstünde, hemen abajurun altında resim çerçeveleri var. Sadece bir tanesi boş. O çerçevede görünen, içine kaça kaç resim koyulacağıyla ilgili beyaz bir kâğıt. Onun resmini o çerçeveye koymaya hiçbir zaman cesareti yetmiyor. »

« Su ve seneler ne kadar güçlü.
Zaman nasıl her şeyi yuvarlıyor. Keskin hiçbir şey kalmıyor. Kızgınlığı, kırgınlığı hiç geçmez sanıyordu. Şimdi neden zamanında kızdığını da kırıldığını da hatırlamıyor bile. »

« Eliyle beyaz masa örtüsünün ütü izini biraz açmaya çalışıyor, biraz o günden, havadan sudan bahsediyorlar. Onun için havadan sudan söz etmek çok değerlidir. O havadan sudan bir şeyleri resmederek meşhur olduğu ve geçimini sağladığı için buna minnettardır. »

« İlk gün onun hakkında düşündüğüm hiçbir konuda yanılmadığımı yüzlerce kere doğrulama şansı buldum. Ben de onun gibi olmak istiyordum. Balıkçıdan farkı, o benim gibi olmak istemiyordu. Hâlinden memnundu. »

« [Y]ağmurlu havalarda tüm şehrin hikâyeleri yağmur sularına kapılıp mazgalların başında birikiyor. Ufak tefek hikâyeler mazgalların arasından akıp yok oluyor, fakat şöyle dişe dokunur cinsten olanları mazgalların başında birikiyor. »

« Tekrar yerine oturuyor, işini eline alıyor, aklına geliyor, sağ elini gazetenin üstüne koyuyor, o ışık yok artık.
Saatine bakıyor, motifini işlemeye devam ediyor. Bir yandan tek başına kalmaktan huzursuz, diğer yandan da memnun aslında. »

« Orada yazan, onun orada yazmasını umut ettiği veya öyle yazdığını sandığı, öyle hatırladığı şey değil; bu yüzünden belli oluyor. Bu durum onu yoruyor, arkasına yaslanıyor. Sonra birden yine masaya doğru eğiliyor, telefondakinin sözünü kesmesi lazım... »

« Konuşulanları çok gereksiz buluyor.
Bu söylenenlerin hiçbiri şu anla ilgili değil. Doğru bile değiller, gerçek değiller. Bu uğultuya gerek olmadığını düşünüyor. Bunların hiçbiri hayata gözlerini kapatırken insanın gözünün önünden geçecek karelerden değil. »

« [V]arılan nokta kimileri için geri dönülen bir yer, kimileri için ev,
kimileri için ev değil. Yolculuk boyunca hep birlikte bir yöne doğru gidildiği düşünülüyor, fakat aslında tam olarak öyle değil; kimileri uzaklaşırken,
kimileri yaklaşıyor. »

« Hoş bir umursamazlığı vardır. Önemsemiyormuş gibi görünür
binlerce ayrıntıyı, hâlbuki çok da takılır ayrıntılara. O kadar çok dolaşır ki,
her şey ona tesadüf ediyor.
Anlatıyor, feribotta arabasının üstüne
yarım tavuk iskeleti düşmüş. »

« Aç kalmaktan korkmuyor,
aç bırakmaktan daha çok korkuyor.
Yapması gerekenleri yapamamaktan,
bu bir şaka da olabilir, severek üstlendiği sorumluluklar da olabilir, salyasına hâkim olmak da dahil,
bu tür şeylerden korkuyor. »

« Geçmiş, gerçek değil. Baş edilemeyecek kadar iri ancak. Değiştirmeye çalışmak için de ders almak için de çok iri. İri olduğu için korkutucu geliyor ona. Gelecek de gerçek değil ve tutunmak için çok cılız. Şimdiki zaman ise dar. »

« Sabırlı değil o kadar. Ayakkabılarını boyuyor, kadifeyle parlatıyor. Kahvesinden biraz içip ayakkabılarını giyiyor. Bacak bacak üstüne atıyor. Sonra koltuğun biraz ucuna doğru gelip ayaklarını yan yana yere koyuyor. »

« Herkesten hesap soruyor. […]
Akıl edebildiği her şeyin çok hızlı gerçekleşmesini istiyor. Hayatın akışı ona fazlasıyla yavaş geliyor, herkesin tembel olduğunu düşünüyor, kimseye güvenmiyor. O olmasa hiçbir işin yürümeyeceğinden emin. »

« Dışarıyı değil, kendi içini seyrediyor. Eskimiş olan, belki biraz yorulmuş olan içini; dışarıdan kendisinin gördüğünden de, başkalarının gördüğünden de daha zorlanmış bir yer burası. Bunun kimseye bir yararı olmadığını biliyor. »

« ‹ Herkes kırılır › diyorum. ‹ Belki de › diyor, ‹ herkes o kadar çok kırılıyor ki artık, bu yüzden bunu tamir etmek mümkün olmuyor, herkes de bunu bildiği için durumu düzeltmeye kalkışmıyor. › »

« Neden bazı günler daha iyi? Birtakım yanıtları olmasına rağmen, bu soru onun aklını kurcalıyor. Bugün o günlerden değil, çünkü biliyor ki listede yazanların tümünü de çözse, zaten gün içinde aralarına yeni notlar eklenecek. Tamamını da çözse zengin olmayacak. »

« Saatler geçiyor, dünyada herkes sırayla yeni bir yıla giriyor. O olduğu yerde duruyor. Dışarıdan gelen sesleri takip ediyor bazen. Sanki dünya onun altından, ona değmeden dönüyor,
onu sürüklemeden. »

« Bir kadın ve bir erkek konuşuyor. […] İki farklı gecenin hayali bir sofraya tıkanmış, birbirini kovalıyor.
Hayal, bir adamın tarafından,
bir kadının tarafından ışık aldıkça sofrada gölgeler uzayıp kısalıyor.
Bu onu yoruyor ve üzüyor. »

« Çantasını dışarı çıkartıyor,
kapıyı kapatıp, kilitliyor.
Ev, normal sabahlarından birini yaşarken, o günlere has güzel bir ışık dolmuş hâliyle, birden bomboş
ve onun ardında kalıyor. »

“Bazen duruyor, sanki vazgeçmiş gibi, uzun bir süre duruyor. Sonra yine yürümeye başlıyor, bir gölgesi önünde, bir ardında.” / “Bazen beni görmüyor; sanki vazgeçmiş gibi, benim içimden pencerenin önündeki ağacın dallarına, belki de daha ötesine bakıyor.”